تنها سلاح من آن لحظه شعر بود/صداوسیما درمورد مصطفی بسیار ضعیف عمل کرد

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ اين چند روز مدام به اين فكر مي كردم كه براي شهيد  روشن در ميز هنر چه كنم؟

 

سايت جنبش عدالت خواه را بالا و پايين مي كردم تا طومارنامه دانشجوياني كه حاضر به همكاري با سازمان هسته اي شده بودند را امضا كنم؛ كه يك دفعه لينك شعر ميلاد عرفان پور كه شب شهادت براي مصطفي سروده بود نظرم را جلب كرد.

 

وبلاگ عرفان پور را باز كردم! عكس مصطفي روشن كه با لبخند پدرانه اش پسر كوچكش را بغل كرده بود پايين شعر عرفان پور دلتنگي مي كرد ...

 

مصطفي هم رفت؛ او هم اين جايي نبود ...

 

تلفن را برداشتم تا از حال و هواي عرفان پور راجع به شعرش بپرسم:

 

 

خبر بسیار سنگین بود و تکان دهنده. تنها سلاح من در آن لحظه، شعر بود.

 

پس از شهادت شهید شهریاری هم بلافاصله شعری گفتم و به خاطر این توفیق ها خدا را شاکرم.

 

 

هدف این است که این نظام را از محتوا خالی کنند. جوانان عارف و عالم مارا می گیرند تا سرعت ما در راه آرمان مقدس اسلام کم شود.

آنان نقطه قوت انقلاب مارا دریافته اند . می خواهند ما را از محتوا خالی کنند.

 

 

دیگرانی هستند در جامعه ی شعرا که اینگونه شعرها را نمی پسندند و سفارشی می خوانند، من می گویم اگر سفارش از وجدان انسان باشد شعری که سفارشی نباشد ارزش ندارد.

 

شهادت این عزیز نشانه ای دیگر بود بر جنگی که لحظه لحظه درجریان است و غالبا ما از آن بی خبریم، آب به آسیاب او می ریزد.

 

 

این شهدا پیشاهنگ انقلاب اسلامی بودند و بهتر است بگویم پیشانی ارزش های ما بودند، اگر در شهادت آنان به رجز و دادخواهی برنخیزیم به رسالت شرعی و انسانی خود عمل نکرده ایم.

 

در قرآن، خداوند صفاتی را برای شاعران دموحد ذکر می کند یکی از آن صفات دادخواهی و انتصار برابر ظلم است:((انتصروا من بعد ما ظلموا). این ترورها ظلم آشکاری است که با غیظ و غضب به اسلام انجام می شود و وظیفه شعرا دادخواهی است.

 

 

 

به نظرم بعد از این ترور ها باید حرکت جریان های دانشجویی و دادخواهی آنان مشهود باشد .آنگونه که این شخصیت ها به عنوان نماد پیشرفت انقلاب اسلامی و الگوی جوان عالم و عارف، شهره شوند و راهشان ادامه پیدا کند.

 

حرکت دانشجویان بعد از شهادت شهید احمدی باشکوه تر و مناسب تر بود؛ اما صدا و سیما بنظرم بسیار ضعیف عمل کرد و آنگونه که باید برای این شهید مظلوم، فعالیت نداشت.

 

 

امشب از داغي دوباره چشم تهران روشن است

 يوسفي رفته است آري وضع كنعان روشن است

 

گرچه در بزم حماسه هيچ جاي گريه نيست

در هجوم شعله ها تكليف باران روشن است

 

باز شمعي كشته شد بادست شب اما هنوز

 اين شبستان كهن با نور ايمان روشن است

 

كي ميان ابرهاي تيره پنهان مي شود؟

 آسمان ما كه با خون شهيدان روشن است

 

مصطفي هم رفت؛آري او هم اين جايي نبود؛

مرهاي مرد را آغاز و پايان روشن است....