جور همگرایی اصول‌گرایان را در استان‌ها چه کسانی باید بکشند؟

گروه سياسي «خبرگزاری دانشجو»، کریم زینی وند؛ با نزدیک شدن تدریجی به ایام انتخابات مجلس با بالا رفتن بحث‌های داغ انتخاباتی در سطح شهرها و روستاها در محافل و مجالس و حتی درون خانواده‌ها امروزه شاهدیم که جریان‌ها و گروه های سیاسی نیز در تقابل و گاهی هم تعامل با هم به تبیین و تحلیل و بیشتر مواقع به نقد هم می‌پردازند ولی در مجموع بیشتر بحث‌های مطرح شده حول دو جریان اصولگرایی و اصلاح طلبی می‌چرخد که سایر تفکرات و اندیشه های مطرح شده به نوعی در زیر مجموعه یکی از این دو قرار می‌گیرد.

 

فعلاً مجال بحث در خصوص اصلاح طلبی نیست و می‌خواهیم در این مطلب تهدیدات پیش روي جریان و تفکر اصولگرایی را مطرح کنیم، جریانی که برگرفته از شاخص‌هایی باید باشد که از گفتمان حضرت امام (ره) و مقام معظم رهبری منبعث می‌گردد و بر اساس جامعیت مکتب اسلام که همه نیاز های مادی و معنوی، دنیا و آخرت انسان را جوابگو است نضج می‌یابد.

 

مردم ایران اسلامی با توجه به نیاز جدی جامعه اسلامی به این اصول با قاطعیت و رأی بالا اصولگرایی را و جریانی که اصولگرایی را خط مشی خود در انتخابات بعد از دولت اصلاحات اعلام کرد برگزیدند تا مجدداً آنچه را که در عهد 8 ساله دولت اصلاحات یا به فراموشی سپرده شد یا به شدت رنگ باخته بود احیا و زنده کنند و آن رونق واقعی و نمود عینی دولت دین مدار بود.

 

یا به عبارت دیگر، باور اصول و مبانی دینی و التزام عملی و وفاداری به آن در عرصه حاکمیت و قلمرو فردی؛ در آستانه انتخابات حساس مجلس در این دوره که قطعاً پایه ریزی انتخابات ریاست جمهوری نیز در دور آینده بر این انتخابات قرار خواهد گرفت، بسيار حساس مي باشد.

 

شاهدیم که جریان اصولگرایی از چند موضع با خطر جدی مواجه شده است جریانی تحت عنوان جریان انحرافی از درون دولتی که خود را باید مدیون اصولگرایی و آن‌هایی که رأی به اصولگرایی دادند، بداند تولد یافت و بخش قابل توجهی از افکار و اشخاص خاص این جریان به این سمت سوق داده شد.

 

گرچه آنانی که به حق دل در گرو اصولگرایی دارند جریان انشعابی مذکور را از اساس اصولگرا نمی‌دانند بلکه این جریان شاخه نفوذی اصلاحات در درون جریان اصولگرایی قلمداد می‌کنند اما از هر زاویه ایی به آن پرداخته شود ضرر و زیان آن بیشتر متوجه جریان اصولگرا است تا اصلاح طلبان.

 

تهدید دومی که جریان اصولگرایی دارد و اگر در فرصت باقی مانده رفع و دفع نشود می‌تواند ضربات جبران ناپذیری به این تفکر و این جریان وارد کند، آن است که از مرکز حکومت اسلامی ایران یعنی تهران تا پایین‌ترین شهرستان‌ها افراد مختلفی با سابقه یا جدید الظهور تحت لوای اصولگرایی خود را کاندیدای این جریان می‌دانند و همه هم مدعی‌اند با رأی بالا به مجلس راه پیدا می‌کنند و هیچ کدام هم حاضر نیستند به نفع دیگری کنار روند یا اینکه با هم اندیشه و هم فکر خود ائتلافی داشته باشند.

 

خلأ عدم ائتلاف جریان مذکور در تهران به سایر استان‌ها هم سرایت کرده است و چشمان تا حدقه گشوده‌ جریان اصلاح طلب نیز با شوق و ذوق به این اختلاف کشنده امیدوار شده است و حتی در بخش‌هایی از کشور جریان اصلاح طلب توانسته است در کثرت کاندیداهای اصولگرایی نفوذ کرده و برخی از اشخاص خود را به صورت چراغ خاموش وارد این عرصه کند، همه نظرها به تهران دوخته شده است.

 

مردم حق دارند بپرسند جایی که شخص بزرگواری نظیر آیت الله مهدوی کنی از برقراری ائتلاف بین اصول‌گرایان در تهران رنج می‌کشد در استان‌ها چه کسانی باید جور این همگرایی را بکشند و بتوانند سره را از ناسره تشخیص داده و سپس اصول‌گرایان واقعی را به ائتلاف متمایل و راضی نمایند.

 

اگر جریان اصولگرا به مبانی خود که یکی از اساسی‌ترین آن هم سویی و تبعیت بدون چون و چرا از رهبری انقلاب است معتقد باشد که هست باید با اتکا به شاخص دیگر اصولگرایی که شجاعت و روحیه جهاد و ایثار انقلابی است اختلافات دنیوی فعلی را به خاطر اصول اصلی کنار گذارند و مبانی را فدای خود نکنند بلکه خود را فدای مبانی اصولگرایی نمایند و در فرصت اندک، باقی تکلیف مردم را روشن کنند.

 

گرچه مردم ما هرگز در چنبره‌ افراد و جریان‌ها اسیر نیستند بلکه گوش جان به فرامین رهبر الهی خویش دارند که بارها فرمودند شور و شعور سیاسی مردم در بسیاری از موارد از مسئولان و جریان‌های سیاسی هم بالا تر است، فلذا امیدواریم حال که مردم ما به جریان اصولگرایی امید بسته‌اند اشخاصی که توفیق خدمت در لوای این جریان را خواهند داشت خطرات پیش رو را حس کرده و تا فرصت باقی است به احیای مجدد خویش بپردازند.