غیرت دینی را از ارباب بی‌کفن بیاموزیم

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو» سید محمد مهدی موسوی؛ سقای حرم را غیرت‌الله می‌نامند و حقیقتا چه زیباست این عنوان پرمسمي برای عباس بن علی(ع) که غیرت و وفا و ادب را از پدر بزرگوارش به خوبی آموخته بود و در دامان مادری با کرامت، درس ولایت‌مداری را آن گونه فراگرفته بود که از سال 61 هجری تاکنون حقا، بزرگ آموزگار همه عاشقان و دلباختگان قلعه ولایت است.

با این همه چه کسی است که نداند میر و علم‌دار حسین (ع)، در مکتب مولا و سرورش سیدالشهدا شاگردی کرده و این‌گونه ممتازتر از همه شده است تا جایی که گفته‌اند: «روز محشر همه شهدا به مقام و جایگاهش غبطه می خورند!» صد البته جز این نیست که امام حسین (ع) و همه ائمه طاهرین (ع) مظهر و مصداق کامل غیرت‌الله هستند.

ورای معنای ظاهری و عرفی که ما از غیرت سراغ داریم - و بی‌شک حضرت ثارالله (ع) مظهر بارز این مفهوم است- مهم‌تر از آن، غیرت دینی است که در این خصوص نیز باید گفت امام حسین (ع) با قیام جاودانه خویش به همه آزادگان راه حق و حقیقت، درس غیرت‌ورزی در دفاع از دین خالق بی‌همتا را داد.

وجود غیرت در جامعه بشری، خاصه غیرت دینی تا آن جا ضروری و حیاتی است که شارع مقدس در تشریع احکام اسلامی به آن عنایتی ویژه داشته به طوری که رسول خدا (ص) در جایی می‌فرمایند: «الا و ان الله حرم الحرام و حد الحدود و ما احد اغیر من الله و من غیرته حرم الفواحش»؛ آگاه باشید که خداوند محرمات را حرام و حدود را وضع کرد و هیچ کس غیورتر از خدا نیست که از روی غیرت زشتی‌ها را حرام کرده است. دقیقا از همین روست که خداوند به هر غیرتمندی نظر لطف و مرحمت دارد تا انجا که امام صادق (ع) فرمود:«ان الله غیور یحب کل غیور»؛ خداوند غیور است و هر غیرتمندی را دوست دارد.

در یکی از بیانات گهربار امیرمومنان علی (ع) نیز به این نکته کلیدی اشاره شده است که «ان الله یغار للمومن فلیغر من لا یغار فانه منکوس القلب»؛ خداوند برای مؤمن غیرت می‌ورزد پس او نیز باید غیرت آورد، هر کس که غیرت نورزد، دلش وارونه است.

بی‌تردید عنصر اصلی و جوهری قیام امام حسین (ع)، دین‌گرایی و احیای ارزش‌های دینی و سنت نبوی بوده که این امر به وضوح در سخنان آن حضرت از مدینه تا کربلا منعکس شده است. این است که حضرت در وصیت خویش به محمد حنفیه می‌فرماید: «إنما خرجت لطلب الاصلاح فی آمة جدی (ص)، ارید أن آمر بالمعروف و انهی عن المنکر و أسیر بسیرة جدی و ابی علی بن ابی طالب (ع)»؛ تنها به انگیزه سامان‌بخشی در امت جدم قیام کردم. می‌خواهم به نیکی‌ها، فرمان دهم و از بدی‌ها بازدارم؛ روش جد خود و پدرم علی بن ابی طالب (ع) را دنبال کنم.

امام (ع) در این وصیت ماندگار همچنین هدف از نهضت خود را اجرای فریضه فراموش شده امر به معروف ونهی از منکر عنوان کرده و در قامت یک رهبر دینی غیور بر ساکتین و غافلین امت فریاد بر می‌آورد که؛ «ألاترون إلی الحق لایعمل به و إلی الباطل لایتناهی عنه»؛ آیا نمی‌بینید که کسی به حق عمل نمی‌کند و از باطل نهی کننده نیست و در این میان ما را چه نیاز به ادامه این مبحث که جمله معروف «هیهات منا الذلة» حضرت، خود به واقع دربردارنده بالاترین درس و پیام – نه تنها برای مسلمین و شیعیان که برای همه آزادی‌خواهان و حق‌طلبان عالم - است. این است که به زیبایی گفته‌اند: دین اسلام «محمدیة الحدوث و حسینیة البقاء» است.

در این باب البته می توان ساعت‌ها به سخن نشست و سیاهه‌ها نگاشت، لیکن آن چه مهم است این که ما به عنوان مدعیان رهروی از مکتب سرخ حسینی، هر «آن» باید بر خود نهیب زنیم که به راستی چقدر برای احیای ارزش‌های الهی و دفاع از حریم مظلوم دین، غیرتمند هستیم. اگر وضعمان در این خصوص خوب است، شکر باریتعالی را باید به جا آورد و البته که غره نشد و چنانچه وضع به گونه ای ديگر است، باید از خود بپرسیم که چرا و بعد به دنبال این برویم که چگونه قلب مقدس ارباب بی‌کفنمان و این عزیز دردانه دل، حضرت ختمی مرتبت (ص) را با اصلاح رفتار و گفتار خویش و غیرت‌ورزی دینی در همه جا و همه وقت شاد کنیم.

انشاالله که بتوانیم به برکت سینه‌های سوخته و اشک‌های زلال این روزها و شب‌ها، در طریقت حسین(ع) و حسینیان، بنده خوب خدا باشیم.