برخورد با خودی! به چه علتی؟

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»- بهاره مقدم؛ در جریان فتنه 88 خیلی ها کارشکنی های روباه پیر را دیدند و خودشان را زدند به ندیدن!

 

همان روباه چند دهه پیش با همان مکر و همان خدعه، شاید ما فراموشکار و غافل بودیم که به خیالمان توبه کرده و رام شده! او هم تا توانست مکر ورزید و حیلت کرد! شاید عده ای تاب قد علم کردن در برابر این ابر قدرت پوشالی را نداشتند که نکند آقا زاده های لندن نشین را گربه شاخ بزند.

 

سکوت و مدارا این روباه پیر را یاغی تر از همیشه کرد! کمین کرد و تفرقه انداخت و سودای‎ ‎خدشه در حکومت پروراند. اما این بار دبستانی های دیروز که دانشجوی امروز کلاس بصیرت سید علی اند بوی فتنه شنیدند و هم صدا تعطیلی لانه جاسوسی روباه را فریاد زدند.

 

جوانان بصیرمان چونان نسل اول انقلاب سره را از ناسره باز شناختند و خواهان کوتاه نمودن دست استکبار از ساحت سرزمین قدسی شان شدند و بار دیگر در تشخیص توطئه از خیلی از معلوم الحالان پیشی گرفتند.

 

اما در این میان و به پاس کرور کرور بصیرت چرا زخم و جراحت و برخورد نصیبشان شد؟ هنوز قلب این جوانان دردمند بود از آنچه که در ورزشگاه آزادی و حمایت از بحرین برسرشان آمد!

 

برخورد با خودی تا کی؟ به چه علتی؟ به چه جرمی؟ چه می خواستند مگر؟ جز حق؟ جز به تنگ آمدن از بی بصیرتی برخی داعیه داران؟ گیریم فضا هیجانی شده باشد، راه دیگری نبود؟ جوان است و احساسات و مدارا نکردن با زر و زور و تزویر، تیغ بر خودی کشیدن از کی آیین ما شده؟ انگار شر روباه دست بردار نیست، بازهم تفرقه انداخت، این بار میان معترضین به حضور شومش و نیروهای امنیتی! کاش همه قدری خویشتن دار تر بودند!