صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ ماه رمضان ماهی پر از برکت و رحمت و غفران الهی به پایان راه خود رسید، ماه پرورش روح و روان و تمرین خوب زندگی کردن، ماهی که باید خودمان را برای یک زندگی پر پیچ و خم 11 ماه دیگر به لحاظ معنوی بیمه کنیم.

 

خوشحال از اینکه بعد از روزه داری یک ماه از این ماه الهی، عید فطر را جشن می گیریم و مزد عبادات و بندگی خودمان را از خدا دریافت می کنیم و غمگین از اینکه این ماه ضیافت الهی به پایان راه خود رسید تا اینکه در سال آینده چه کسی زنده بماند تا دیگر بار این روزهای طلایی بویژه ایام لیالی قدر را درک کند.

 

در هر صورت باید به شکرانه این نعمت عظیم ضیافت الهی شکر عملی نیز داشته باشیم و این شکر عملی همان پرداخت زکات فطره است؛ یعنی یک فرد روزه دار به پاس روزه داری و بندگی خدایش باید روزه داری خود را با دادن زکات فطره تکمیل کند، اما با پایان ماه رمضان رسم است که اول شوال را عید می گیرند؛ روزی که انسان یک ماه مهمانی خود با خدای خود را به جشن می نشیند.

 

ساکنان زمین به شکرانه یک ماه عبادت و نیایش، عید گرفته اند و ساکنان آسمان نیز مأمور شده اند که جوایز و پاداش هایی را از سوی عرش الهی برای ساکنان این کره خاکی بیاورند، ولی حقیقت امر این است که بر اساس سخنان ائمه معصومین عید واقعی روزی است که مسلمان آن روز خود را بدون هر گونه معصیتی پشت سر بگذارد و این همان حقیقت عید واقعی است.

 

عید حقیقی روزي است كه ما بتوانيم سنت‌هاي اسلامي را در اين روز إحيا كنيم و آن كينه‌هاي ديرينه‌اي كه از برادران ديني و از أقربا و خويشاوندان داريم، كنار بگذاريم و صله رحم كنيم و هدايايي براي پدر و مادر و فرزندان و خواهران و برادران و دوستان‌مان ببريم، روز عيد، در حقيقت روز إحياي سنت نبي مكرم (ص) است.

 

اميرالمؤمنين على(ع) در يكى از اعياد فطر خطبه اى خوانده‏ اند و در آن مؤمنان را بشارت و مبطلان را بيم داده ‏اند: «اى مردم! اين روز شما روزى است كه نيكوكاران در آن پاداش مى‏گيرند و زيانكاران و تبهكاران در آن مايوس و نااميد هستند و اين شباهتى زياد به روز قيامتتان دارد، هان! بشارتتان باد، اى بندگان خدا كه گناهان گذشته‏ تان آمرزيده شد، پس به فكر آينده خويش باشيد كه چگونه بقيه ايام را بگذرانيد.»

 

در هر صورت به جاست که این شعر معروف عرفانی را زمزمه کنیم که؛

 

 عيد رمضان آمد و ماه رمضان رفت

 

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت