آشوبگران به دنبال واتیکانیزه کردن ولایت فقیه بودند

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»، حسین کرمی؛  حادثه 18 تيرماه 1378 که یادآور حركت‌‌هاي ساختارشكنانه گروه هایی نظیر انجمن اسلامی سابق و دفتر تحکیم وحدت در درون نظام که بی تردید نشأت گرفته از انتخابات ریاست جمهوری دوم خرداد سال 76 بود، می رفت تا ارزش ها و دستاوردهای انقلاب اسلامی را زیر پا گذارده و به چالش بکشد، اما با هوشیاری مردم فهیم و بصیر کشورمان این حرکت های خام و خواب آلود عقیم ماند.

 

در این ماه 24 ساعت پیش از اینکه مجلس شورای اسلامی، طرح تغییر و اصلاح کلیات قانون مطبوعات را مورد بررسی قرار دهد، روزنامه «سلام» به مدیریت حجت الاسلام موسوی خوئینی ها 15 تیر یعنی یک روز مانده به مطرح شدن اصلاحیه در صحن علنی مجلس، اقدام به انتشار سند محرمانه منتسب به وزارت اطلاعات كرد و با تیتر درشت در صفحه اول خود چنین القا کرد که سعید امامی پیشنهاد طرح اصلاح قانون مطبوعات را داده است.

 

در پی این حرکت روزنامه «سلام»، نمایندگان و طراحان قانون تغییر مطبوعات با شکایت از این روزنامه از خود واکنش نشان دادند و وزارت اطلاعات نیز به دلیل چاپ نامه محرمانه از روزنامه مذکور شکایت کرد و روزنامه «سلام» با حکم دادگاه ویژه روحانیت تعطیل شد؛ اگر چه وزارت اطلاعات بر اثر فشارهای پیدا و پنهان، شکایت خود را پس گرفت و برخی احزاب، تشکل ها و چهره های دوم خردادی بر ادامه کار این روزنامه تأکید کردند، ولی این جوسازی ها نتوانست نظر دادگاه را تغییر دهد.

 

روزنامه های موسوم به زنجیره ای در اقدامی هماهنگ، تعطیلی روزنامه «سلام» را مهمترین سوژه خبری خود قرار دادند و ازآن به عنوان «اقدامی غیرقانونی»، «مقابله با دولت» و «مخالفت با توسعه سیاسی» یاد کردند.

 

روزنامه «نشاط» با عبارت تامل برانگیزی در ذیل تصویر مدیر مسئول روزنامه سلام نوشت: «آیا محافظه کاران هزینه به صحنه آوردن آقای موسوی خوئینی ها را محاسبه کرده اند؟» و روزنامه «صبح امروز» با مدیر مسئولی سعید حجاریان، در نخستین روز توقیف روزنامه «سلام» تصریح کرد: «باید به یاد داشته باشیم که بازی دموکراسی، اگرچه بازی نامیده می شود، ولی اگر قواعد آن را پذیرفتیم دیگر بازی نیست. رأی مردم به جمهوری اسلامی، رأی به دموکراسی است و اگر این قاعده چه در مطبوعات و چه در انتخابات در هم شکسته شود، آنگاه سیاست ورزی به پایان می رسد.»

 

پس از تعطیلی روزنامه «سلام» عصر روز پنجشنبه، 17 تیرماه تعدادی از دانشجویان ساکن در کوی دانشگاه تهران در اعتراض به بسته شدن این روزنامه دست به تجمع و راهپیمایی غیرقانونی به سمت خارج از کوی دانشگاه زدند و اخطارهای نیروی انتظامی مبنی بر غیرقانونی بودن راهپیمایی و پایان بخشیدن به تظاهرات، راهی از پیش نبرد و دانشجویان نیز با سر دادن شعارهای تند علیه نظام جمهوری اسلامی ایران و مسئولان آن، به حرکت غیرقانونی خود ادامه دادند که منجر به درگیری و مجروح شدن چند نفر شد. متعاقب آن در روزهای جمعه، 18 تیر ماه تا 22 تیر ماه همان سال کوی دانشگاه، دانشگاه تهران و خیابان های اطراف آن شاهد تجمع و تظاهرات غیرقانونی دانشجویان بود که با هدایت دفتر تحکیم وحدت، خواستار مواردی از قبیل رفع توقیف روزنامه «سلام»، شناسایی و محاکمه مسببان و عاملان حادثه 18 تیر، واگذاری اختیارات نیروی انتظامی به وزارت کشور، اعلام یک هفته عزای عمومی و ... بودند.

 

طی این مدت حضور تعدادی از چهره های سرشناس احزاب و تشکل های جبهه دوم خرداد در کوي دانشگاه و سخنرانی در جمع دانشجویان، نه تنها به آرام کردن غائله کمکی نکرد، بلکه دامنه آن را نیز گسترش داد، در همين راستا وزیر علوم، تحقیقات و فناوری نیز به جای کمک به حل مشکل، استعفای خود را تقدیم رئیس جمهور کرد که مورد پذیرش وی قرار نگرفت.

 

به موازات تظاهرات و اجتماعات غیرقانونی دانشجویان، آشوب طلبانی که از سوی دشمنان انقلاب اسلامی و در رأس آنها آمریکا هدایت و حمایت می شدند، امنیت شهر تهران را برای چند روز متوالی به مخاطره انداختند؛ آتش زدن اتوبوس های شرکت واحد و خودروهای دولتی بخصوص خودروهای نیروی انتظامی، شکستن شیشه های مغاره ها، تخریب برخی از بانک ها و غارت اموال آنها، حمله و تخریب بخشی از مسجد هدایت و هتک حرمت نسبت به قرآن کریم و نمازگزاران و ... از جمله این حرکات غیرقانونی بود که مورد سوءاستفاده فراوان دشمنان انقلاب قرار گرفت.

 

دانشجويان، قرباني اصلاح‌طلباني شدند كه خواسته‌هاي واقعي مردم را درك نكردند و تنها به دنبال تغيير هويت اصلي نظام بودند و نكته جالب آنكه مطبوعات به اصطلاح دوم خردادي آن زمان مانند «صبح امروز»، «خرداد» و ... دست به پروژه كشته‌سازي زدند و بر التهابات افزودند؛ غرض ورزاني كه اقدام ناشيانه برخي افراد در نيروي انتظامي را به نام كل نظام نوشتند و به سرعت به جايگاه «ولايت فقيه» حمله‌ور شدند.

 

در آن ایام شعارهاي سرداده شده توسط افرادي آشوبگر كه عمدتاً دانشجو نبودند، نشان داد كه آنها دنبال واتيكانيزه كردن جايگاه «ولايت فقيه» بودند؛ يعني ولايت فقيهي كه هيچ نوع كنترل و نظارتي بر قواي سه گانه كشور نداشته و بي‌بهره از هر نوع قواي نظامي و انتظامي باشد.

 

بر اساس نگاه آنان تنها نقشي تشريفاتي براي ولايت فقيه قابل تصور بود، اما بانيان اين غائله در يك موضوع اشتباه كردند و آن فهم واقعي از «اراده ملت» بود؛ اراده‌اي كه فرزندان مسلمان دانشجوي آنان در دانشگاه در برابر اين جريان مردانه ايستادند و خود مردم نيز پس از پنج روز ايستادگي، يكپارچه‌ و متحد حماسه عظيم 23 تيرماه 1378 را خلق كردند؛ حماسه‌اي كه 10 سال بعد در 9 دي‌ماه و 22 بهمن‌ماه 88 پس از فتنه سال گذشته تكرار شد.

 

مقام معظم رهبری نیز ضمن تقبیح شدید حمله به خوابگاه دانشجویان از ملت شریف، بخصوص بسیجیان خواست که ضمن هوشیاری کامل، آمادگی لازم خود را حفظ کنند و با حضور خود در صحنه ها، دشمنان زبون را مرعوب و منکوب سازن. به دنبال این پیام بسیجیان فداکار که همواره پشتیبان واقعی انقلاب و نظام بوده اند، با حضور جدی خود در کنار نیروی انتظامی، افراد شرور و ضدانقلاب را سرکوب کردند./انتهاي پيام/