دیپلماسی ایران در خصوص کشورهای افغانستان و پاکستان کاملا غیر فعال است

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از اصفهان، محمد حسین جعفریان روز گذشته در هشتمین جلسه از سلسله نشست های «پاتوق شیشه ای» با بیان اینکه کشور افغانستان از 250 سال پیش تأسیس شده است، گفت: این کشور با وجود تنوع فراوان نژادی، قومی و زبانی در طی این دوران همیشه درگیر جنگ های داخلی بوده است.

وي دیپلماسی ایران در خصوص افغانستان و پاکستان را کاملا غیر فعال دانست و گفت: ایران می تواند با یک طراحی استراتژیک گروه های پراکنده مقاومت در افغانستان و پاکستان را متحد کرده و گروهی شبیه حزب الله لبنان را به خصوص در پاکستان پایه گذاری کند.

رایزن فرهنگی سابق ایران در افغانستان تصريح كرد: بعد از جنگ ویتنام با کمک آمریکا احزاب و گروه های مختلفی در افغانستان ایجاد شدند که به صورت مداوم درگیر مناقشات داخلی بودند.

جعفریان بیان داشت: در شهریور سال 73 تعدادی از جوانان افغان به رهبری ملا محمد عمر گروه طالبان را تشکیل دادند.

وی گفت: طالبان در ابتدا گروهی مقاومتی با اهداف مشروع بود که از مدارس علمیه نشأت می گرفت.

این مستندساز ادامه داد: آمریکا از ترس پیروزی طالبان در افغانستان و ایجاد حکومتی اسلامی در این کشور با همکاری اسامه بن لادن اردوگاهی نظامی در مزر کشورهای الجزایر و تونس ایجاد کرد.

جعفریان اظهار داشت: این گروه تحت عنوان القاعده با عضوگیری از اعراب و با سوء استفاده از فرهنگ جهاد تشکیل شد و با آموزش نظامی و تجهیز آن ها، آمریکا این افراد را به افغانستان فرستاد و تأکید کرد، آمریکا گروه تندروی القاعده را به طالبان تحمیل کرد.

وي با اشاره به اینکه بن لادن با جرج بوش ارتباط داشت، گفت: پس از مدتی وی با لابی های صهیونیستی موجود در آمریکا مرتبط و با سوء استفاده از نام اسلام و فرهنگ و روحیه جهادی عملیات های مختلفی را در مناطق مختلف جهان به خصوص کشورهای اسلامی انجام داد.

رایزن فرهنگی سابق ایران در افغانستان با بیان اینکه حضور القاعده در منطقه توجیهی برای آمریکا و دیگر کشورهای غربی برای لشکرکشی به کشورهای اسلامی و قتل عام مسلمانان بود، ادامه داد: آمریکا بعد از گذشت 10 سال از حمله به عراق با مطرح کردن کشته شدن بن لادن سعی کرد اعتراضات جهانی نسبت به حضورش در عراق را جهت دهی و کاهش دهد.

جعفريان دیگر اهداف حضور آمریکا در عراق را رقابت با روسیه، کنترل هند، مهار قدرت رو به فزونی چین، ایجاد پایگاه های نظامی در منطقه و کنترل حرکت های مردمی برشمرد.

وی در خصوص پاکستان نيز گفت: در این کشور ارتش امور را به دست دارد و در اکثریت مناطق نیز قبائل خودمختار حضور داشته که تنها در مسائل نظامی و سیاست خارجی تابع دولت مرکزی هستند.

این کارشناس امور افغانستان و پاکستان به کشمکش بین هند و پاکستان در خصوص منطقه کشمیر اشاره کرد و افزود: عمده تلاش پاکستان به دست آوردن و تسلط کامل بر این منطقه است و در منازعات سیاسی با هند نیز از موضوع کشمیر به عنوان کارت برنده استفاده می کند.

جعفریان از پاراچنار پاکستان به عنوان یک کلونی شیعیان در حصار قبیله های تندروی سلفی تعبیر کرد که هر روز مورد هجوم این گروه ها و انجام عملیات تروریستی بر ضد شیعیان می باشد و گروه های شیعی در پاکستان اکثرا به صورت پراکنده فعالیت می کنند.

وي از دیپلماسی ایران در خصوص کشورهای افغانستان و پاکستان انتقاد کرد و متذکر شد: سیاست خارجی ایران در قبال این دو کشور کاملا غیر فعال است، در حالیکه این دو کشور ظرفیت های فراوانی برای ظهور و بروز جنبش های وسیع مردمی و به دست گرفتن امور تعدادی از مناطق به خصوص در پاکستان توسط شیعیان را دارند.

رایزن فرهنگی سابق ایران در افغانستان تأکید کرد: ایران می تواند با یک طراحی استراتژیک زمینه را برای متحد کردن گروه های مقاومتی که عمدتا در روستاهای دور افتاده و در حلقه های کوچک نظامی در این دو کشور فعالیت می کنند فراهم کرده و گروهی شبیه حزب الله لبنان را به خصوص در پاکستان پایه گذاری کند.