انتخابات مجلس؛ نوعی از انتخابات بومی

به گزارش گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو» فروزان عزیزی؛ انتخابات نمایندگی مجلس، با توجه به مراحل و نحوه انتخاب و کسب رای توسط نمایندگان نوعی انتخابات بومی است.

 

چگونگی تعامل و تقابل افراد در جامعه با یکدیگر نشانگر رشد فرهنگی و عقلانی آن جامعه بوده و با توجه به این ژرف‌اندیشی ها و اصطکاک های اجتماعی می توان فرایند رشد و توسعه صنعتی و اقتصادی و... آن جامعه را پی ریزی كرد و نسبت به آینده آن دیدگاهی مثبت و یا منفی داشت.

 

این تعامل ها و تقابل ها زمانی خود را نشان می دهد که منافع فرد یا افرادی در مقاطع زمانی مختلف به خطر بیفتد که معمولا زمان بلوغ و ابراز این رفتارها دوران انتخابات خصوصا انتخابات نمایندگی مجلس که نوعی انتخابات بومی است، می باشد.

 

در این مرحله از زمان، این هنجارها و ناهنجاری ها بیشتر خود را نمایان می کنند به طوری که تقابل های رفتاری بعضی از کاندیداها با رقبای خود در بعضی از موارد از چارچوب های اخلاقی و دینی حاکم بر جامعه فراتر رفته و به مرحله هتک حرمت مي رسد.

 

البته نقش کاندیداها بیش از هواداران آنها بوده و هست؛ زیرا آنها نمی خواهند یا نمی توانند از توانمندی ها و راهکارهای پیش رو برای توسعه و شکوفایی حوزه انتخابیه خود بحث و گفت‌وگو كنند و به عنوان یک شخص سیاسی شاخص با دیدگاهی مترقیانه و تمام‌قد وارد عرصه انتخابات شوند؛ بلکه به عنوان یک کوتوله سیاسی وارد عرصه گردیده و به داروندار رقیب چنگ می زنند و با دادن وعده و وعیدهای فردی، عدم توان عملی و علمی خود را به این صورت جبران می کنند و در واقع خواستگاه و انتظارات معقول مردم را به بیراهه سوق می دهند و تفکرات و دیدگاهای خود را در رابطه با وکیل مردم شدن در خانه ملت بروز نداده یا نمی دهند.

 

همچنین برای پرکردن زمان تبلیغات، یا رقبای خود را تخریب می کنند که همان طوری که گفته شد خواسته و یا ناخواسته توسط هواداران آگاه و یا ناآگاه تا مرحله هتک حرمت و ترور شخصیتی رقیب پیش می روند و با بیان موضوعات بی‌ربطی همچون ارتباط دادن خود به طوایف، ایلات، قبیله، فرقه یا اداره و سازمان خاصی به قول معروف از هر باغی گلی مي چينند که سنخیتی علمی و عملی با شغل پرمسئولیت نمایندگی نداشته و ندارد و بدين ترتيب زمان تبلیغات را به پایان می رسانند.

 

در واقع آنان با به دنبال کشاندن افراد بانفوذی از قبایل و طوایفی که به آن وصلند، مانور سیاسی می دهند که اين یکی از بارزترین توانايی های یک کاندیدا نمایندگی برای کسب آرا درجامعه سنتی می باشد.

 

سرنوشت جامعه ما در ادوار گذشته انتخابات، نشان داده که تکیه کردن یک کاندیدا بر طوایف و قبایل خاص، یکی از عوامل عقب‌ماندگی جامعه سنتی بوده که البته با نگاهی ساده به استان ها و مناطقی که فرهنگ قبیله‌ای و ایلی بر آنها حاکم نبوده یا این نوع فرهنگ ها در آن مناطق رنگ کمتری دارند، در مي يابيم كه آنها بهتر توانسته‌اند نماینده‌ای لایق و شایسته را روانه خانه ملت نمايند و راه های پیشرفت و توسعه را زودتر پیدا و دنبال كنند.

 

آنچه می توان از مطالب فوق نتیجه گرفت این است که چرا باید فرد و یا افرادی بدون داشتن توانايی های تخصصی و اجرايی لازم به خود اجازه دهند که با به دست گرفتن سکان مسئولیتی خطیر، با سرنوشت جامعه ای که با هر آنچه که داشته و دارند آبرومندانه برای حفظ نظام و سربلندی ایران اسلامی در مقاطع مختلف و سرنوشت ساز زمانی در طبق اخلاص نهاده اند، بازی کنند.

 

به نظر می رسد عواملی که به این مشکلات دامن می زنند عبارت است از:

 

-فقدان احزاب و گروه های سیاسی با مرامنامه و چارچوب مشخص

- سوء‌استفاده کاندیدا و یا کاندیداهای خاصی از احساسات قبیله ای و ایلی حوزه انتخابیه مربوطه برای کسب آراء

- شفاف نبودن مسئولیت و جایگاه یک نماینده (در جوامع سنتی)

-توانمندی های یک نماینده، خصوصا در راستای توسعه و پیشرفت صنعتی، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و... جامعه

عدم شناخت و آگاهی افراد این نوع جوامع از تبلیعات قانونمند انتخاباتی