اندر حکایت رشد بی‌حساب و کتاب مراکز دانشگاهی!

گروه علمي «خبرگزاری دانشجو»، کمال حقیقت جو؛ سر کلاس نشسته ای، استاد می آید درس و بحث شروع می شود، یکباره یک بحث حاشیه ای در مورد دانشگاه و دانشجو در می گیرد و استاد یک اتفاق را به خاطر می آورد و مناسب می بیند که تعریف کند.

 

بچه ها من دیروز رفتم یه دانشگاه غیرانتفاعی (که احتمالا تازه تاسیس شده) وقتی وارد کلاس شدم برای تدریس از چیزی که می دیدم بسیار تعجب کردم تا حالا هیچ دانشگاهی را با این امکانات ندیده بودم!

 

بچه ها فکر می کنید من چه امکاناتی را دیدم؟ (دوستان دانشجو ما همه متعجب) بچه ها تو هرکلاسی یک سرویس کامل وجود داشت؛ یعنی همان دستشویی و حمام به اضافه اتاق خواب! انگار محل این دانشگاه جدیدالتاسیس پیش از این یک ساختمان مسکونی بوده که با پیشرفت روز افزون علم دوستان در کشور این محل تبدیل به یک واحد آموزشی آن هم از نوع آموزش عالی شده است.

 

دیگر نمی شد جلوی شوخی و خنده بچه ها را در کلاس گرفت؛ استاد چه اشکالی داره وسط کلاس خسته شدید می رید یه دوش می گیرید دیگه! خواستید می تونید برید یه چرت هم بخوابید دیگه! و... دیگر کلاس از دست رفته بود. این موضوع خنده آور و شاید گریه آور یک موضوع کاملا جدی و واقعی است اتفاقی است که واقعا رخ داده است.

 

البته یک استثنا هم نیست و از این دست اتفاقات در چند سال اخیر کم نداشته ایم؛ اگر آقایان مدیر در وزارت علوم این ها را ندیده اند که ما اعلام آمادگی می کنیم تا دوستان را در یک تور یک روزه با تعداد متنابهی از این مثال ها آشنا کنیم، که البته بعید است که ندانند.

 

اما سوال اینجاست که اگر می دانند چطور به این مراکز با این شرایط مجوز می دهند؟ و سوال جدی تری که باید پرسید این است که نگاه مدیران وزارت علوم به دانشگاه چیست؟ اساسا از نظر دوستان به چه چیزی لفظ دانشگاه اطلاق می شود؟ تفاوت دانشگاه با مدرسه چیست؟ چطور می شود به یک مرکزی که حتی یک متر فضای آزمایشگاهی و ورزشی و فضای باز ندارد مجوز تاسیس دانشگاه داده می شود؟ البته نباید تعجب کرد زمانی که چنین مرکزی هیچ تجهیزات آزمایشگاهی ندارد، کلاس های آزمایشگاهی و کارگاهی اش به صورت نظری برگزار شوند! و ناگفته پیداست که در چنین مرکزی به دلایل مختلف شاهد ناهنجاری های اخلاقی متعددی باشیم.

 

و اینطور می شود که تصمیماتی در خلاف اهداف اتخاذ می شود و راه رسیدن به اهداف را به اندازه چند سال نوری دور می کنند. به نظر می رسد مي بايست وزارت فخیمه علوم و بخصوص مدیران گزینش ها و ارزشیابی های این وزارتخانه کمی بیشتر در عاقبت اقدامات خود بیندیشند که فردا دیر است.