الگوي شهادت‌طلبي امام حسين (ع)؛ زمينه‌ساز بیداری اسلامی منطقه

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ امروز با نگاهی به تحولات منطقه و بیداری اسلامی در می یابیم  که انقلابیونی با پرچم «یاحسین» به خیابان ریختند و با شعار الله اکبر حاکمان مستبد را یکی پس از دیگری به زباله دان تاریخ می فرستند که به فرموده حضرت امام خمینی(ره): «اين خون سيد الشهدا است كه خون‌ هاي همه ملت هاي اسلامي را به جوش مي آورد.» 

 

شیعیان جهان اسلام در حالی مراسم عظیم عزاداری محرم را آغاز می‌کنند که شاهد حوادث بسیار مهمی در جای جای جهان اسلام هستند گویی این صدای عدالت‌ طلبی حسین بن علی (ع) است که کشور‌های شیعه را درمی نوردد.

 

اسارت مردم در چنگ حكومت ظالمانه و تلاش براي رهايي آنان و سپردن زمامداري به «امام صالح» به قصد گسترش حق و عدل در جهان نشان مي دهد که حركت امام حسين (ع) و خاندان و يارانش در جهت آگاهي بخشي به توده هاي مردم و ترسيم سيماي رهبر شايسته و افشاي چهره واليان بي دين و دنيا پرست و ستمگر است.

 

گوشه اي ديگر از قيام عاشورا براي همة آنان كه حق طلب، عدالت خواه مبارزه، مدافع مظلوم، جهادگر در راه خدا، شهادت طلب، مصلح اجتماعي و آزادانديش و آزاده اند، پيام دارد و به گواهي تاريخ، بنيان بسياري از نهضت هاي ضد ظلم و مقاومت هاي در برابر تجاوز و ظلم و در راستاي تشكيل حكومت اسلامي بر درس هاي عاشورا استوار بوده است.

 

امروز اگر هويت سياسي و مبارزاتي قيام عاشورا براي جهانيان به خوبي ترسيم شود، در ميان انسان هاي آزاده و ملت هاي در بند و آزادي خواه، هواداران و شاگردان بسيار خواهد يافت. نهضت عاشورا نه تنها براي ما مسلمانان بلكه براي غير مسلمانان نيز سرمشق و الگو قرار گرفته است.

 

موریس دو کبری، اندیشمند فرانسوی مي گويد: پیروان حسین(ع) به واسطه عزاداری حسین می دانند که پستی و زیردستی استعمار و استثمار را نباید قبول کنند؛ زیرا شعار پیشرو و آقای آنها تن ندادن زیر بار ظلم و ستم بود.

 

دیکنز چارلز معتقد است: اگر منظور امام حسین(ع) جنگ در راه خواسته های دنیایی خود بود من نمی فهمم چرا خواهران و زنان و اطفالش به همراه او بودند.

 

پس عقل چنین حکم می کند که او فقط به خاطر اسلام فداکاری کرد. جرجی زیدان، نویسنده لبنانی مي گويد: پس از رحلت پیامبر(ص)، حب جاه و مال بر فضائل اخلاقی فائق آمد و افکار و آرای آل علی(ع) در میان چنان مردمی بی اثر ماند.

 

چنانکه مردم کوفه به خاطر جاه و مال بیعتی را که با امام حسین(ع) بسته بودند در هم شکستند و به این نیز اکتفا نکرده و او را کشتند. 

 

توماس مان، متفکر آلمان معتقد است: اگر بین فداکاری مسیح و حسین(ع) مقایسه شود حتماً فداکاری حسین پرمغزتر و باارزش تر جلوه خواهد نمود؛ زیرا مسیح روزی که آماده برای فدا شدن گردید زن و فرزند نداشت و در فکر آنان نبود که بعد از او به چه سرنوشتی دچار خواهند آمد.

 

امام حسین(ع) زن و فرزند داشت و بعضی از آنها کودک خردسال بودند و احتیاج به پدر داشتند. کورت فریشلر، مورخ بزرگ آلمانی مي گويد: امام حسین(ع) در فداکاری قدم را از حدود فدا کردن خود برتر نهاد و فرزندانش را هم فدا کرد.. تصمیم ثابت حسین(ع) برای فداکاری مطلق نه ناشی از لجاجت بود نه معلول هوا و هوس و او با پیروی از عقل مصمم شده بود که به طور کامل فداکاری کند تا اینکه مجبور نشود بر خلاف عقیده و آرمان والای خود به وسیله سازشکاری با یزید بن معاویه و زندگی ادامه دهد. می دانیم که حسین(ع) خود را برای کشته شدن آماده کرده بود.

 

و او عزم داشت خویش را فدا نماید چرا توقف نکرد تا به قتلش برسانند و چرا دائم اسب می تاخت و شمشیر می انداخت... حسین(ع) دست روی دست گذاشتن و توقف برای کشته شدن را دور از مردانگی و جهاد در راه عقیده و آرمان خود می دانست.

 

در نظر حسین(ع) در همانجا توقف کردن و گردن بر قضا دادن تا این که دیگران نزدیک شوند تا او را به قتل برسانند خودکشی محسوب می شود؛ زيرا یک مرد دلیر و با ایمان خودکشی نمی کند.

 

توماس کارلایل، دانشمند بزرگ انگلیسی معتقد است: بهترین درسی که از تراژدی کربلا می گیریم این است که حسین و یارانش ایمان استوار به خدا داشتند.

 

آنان با عمل خود روشن کردند که تفوق عددی در جایی که حق و باطل روبرو می شوند اهمیت ندارد، پیروزی حسین(ع) با وجود اقلیتی که داشت موجب شگفتی من است.

 

نهضت عاشورا نه تنها براي ما مسلمانان بلكه براي غير مسلمانان نيز سرمشق و الگو قرار گرفته است؛ چنان كه مهاتما گاندي رهبر هند مي گويد: «من زندگي امام حسين، آن شهيد بزرگ اسلام را به دقت خوانده ام و توجه كافي به صفحات كربلا نموده ام و بر من روشن شده است كه اگر هندوستان بخواهد يك كشور پيروز گردد، بايستي از سرمشق امام حسين پيروي كند.