... و جام زهری که امام راحل (ره) نوشیدند

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»، زمانی که دشمن متجاوز بعثی با تجهیزات نظامی و لشكرهای بی شمار اهدایی غرب و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس به ایران تجاوز کرده، و با رؤیای اشغال سه روزه و سرنگونی نظام اسلامی قدم به این مرز و بوم گذاشت؛ گمان نمی برد که روزی مجبور شود با خفت و خواری به کشور خود برگشته و جنگ را بدون نتیجه ای دلخوش کننده ترک كند.

 

پس از عملیات بیت المقدس و آزادسازی شهر استراتژیک خرمشهر و آشکار شدن برتری ایران؛ صدام و حامیان خونخوارش دریافتند که با قدرتی رو به رو هستند که نه تنها از مرگ و کشته شدن هراسی ندارد، بلکه با سینه چاک به استقبال آن رفته و جهاد فی سبیل الله و شهادت در راه خدا را آرمان خود می داند.

 

بنابراین با صدور قطعنامه های متعدد همراه با تحریم تسلیحاتی و اقتصادی کشورمان سعی كردند تا برای دشمن بعثی مجالی بدست آورند تا به تجدید قوا و تغییر تاکتیک ها بپردازد، اما حضرت امام خمینی (ره) با بصیرت و دور اندیشی حیله دشمن را دریافته و از رزمندگان اسلام خواستند تا با حملات بی امان به آنها بتازند و دیدیم که چگونه مردم مسلمان و ولایت پذیر این سرزمین با نثار خون خود و عزیزان شان از میهن اسلامی شان دفاع نمودند و با وجود حملات ناجوانمردانه دشمن به مناطق مسکونی، حملات شیمیایی و میکروبی و... از سرزمین خود دفاع کرده، و در برابر آنها ایستادند.

 

اما سال های 66 و 67 سال های سرنوشت سازی در جنگ تحمیلی بود که پایان جنگ و ایجاد صلح نتیجه آن بود.

 

در قطعنامه 598 سازمان ملل متحد که جهت جلوگیری از سقوط رژیم بعثی عراق تنظیم شده بود با فشارهای سیاسی جمهوری اسلامی ایران بندهایی همچون شناسایی متجاوز و ایجاد صلح بین دو کشور گنجانده شد که برای ایران امتیاز سیاسی محسوب می شد؛ جدای از اینکه حضرت امام (ره) می خواستند پرداخت غرامت از طرف عراق به ایران هم در آن وارد شود؛ اما شرایط اجازه این کار را به ایشان نداد و به همین دلیل امام راحل (ره) از امضای قطعنامه 598 به نوشیدن جام زهر تعبیر نمودند.

 

وقایع پس از امضای آتش بس و تهیه مقدمات جهت ایجاد صلح نشان داد که دشمن نه تنها به پایان جنگ نمی اندیشید، بلکه سعی می کرد تا از هر روزنه ای استفاده کرده، و از نظام اسلامی امتیاز بگیرد.

 

حمله ناجوانمردانه و پیشروی غیر قانونی آنها از سمت جنوب و آغاز عملیات منافقان همزمان با آن در غرب کشورمان شاهد خوبی بر این مدعاست که هر دوی آن با دفع مقتدرانه جمهوری اسلامی ایران رو به رو شد و به همگان فهمانید که منطق ایران پس از آتش بس و ایجاد صلح نیز دفع فتنه و تجاوز است و دست هر کشوری که نابحق به سمت آن دراز شود را قطع می نماید.

 

به هر حال قبول قطعنامه 598 توسط بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی دلایل دیگری نیز داشت از جمله بازپس گیری شهر استراتژیک فاو توسط رژیم بعثی (که با کمک و حمایت داخلی منافقان انجام شد)، حملات وسیع هوایی و موشکی دشمن به شهرها و مناطق مسکونی، به کارگیری سلاح های غیر معمول شیمیایی و میکروبی و کشتار جمعی، ساقط كردن هواپیمای مسافربری ایران بر فراز آب های خلیج فارس توسط ناو آمریکایی وینسنس و... همچنین شرایط اقتصادی داخلی و نیاز جبهه ها به امکانان و تجهیزات پیشرفته و عدم امکان دستیابی به آنها توسط جمهوری اسلامی به علت تحریم های بین المللی و تأکید دوستان برای اینکه بدون امکانات نمی توانیم جنگ را ادامه دهیم؛ همه و همه باعث شد تا حضرت امام خمینی (ره) بر خلاف آرمان های خود؛ یعنی «جنگ جنگ تا رفع فتنه در جهان» (و قاتلوهم حتی لا تکون فتنة) تن به قبول قطعنامه ای تحمیلی دهد که جنگ افروزان آن را تنظیم کرده بودند.