مکران؛ از «سیاست زمین سوخته» استعمار تا کلید طلایی ترانزیت جهانی + فیلم
به گزارش گروه استانهای خبرگزاری دانشجو، مهدی نوشاد، خبرنگار، در برنامه «راس یک» با کالبدشکافی موانع تاریخی و فرصتهای پیش روی توسعه سواحل مکران اظهار داشت: در دورهای که بسیاری از کشورهای جهان به سمت توسعه دریامحور حرکت کردند، ما به دلایل مختلف از این روند عقب ماندیم.
وی با اشاره به ریشههای تاریخی این عقبماندگی افزود: بخشی از این مسئله به دوران استعمار بازمیگردد؛ زمانی که انگلیس برای حفاظت از مستعمره خود یعنی هند، «سیاست زمین سوخته» را در منطقه سیستان و مکران اجرا کرد. هدف آنها این بود که هیچ قدرت رقیبی نتواند از طریق این منطقه به مرزهای هند نزدیک شود.
اهرم فشار قدرتهای دریایی بر اقتصاد ایران
نوشاد در ادامه با اشاره به تبعات تاریخی این سیاست گفت: تأثیر این عدم پیشرفت را تا به امروز میتوان مشاهده کرد. در دوران ملی شدن صنعت نفت، دشمنان با تهدیدات دریایی کشور را تحت فشار گذاشتند و امروزه نیز اصلیترین اهرم فشار آنها، همین قدرت دریاییشان است.
وی تأکید کرد که منطقه مکران (از بندرعباس تا پسابندر و مرز پاکستان در خلیج گوادر)، دقیقاً همان نقطه راهبردی است که میتواند موازنه قدرت را به نفع ایران تغییر دهد.
چابهار؛ محل تلاقی کریدورهای بینالمللی

این خبرنگار در بخش دیگری از این برنامه به ظرفیتهای ترانزیتی منطقه اشاره کرد و گفت: یکی از مهمترین ظرفیتهای مکران، بحث ترانزیت است. چابهار پتانسیل تبدیل شدن به محل تلاقی کریدورهای بینالمللی را دارد؛ مسیری که هند را به آسیای میانه، ترکیه و اروپا متصل میکند و همزمان با کریدور «سیپک» (CPEC) چین همجوار است.
وی افزود: این منطقه ظرفیت تبدیل شدن به هاب اصلی اتصال روسیه و کشورهای محصور در خشکی آسیای میانه به آبهای گرم را داراست.
راهآهن زاهدان-چابهار؛ پازل نهایی جهش اقتصادی
نوشاد در پایان، کلید فعالسازی این ظرفیت عظیم را تکمیل زیرساختهای ریلی دانست و تصریح کرد: در حال حاضر تنها یک پازل برای بهرهبرداری از این موقعیت استثنایی باقی مانده است: تکمیل راهآهن زاهدان-چابهار.
وی ادامه داد: خط ریلی ما تا زاهدان پیش آمده، اما اتصال نهایی آن به بندر چابهار همان حلقه مفقودهای است که در صورت تحقق، تمام کریدورهای ترانزیتی منطقه جان دوباره گرفته و موتور محرک اقتصاد ایران خواهند شد.