خودشیفتگی؛ مرض این روزهای سیاسیون!

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»، سید محمد مهدی موسوی؛ خدا حفظ کند حاج آقای قرائتی را؛ چندی پیش در یکی از برنامه هایی که در قم داشتند در لابلای صحبت های همواره شنیدنی و کاربردی شان، به آفت مهمی به نام «خودشیفتگی» اشاره کردند که متاسفانه در بین بسیاری از ما به ویژه از نوع سیاست ورزان و سیاست دانان رسوخ یافته و خود باعث بروز عوارض نامطلوبی در زندگی فردی و اجتماعی مان شده است.

 

حاج آقا با همان بیان خودمانی و دلنشینش این گونه عنان سخن در اختیار گرفت و گفت؛ « ...یک خرده کوتاه بیاییم. به واقعیت فکر کنیم. با خدا رفیق شویم. با حق رفیق شویم. این دکورها و شأن‌ها و پرستیژ‌های کاذب را دور بریزیم، راحت می‌شویم. راحت می‌شویم. گیر ما این است که خودمان در قالب خودمان گیر کردیم. گیر شرق نیستیم، گیر غرب نیستیم، و حالا دیگر گیر خودمان افتادیم. آداب ما، رسوم ما، شأن ما... این ها گیر ماست.»

 

انتخاب دیگری در سپهر سیاست و اجتماع در راه است؛ بسیاری از کسانی که خود را صالح به ایفای وظیفه نمایندگی مجلس و وکالت ملت می دانند، ثبت نام کرده و بدین وسیله خود را در امتحان 12 اسفندماه در معرض انتخاب و ذائقه مردم قرار داده اند.

 

در این بین، اصولگرایان با سلایق و علایق گوناگون نیز حضوری جدی در این آوردگاه مهم سیاسی داشته اند؛ از گروه های 8+ 7 و جبهه پایداری و ایستادگی و غیره بگیر تا چهره های مستقل و اصولگرا نما و خلاصه همه آمده اند تا هم گرمایی به این آزمون ملی بدهند و هم این که اقبال خویش را در کسب رای و نظر مردم بیازمایند.

 

آن گونه که علما و اساتید به نام اخلاق به ما گفته اند و بعضا نوشتارهایی از خود برای ما به یادگار گذاشته اند، عمده مشکلات انسان موحد از کمرنگ بودن خلوص نیت او سرچشمه می گیرد و به همین خاطر هم است که بسیاری از اختلافات و درگیری ها رخ می نمایاند و گرنه کیست که نداند کار برای خدا و با هدف رضای او نتیجه اش همواره موفقیت و پیروزی است؛ چه با رسیدن به نتیجه ملموس و عینی و چه غیر آن.

 

خودمانیم! خدا وکیلی اگر این خودشیفتگی ها و به تعبیر حاج آقای قرائتی این گیرها را کنار بگذاریم و واقعا بحث از خدامحوری و حق طلبی در میان باشد، بسیاری از مشکلات که ریشه در منیت ها دارد، مرتفع می شود.

 

در آستانه انتخابات که قرار می گیریم به عینه مشاهده می کنیم که به صورت مستقیم یا غیر مستقیم فلان آقا و جریان سیاسی می گوید من بهترینم و شایسته تر برای خدمت رسانی و آن یکی هم این ادعا را دارد و ای کاش به همین ادعاها بسنده می شد چه آن که مع الاسف کار به بداخلاقی های انتخاباتی و تهمت و دروغ و ... می کشد و اینجاست که دیگر نمی توان مدعی شد سیاست ما عین دیانت ماست و بالعکس!

 

از نگارنده درگذرید اگر اندگی این وجیزه، شعارگونه شد اما چه گریزی است که باید گفت و باز هم تاکید کرد آن چه را که همه می دانیم اما متاسفانه در عمل بدان بی توجهیم!

 

مخلص کلام آن که واقعا اگر همه با اخلاص و از سر احساس مسئولیت و دغدغه دینی وارد هر برنامه ای شویم، خیلی از این کدورت های دنیایی و درگیری های غیرضروری و تفرقه افکنانه رنگ می بازد و جای خود را به صمیمیت و رضایت و البته خرسندی خالق از مخلوق می دهد. به راستی آیا جز این است؟!