توهم ضدانقلاب بودن؛ آفت مطالبه گری در لرستان

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»، کریم زینی وند؛ از آنجا که مطالبه گری مردم از مسئولان یکی از روش های منطقی و کار آمد در پویایی یک کشور و رشد و بالندگی آن و رفع موانع و مشکلات موجود است، این موضوع مهم و اثر گذار در استان لرستان به دلایل زیادی که به بخشی از آنها خواهیم پرداخت، مغفول و مهجور مانده است.

 

این در حالی است که پیشرفت استان هایی که روحیه مطالبه گری مردم و مسئولان آنها به نسبت از استان لرستان بالاتر و بیشتر بوده است، به همان میزان در بخش های مختلف از استان لرستان بالاتر و بهتر بوده است، البته مدعی نیستیم که همه نارسائیهای فعلی ریشه در این موضوع دارد، اما براساس آنچه ملموس است، بخش عمده ای از عقب ماندگی فعلی استان ریشه در موضوع عدم مطالبه گری مردم و مسئولین این دیار دارد. 

 

در دهه هایی که مقام معظم رهبری آنرا دهه پیشرفت و عدالت نام گذاری کرده اند و در بسیاری از سخنرانی های معظم له تاکید فراوانی بر بحث عدالت و پیشرفت شده است، هنوز استان لرستان هم از لحاظ پیشرفت و هم از حیث برخورداری از عدالت اجتماعی در تقسیم منابع و بودجه های ملی در مقایسه با دیگر نقاط ایران اسلامی محروم و مظلوم باقی مانده است.

 

اما در این نوشتار در صددیم که در خصوص موضوع مطالبه گری و دلایل خاموش ماندن آن در استان مطالبی ارائه کنیم.

 

1- قوم لر و مردم لرستان قوم اصیل ایرانی و صد در صد شیعه از دیرباز به مردمانی سخت کوش و متکی به تلاش و فعالیت خود بوده و همیشه بر این باور بوده اند که باید با مشکلات کنار آمد، بگونه ای خود را با آن هماهنگ و دمساز کرده و به دیگری احتیاجی پیدا نکنند.

 

خصلت بزرگ‌منشی آنان، گاه سبب شده است که حتی نیازمندی های اصلی خود را از نزدیک ترین افراد وابسته به خویش طلب نکنند و همین خصوصیت نجابت و بزرگی آنان در 33 سال عمر انقلاب باعث شد که کمترین زحمت را برای نظام ایجاد کنند و بیشترین منفعت را به نظام برسانند و شاهد مدعای ما، تقدیم 6300 شهید و ده ها جانباز در طول هشت سال دفاع مقدس می باشد.

 

البته در بخش های کشاورزی و دامپروری نیز یکی از پر فایده ترین استانها برای ایران اسلامی بوده اند که جای بحث آن در این مقال نیست، ولی آیا حق مردمی که سرافرازی آنان به بلندای کوههای زاگرس است، به خاطر اینکه حاضر نشدند مشکلات خویش را بر دوش نظام در دوره های جنگ و سازندگی تحمیل کنند این بود که واقعا از پیشرفتی که دیگران با زبان و نفوذ خویش بدست آورند، عقب بمانند؟

 

2-وقتی به استانهای همجوار سفر می کنیم، می فهمیم که بین ما و آنها چه تفاوتهایی وجود دارد که آنها را در کجا قرار داده اند و ما در کجا هستیم؟ البته نمی گوییم آنها حق ما را ضایع کرده اند نه، ایراد را به خودمان وارد می کنیم زیرا قرآن هم می فرماید تا مردمی خود نخواهند سرنوشت آنها به هیچ عنوان تغییر نخواهد کرد. ماخود نخواسته ایم پس نباید دیگران را مقصر امر جلوه دهیم.

 

جمهوری اسلامی ایران فرصت های مناسب و مساوی را در ابتدای انقلاب برای همه فراهم کرد. آن زمان که اگر مسئول استانی در استان های همجوار کار نمی کرد ،توسط مردم آن سرزمین و آن شهر یا آن دیار به شدت استنطاق می شد و آن زمان که دیگران سعی می کردند با تدبیرترین و با سواد ترین افراد را برای مطالبه حق خود در مصادر مختلف مسئولیتی استانهای شان بگمارند ما اجازه دادیم سنت طایفه بازی و قوم گرایی بر شایسته سالاری رجحان پیدا کند و نمایندگان ما و مسئولان استان ما مصون از سئوالات و مطالبات ما، فقط و فقط به فکر حفظ خویش و کرسی ریاست خویش باشند و لاغیر. یا استان ما را تبدیل به میدان کار آموزی مدیران نالایق و ناپخته می کردند و هیچکس هم دم بر نمی آورد که چه خبر است؟

 

3-توجیه غیر عقلی و غیر منطقی که از وضع خودمان داریم باعث می شود که در لرستان ما هر اندازه مشکلات جلویمان روئیده می شود، بلافاصله آنرا به شکلی حمل بر صحت کنیم و به این امید که انشاءالله حل می شود و به راحتی از کنار آن بگذریم. هیچکس از خودش نمی پرسد حق من درشهر نشینی چیست؟

 

روستایی ما هم که با کمترین توجهی که به وی می شود سجده شکر به جا می آورد و فکر می کند باید به همین مختصر کفایت کند و عنایتی برای خواسته بیشتر خود ندارد که آنرا مطرح و پی گیری کند؛ توجیه غلط بلای جان ما شده است و نمی دانیم باید مشکلات موجود را چطور پیگیری و حل کنیم.

 

در پشت تابلوی توجیه، خودمان را مخفی می کنیم و مطالبه را کنار می گذاریم تا به حال «آیا شده است» شهردار منطقه خود را دعوت کنیم در مسجد محل تا به سئوالات ما جواب دهد؟ حداقل من که ندیده ایم شما اگر دیده اید به من هم اطلاع بدهید. اگر یاد گرفتیم که از دهیار روستایمان مطالبه عمومی را پیگیری کنیم به راحتی زبانمان در دهانمان می چرخد تا از نماینده مجلس و از استاندار و وزیر هم سئوال کنیم و دلایل این همه مشکلات استانمان را بیان داریم.

 

4- از دیگر عوامل عدم مطالبه گری در استان لرستان این است که مردم می ترسند اگر حق قانونی و طبیعی خویش را مطالبه کنند به آنها انگ ضد انقلاب و مخالف نظام بچسبانند. در صورتیکه هنوز خیلی از مردم این دیار نمی دانند انقلاب اسلامی برای همین، نظام شاهنشاهی را برانداخت تا مظلوم در مقابل اعاده حق خود به لکنت زبان گرفتار نشود .

 

بسیار دیده ایم و شنیده ایم انسانهای بزرگ منش که از ترس این تهمت ناروا عطای طلب حق خود را به لقای آن بخشیده اند و از ترس اینکه آنها را به چیزی که نیستند متهم کنند، از پیگیری حق خود گذشته اند و آنرا مسکوت و راکت رها کرده اند که مبادا آنها را آدم های جنجالی معرفی کنند.

 

5- سهم قشر فرهیخته و با سواد جامعه استان لرستان در غفلت از امر مطالبه گری نیز سهم قابل ملاحظه ای است. امروز در استان لرستان 130هزار دانشجو در 63 دانشگاه استان مشغول تحصیلند و مردم از این قشر انتظار دارند که در بحث مطالبه گری از آنها جلوتر باشند، زیرا این افراد به ساز و کار علمی و قانونی موضوع مطالبه گری بیشتر واردند، اما متاسفانه این قشر نیز با وجود  اینکه می توانند روحیه مطالبه گری را در مردم رشد و ارتقاء دهند و حتی مسئولان کم کار را به تلاش بیشتر وادارند، به بلای محافظه کاری گرفتار شده اند و در مقایسه با دانشجویان سایر استان ها کم تحرک تر در این عرصه جلوه می نمایند و در بخش های دیگر نظیر آموزش و پرورش که بخش عمده ای از افراد با تحصیلات عالی در آنجا فعالیت می کنند هم وضع به همین منوال است و وضعیت بهتری از قشر دانشجو ندارد.

 

در هر دو بخش دانشگاهی و آموزش و پرورش؛ که اگر طلاب حوزه های علمیه را نیز به آن اضافه کنیم، ساز و کار لازم برای ارتقاء سطح مطالبه گری در مردم فراهم است، دسترسی به جمع های تاثیر گذار، وقوف به کار رسانه ای اعم از نشریات، روزنامه های محلی و استانی و حتی کشوری، در اختیار داشتن تریبون های قانونی و تعریف شده، بهره گیری از فنون علمی و عملی و سخن گفتن بدور از احساسات و عواطف زود گذر و همه و همه می تواند این اقشار را یکی از بهترین گروههای مطالبه گر معرفی کند. 

 

6-  وقتی ما صحبت از مطالبات مردم می کنیم همه ذهن ها به سمت مسئولان طراز اول استان و کشور می رود، در صورتیکه اینطور نیست، ما باید در استان خودمان مطالبات را از سطح پایین شروع کنیم و هرکس با حق و حقوق مردم در ارتباط است، باید مورد مطالبه و سئوال قرار بگیرد؛ اگر نانوایی محل نان خود را درست به مردم تحویل ندهد مردم حق دارند بپرسند و باید بپرسند که چرا شما پول می گیری و کارت را خوب انجام نمی دهی.

 

مطالبه کردن برای این صورت می گیرد که حقوق مردم استیفاء شود. پس یکی از بهترین جلوه های امر به معروف و نهی از منکر مطالبه گری است؛ از کارگر ساده ساختمانی تا استاندار یک استان و از استاندار تا رده های بالاتر کشوری. اگر خوف مطالبه مردم در خاطر مسئولان باشد مسئولیت خود را بنحو احسن انجام می دهند، چرا فرضا نان در استانهای هم جوار ما به این خوبی پخت می شود ولی در محله های ما این سرمایه ملی اینطور هدر می رود، چون ما خودمان راضی به این هستیم.

 

در استان ما یک راننده متخلف دور از چشم پلیس راه را بر دیگران می بندد و تا وقتی مسافرش کامل نشود حرکت نمی کند، اما ما حاضریم بیست دقیقه پشت ترافیک گیر کنیم، اما پیاده نشویم یک تذکر لسانی بدهیم و حق خود را مطالبه کنیم، که چرا شما راه مردم را سد کرده ای و فقط منتظریم افسر پلیس وارد قضیه شده و برخورد کند. پس سطح مطالبات بالا و پایین ندارد، هرکجا حقی از مردم ضایع می شود، باید با روحیه مطالبه گری مردم آن حق اعاده شود.

 

7- از عوامل دیگر سرکوب بحث مطالبه گری در استان لرستان این است که بسیاری فکر می کنند سکوت کردن و از کنار همه مطالبات به راحتی گذشتن، نوعی تقوی و دینداری است و اینطور جا افتاده است اگر شخص به مشکلات و نارسائی هایی که به راحتی هم بر طرف می شوند و از حقوق حقه مردم است توجه نکند، کار ثوابی انجام داده، در صورتیکه بی تقوایی است که در مقابل حقی که قابل احصاء است، سکوت کرد یا از کنار آن به راحتی گذشت.

 

خداوند برای انسانها حق و حقوقی قرار داده است و علاوه بر آن نیز بر اساس قوانین اجتماعی، انسانها دارای حقوقی هستند که باید دیگران، به این حق و حقوق احترام بگذارند و آنرا محترم بشمارند. مطمئنا هیچ قومی و ملتی برای سکوت در مقابل اعاده حق خود تشویق نمی شود و یا به ثواب نخواهد رسید.

 

این هم از عوامل رخوت و سستی در پیگیری مطالبات حقه مردم در استان لرستان است که گریبان خیلی از اشخاص کج فهم را گرفته است و عده ای هم از این تقوای ساختگی سوء استفاده کرده و به مراد دل خویش که همان سکوت و سکون مردم است، می رسند.