تمایز سلول‌های بنیادی موشی موثر در پيوند بيماران پاركينسوني بررسي شد

مژگان عباسی در گفت‌وگو با خبرنگار علمي «خبرگزاري دانشجو»، گفت: بیماری پارکینسون یک اختلال تحلیل رونده عصبی است که در آن سلول های دوپامین ساز ناحیه nigro-striatal به طور انتخابی از بین می روند، هر چند درمان های فارماکولوژیکی از قبیل استفاده از Levodopa به عنوان پیش ساز دوپامین می تواند تا حدودی عوارض این بیماری را کاهش دهد، اما خود این داروها می توانند باعث تسریع در ایجاد حرکات غیر ارادی فرد بیمار شود که Dyskinesis نامیده می شود، ولي سلول درمانی به عنوان یک راه درمانی جایگزین به جای شیمی درمانی مطرح شده است.

 

محقق تمایز سلول‌های بنیادی موشی گفت: در این طرح، سلول های بنیادی جنینی موشی با توانايی بیان پیوسته فاکتور نسخه برداری Nurr1 كه در تکوین سلول­های دوپامینرژیک دخیل است و آنزیم آنتی اکسیدانت گلوتاتیون پراکسیداز كه اثر مهاری روی استرس اکسیداتیو دارد، توسط یکسری مولکول های سیگنالینگ به سلول های بیان کننده دوپامین تمایز داده شدند.

 

وي افزود: همچنین برای نخستين بار اثر ماده موثره کندر به نام BBA که قبلا اثر آکسون زايی آن به اثبات رسیده است، بر روی تمایز این نورون ها بعد از بدست آوردن غلظت بهینه آن بررسی شد و میزان تکثیر سلول­ها توسط Assay MTT و میزان بیان ژن های مرتبط با سلول های دوپامینرژیک از جملهPax5,Nestin,Tau,Map2. Nurr1,Gpx1,Pax2 و غیره با Real –Time PCR و مارکرهای پروتئینی سلول­های دوپامینرژیک و عصبی با ایمونوسیتوشیمی اندازه گیری شد.

 

عباسي ادامه داد: پس از تولید سلول های دوپامینرژیک میزان سنتز و ترشح دوپامین به وسیله Reverse-phase HPLC اندازه گیری شد.

 

به گفته اين محقق نتیجه حاصل از این کار بیان مارکرهای سلول عصبی و دوپامینرژیک در سطح mRNA(RT-PCR) و در سطح پروتئین ­(ایمونو سیتوشیمی) بوده و نتایج حاصل از HPLC نشان داده است که سلول ها توانایی ترشح دوپامین را به محیط دارند که نشان می­دهد تیمار BBA اثر سینرژیسم برای سلول­های آلوده شده باNurr1 دارد.

 

وي گفت: نتایج این طرح می تواند باعث ایجاد پروتکلی برای تمایز سلول های بنیادی جنینی موشی و احتمالا انسانی و همچنین سلول های پرتوان iPS به سلول های دوپامین ساز شود که بعدا می توانند برای پیوند در بیماران پارکینسونی مورد استفاده قرار گیرند.