شهروند خبرنگار یا جاسوس رژیم صهیونیستی؟

به گزارش خبرنگار گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو ، شبه‌رسانه ایران‌اینترنشنال مدت‌هاست عنوان «شهروند خبرنگار» را برای افرادی به کار می‌برد که از داخل ایران، به نام  شهروند ایرانی، اقدام به ارسال فیلم، عکس و اطلاعات حساس برای این شبکه می‌کنند؛ یا به تعبیر دقیق تر، با اسم رمز «شهروندخبرنگار» دست به جاسوسی علیه کشورمان می‌زنند.

روز گذشته، فردی که با عنوان «شهروندخبرنگار» برای شبه رسانه اینترنشنال فعالیت می‌کرد، در شهرستان پردیس شناسایی و دستگیر شد؛ این فرد بنا بر اعلام دادستان عمومی و انقلاب پردیس، به‌صورت هدفمند از ایست‌های بازرسی و برخی موضوعات خاص در سطح شهرستان فیلم و تصویر تهیه و این محتوا را برای اینترنشنال  ارسال کرده است.

اما این فرد دقیقاً چه کسی بود یک «شهروندخبرنگار»؟ برای پاسخ به این سؤال، ابتدا باید تعریف دقیقی از «شهروندخبرنگار» داشته باشیم و بدانیم که این عنوان دقیقاً به چه کسی اطلاق می‌شود؟

شهروند خبرنگار یا جاسوس؟

«شهروندخبرنگار» همان‌طور که از نامش پیداست، شهروندی است که در برخی مواقع خاص، اقداماتی شبیه به یک خبرنگار را انجام می‌دهد؛ او ممکن است از یک حادثه فیلم بگیرد، گزارش تهیه کند و آن را با دیگران به اشتراک بگذارد. شهروندخبرنگار الزاماً خبرنگار حرفه‌ای و آموزش‌دیده نیست؛ اما فعالیت او زمانی در چارچوب شهروندخبرنگاری قرار می‌گیرد که هدفش ثبت و انتقال یک رویداد یا اطلاعات عمومی درباره یک حادثه باشد.

از طرفی، یک شهروندخبرنگار قرار نیست وارد حوزه‌هایی شود که ثبت جزئیات آنها می‌تواند اطلاعات امنیتی، نظامی یا حفاظتی را فاش کند و در اختیار بیگانگان قرار دهد.

اینجا مرز باریکی میان اقدامات یک خبرنگار و یا شهروند خبرنگار با یک جاسوس وجوددارد.

اگر نگاهی به مجموعه ویدئو‌ها و مطالبی بیندازیم که ایران‌اینترنشنال تحت عنوان «روایت شهروندخبرنگار» منتشر می‌کند، تا حد زیادی می‌توان هویت کسانی را که این شبکه با عنوان «شهروندخبرنگار» معرفی می‌کند شناخت؛ افرادی در داخل کشور که پشت اسم رمز «شهروندخبرنگار»، اقدام به جاسوسی می‌کنند.

این شبه‌رسانه افرادی را که در مقاطع حساس اقدام به ارسال محتوا و اطلاعات مغایر با امنیت و منافع ملی کشور می‌کنند، «شهروندخبرنگار» می‌نامد.

 ترفند اینترنشنال برای جذب «جاسوس‌خبرنگار‌ها» چیست؟

بخش قابل‌توجهی از اطلاعات و خوراک شبه رسانه وابسته به رژیم صهیونیستی برای تولید محتوا نیز ازطریق افرادی تأمین می‌شود که اینترنشنال آنها را «شهروندخبرنگار» می‌نامد. اینترنشنال ترفند‌های خاص خودش برای جذب به‌اصطلاح شهروندخبرنگارها یا همان جاسوس‌ها استفاده می‌کند. از مهم‌ترین این ترفندها، استفاده از عنوان «شهروندخبرنگار» است؛ عنوانی که از یک‌سو هویت و ماهیت واقعی این افراد را پشت یک عنوان رسانه‌ای پنهان می‌کند و از سوی دیگر، با ایجاد حس اعتماد در مخاطبان، آنها را برای ارسال بیشتر فیلم، عکس و اطلاعات ترغیب می‌کند.

در واقع، این شبکه با عادی‌سازی ارسال محتوا از وقایع مختلف داخل ایران، تلاش می‌کند این روند را برای مخاطبان عادی جلوه داده و افراد بیشتری را به ارسال فیلم، عکس و اطلاعات برای این شبکه ترغیب کند؛ افرادی که برخی از آنها در سال‌های اخیر دستگیر شده‌اند؛ افرادی که بعضی در ازای دریافت پول و برخی دیگر به دلیل فریب خوردن، اقدام به همکاری با این رسانه کرده بودند.

چرا به‌ اصطلاح «شهروندخبرنگارهای» اینترنشنال جاسوس‌اند؟

ایران‌اینترنشنال سال‌هاست در راستای منافع رژیم صهیونیستی فعالیت می‌کند و بار‌ها وفاداری خود را به این رژیم به اشکال مختلف نشان داده است؛ از تولید محتوای ضدایرانی برای خوشایند رژیم صهیونیستی گرفته تا به‌کارگیری افرادی برای جمع‌آوری و انتقال اطلاعات به این رژیم؛ اقداماتی که بخشی از تلاش این شبکه برای اعلام وفاداری به رژیم صهیونیستی بوده است.

این شبه‌رسانه در سال‌های اخیر نیز با استفاده از ترفند‌های مختلف تلاش کرده بخشی از اطلاعات مورد نیاز خود را از طرق مختلف از داخل ایران به دست آورد و در اختیار رژیم صهیونیستی قرار دهد. به همین دلیل همکاری با این شبکه مصداق بارز جاسوسی است.

ایران‌اینترنشنال در روز‌های جنگ، گزارش‌ها و تصاویری را از مخاطبان داخل ایران منتشر کرد که دربرگیرنده جزئیاتی درباره محل وقوع انفجارها، ایست‌های بازرسی، استقرار نیرو‌ها و حتی نقاطی با کاربری نظامی بود. در برخی موارد، خود این شبکه اعلام کرده که تصاویر و روایت‌های ارسالی مخاطبان را بررسی و مکان‌یابی کرده و از آنها برای تهیه گزارش درباره نقاط مورد حمله استفاده کرده است.

نکته قابل تأمل آنجاست که این محتوا در شرایطی به دست این شبکه می‌رسید که دسترسی کاربران عادی ایران به اینترنت جهانی در دوره جنگ به دلایل امنیتی محدود شده بودوجالب‌تر اینکه همین شبه رسانه در یکی از گزارش‌های خود در اسفند ۱۴۰۴، از محدودیت اینترنی در داخل ایران نوسته بود و اعلام کرده بود دسترسی کاربران عادی داخل ایران به اینترنت جهانی به حدود یک درصد رسیده است و ارتباط با خارج از کشور برای بیشتر شهروندان عملاً ممکن نیست. با این حال انتشار گزارش‌هایی از شهروند خبرنگاران اینترنشنال روزانه پخش می‌شد.

ارسال منظم و به‌موقع چنین تصاویر و اطلاعاتی آن هم در بحبوحه جنگ را نمی‌توان به شهروندان ایرانی نسبت داد.