مسئولان تلاش کنند بزرگترین سرمایه خود را از دست ندهند

 

یک میلیون تومان پول؛ پول زیادیه

صد میلیون تومان پول؛ پول خیلی زیادیه

یک میلیارد تومان پول؛ دیگه واسه منه جوون یک آرزوه

صد میلیارد تومان پول؛ دیگه واسه علی دایی یک آرزوه

وای هزار میلیارد تومان پول؛ دیگه واسه همه یک خیاله

دو هزار میلیار تومان پول؛ نه واسه کسی آرزوه نه خیاله فقط یک عدده

سه هزار میلیارد تومان پول؛ نه واسه کسی آرزوه نه خیاله نه یک عدد،

اصلا کسی بهش فکر نمی کنه :  3000000000000

 

وقتی خبر اختلاس سه هزار میلیارد تومانی از تلویزیون پخش شد، همه فکر کردیم رقم اختلاس را اشتباه شنیدیم و از همدیگه می پرسیدیم چقدر گفت؟؟!! سه هزار میلیارد تومان؟؟!! مگه میشه ؟؟!! مگه این همه پول اصلاً وجود داره؟؟!! وقتی فهمیدیم واقعاً چنین اختلاسی اتفاق افتاده، همه منتظر بودیم که ببینیم دولتمردان چه عکس العملی نشان می دهند؟

 

 مسئولان چقدر از این ماجرا شرمنده می شوند؟ چه کسانی از مسئولیت خود استعفا می دهند؟ چند روزی که گذشت، دیدیم انگار این اتفاق فقط برای ما مردم عادی خیلی بزرگ است، نه مسئولان شرمنده شدند؛ نه اینکه کسی استعفا داد!! تازه هر کدام به خاطر اینکه زودتر از بقیه از این ماجرا با خبر شده بودند، به خود می بالیدند؛ ماجرایی که در حدود چهار سال ادامه داشته و همین مسئولان از آن بی خبر بودند.

 

برای کسی مهم نیست این اختلاس در کشوری اتفاق افتاده که از نظر اقتصادی مشکلات فراوانی دارد و بسیاری از مردم به سختی زندگی خود را سپری می کنند و همین مردم برای گرفتن یک وام چند میلیونی چه سختی هایی را که متحمل نمی شوند، آنوقت یک نفر به این راحتی می تواند سه هزار میلیارد سرمایه مردم را بالا کشد.

 

در این ماجرا چه کسانی مقصر هستند و ریشه این اختلاس از کجاست؟ در ظاهر این اختلاس با جعل سندی به نام ال سی ریالی که فقط در نظام بانکی کشور ما رواج دارد، صورت گرفته است. با کمی تحقیق متوجه شدیم هدف این ال سی های ریالی برطرف کردن مشکلات مالی پیمانکاران بوده، که البته این ال سی ها را هیچ سند معتبری حمایت نمی کند.

 

ریشه این اختلاس می تواند به همین ال سی ها برگردد که به راحتی قابل جعل هستند، مسئولاني که این سند را تصویب کرده اند؛ باید همه جوانب آن را در نظر می گرفتند تا برای برطرف کردن مشکل کوچکی، چنین مشکل بزرگی به وجود نمی آمد.

 

در این ماجرا بانک صادرات، بانک مرکزی و هفت بانک دیگر می توانند مقصر باشند و همه باید به نحوی پاسخگو ملت باشند؛ اما شاید مقصر اصلی، بانک صادرات باشد که اسناد در یکی از شعب این بانک جعل شده و ال سی های ریالی، بدون پشتوانه و وثیقه ای در اختیار مجرم قرار گرفته اند و بانک های دیگر به خاطر اعتمادی که به بانک صادرات داشته اند، سه هزار میلیارد سرمایه را تقدیم این فرد کرده اند؛ این در حالی است که کل سرمایه بانک صادرات در حدود 2000 میلیارد بیشتر نیست!!!!

 

خیلی جالب است که بدانید سید محمد جهرمی، مدیر عامل محترم بانک صادرات گفته اند که بانک صادرات نه تنها مقصر نیست؛ بلکه بقیه باید از این بانک به خاطر اینکه بعد از چهار سال از این اختلاس باخبر شده، تشکر و قدردانی به عمل آورند.

 

آقای جهرمی عزیز! إن شالله ملت مظلوم هفتاد میلیونی ایران از آقای احمدی نژاد در خواست خواهند کرد که یارانه یک ماهشان را بابت قدردانی تقدیم شما کنند تا شما بتوانید بدهی خود را به هفت بانک دیگر بپردازید و مطمئناً شما هیچ کوتاهی انجام نداده اید و در این ماجرا کاملاً بی تقصیر هستید و اصلاً نیازی نبوده که حساب مرکزتان را به روز کنید تا خیلی زودتر، از این ماجرا با خبر می شدید.

 

بانک های دیگر هم، موظف بوده اند که، حساب مرکز خود را به روز کنند تا شاید آنها از این اختلاس با خبر می شدند و بانک مرکزی نیز باید بر بانک ها نظارت می کرد و از به روز بودن حساب مرکز بانک ها مطمئن می شد.

 

آقای جهرمی و آقای بهمنی رئیس کل بانک مرکزی! یا واقعاً نمی دانید 3000 میلیارد تومان پول چقدره!! یا اینکه اونقدر پولدار هستید که این پول ها برایتان بی ارزشه که به این راحتی از کنار این موضوع می گذرید و می گویید: این اختلاس چیز عادی هست و توپ را در میدان دیگران می اندازید.

 

در کشور های دیگر که حرفی از نظام بانکداری اسلامی نیست، اگر کسی چنین بی مسئولیتی ها را مرتکب می شد صددرصد استعفا می داد؛ اما در کشور ما که حرف از بانکداری اسلامی، بیت المال و عدالت هست؛ انگار استعفا معنایی ندارد و شما حتی به صورت صوری هم استعفا ندادید و مردمی که همیشه در برابر این بی مسئولیتی ها سکوت کرده اند، برای شما ارزشی ندارند.

 

وقتی دولت تحت هر شرایطی موظف است که از بانک ها حمایت کند، وقتی مدیران متخصص به کار گرفته نمی شوند، وقتی کسی برای اشتباهاتش تحت فشار قرار نمی گیرد، مسلم است که دیگر مدیری دلسوزانه خدمت نمی کند و صندلی مدیریت برایش از مردم مهمتر می شود و این می شود که چنین مشکل بزرگی به وجود می آید.

 

مطمئناً چنین اختلاس بزرگی نمی تواند فقط از طریق جعل سند صورت گرفته باشد و باید دست های پشت پرده ای هم وجود داشته باشد؛ چون که این آقای مجرم توانسته تنها از یک شعبه، 2000 میلیارد تومان پول برداشت کند و آنقدر پشتش گرم بوده که به جای اینکه این 3000میلیار تومان پول را بردارد و از ایران خارج شود، خیلی راحت فقط سی و هشت واحد اقتصادی در همین مملکت تأسیس می کند و خیلی راحت تر!! توانسته مجوز یک بانک خصوصی را از بانک مرکزی بگیرد و بانک تأسیس کند!!!!

 

با این اوضاع وقتی رئیس سازمان بازرسی کل کشور از این دست های پشت پرده خبر می دهد، با انتقاد رئیس کل بانک مرکزی و وزیر اقتصاد و امور دارایی مواجه می شود!!!! اگر ماجرا به همین جا ختم می شد، ما همچنان سکوت می کردیم؛ ولی وقتی دبیر فراکسیون امام(ره) خبر از اختلاس های بزرگ دیگر می دهد و می گوید: به ما گفته شده سکوت کنیم؛ وقتی معاون اول رئیس جمهور بیان می کند که مدیران بانک ها اجازه نمی دهند که خبر اختلاس های بزرگ به بیرون درز کند دیگر سکوت معنایی ندارد!!

 

مسئولان محترم! شما وکلای مردم هستید، شما باید حافظ منافع مردم ایران باشید، نه اینکه به این راحتی از کنار چنین اختلاس های بزرگی بگذرید و اجازه دهید این چنین فساد در سیستم های دولتی گسترش پیدا کند.

 

مطمئناً بزرگترین سرمایه برای شما مسئولان، اعتمادیست که مردم به شما دارند پس تلاش کنید که این اعتماد از دست نرود و دوباره این اشتباهات تکرار نشوند و ما مردم نیز امیدواریم همانگونه که زمانی برای اختلاسی هشتاد میلیاردی همه شهرام جزایری را شناختیم، تمام عوامل این اختلاس بزرگ را هم من جمله کسانی که پشت پرده این ماجرا هستند را بخوبی بشناسیم.