نمی‌خواهم من و فرزند شهیدم بدهی به بیت‌المال داشته باشیم

 گروه سياسي «خبرگزاری دانشجو»، علی کیخا؛ سخن را با خاطره آغاز کرد، خاطره ای از یک پیرزن حدود 70 ساله و من در دل از بی ربطی حرفای او متعجب.... اما به خط دوم متن که رسید متوجه قصد سخنران شدم.

 

او با لحنی دلسوزانه خاطره را آنقدر زیبا و تاثیرگذار نقل می کرد که وقتی به خودم آمدم متوجه شدم اشکهایم بر صورت جاری شده اند. ... مادری حدودا 70 ساله وارد اتاقم شد، از او پرسیدم مادر با کی کار داری؟ و او که زیادی پله های ساختمان نقسش را به هن هن انداخته بود، پاسخ داد: با آقای رئیس.

 

گفتم در خدمتم. دست در کیف خود کرد سه فشنگ از آن خارج و روی میز من گذاشت، از او پرسیدم این ها چه هستند و آن زن پاسخ داد: اینها امانتیست که از فرزند شهیدم دست من مانده. او قبل از شهادتش این سه فشنگ را به خانه آورد و دیگر فرصتی برای بازگرداندن آنها پیش نیامد.

 

این مادر شهید ادامه داد: دیشب در عالم خواب دیدم این سه فشنگ به سمت من نشانه رفته اند، نگران شدم . بعد از مدتی، پسرم در مقابل من ظاهر شد و با لبخندی بر لب گفت: مادر نگران نشو، حال من خیلی خوب است. فقط همین سه فشنگ کمی مرا نگران کرده!! از او پرسیدم چرا؟ و او پاسخ داد: مادر این فشنگ ها از بیت المال تهیه شده و باید آنها را به بیت المال برگردانی، من که دیدم این فشنگ ها دیگر غیرقابل استفاده است، گفتم كه پولش را به شما بدهم.

 

آقای رئیس در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود؛ قیمت هر فشنگ را 800 تومان محاسبه و به مادر شهید گفت: مادرجان شما 2400 تومان به بیت المال بدهکارید.

 

مادر شهید سه اسکناس 2000 تومانی از کیفش بیرون آورد و به ازای هر فشنگ 2000 تومان روی میزم گذاشت و گفت: نمی خواهم من و فرزندم بدهی به بیت المال داشته باشیم.

 

آنوقت این آقایان به راحتی 3000 میلیارد تومان از بیت المال به جيب می زنند و ککشان هم نمی گزد. آرام آرام در دل زمزمه می کردم، کجایید ای شهیدان خدایی... .