به چه دل خوش كرده‌اي ؟ بهار؟

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ نزديكي هاي فروردين كه مي شد كه ديگر روي پا بند نبوديم. هر روز ليست بلند بالايي از لباس و كيف و كفشمان را جلوي دست هاي مهربان بابا مي گرفتيم و به ياد يك خريد خوب و رنگارنگ دلمان غنج مي رفت. 

 

انگار همين ديروز بود. دستان زمخت بابا كه مي نشست روي موهايمان، ليست خريدمان هم جايي توي جيب بابا پيدا مي كرد. از فرداي آن روز تا لحظه تحويل سال فرصت داشتيم تا روزي يكبار لباس هاي نويمان را بپوشيم و آينه را مبهوت زيبايي كودكانه مان كنيم.
 

روزهاي خوب كودكي ديگر رفته اند اما اسفند ماه هنوز هم بوي نم مي دهد، بوي زمين باران خورده، فرش هاي معلق روي لبه پشت بام ها و هر چيزي كه نو و تازه باشد. بازارهاي شهرمان پر است از آدم هايي كه با دست هاي خالي مي آيند با دست هاي پر برمي گردند.
 

فروشنده ها تبليغات چي استخدام مي كنند تا فرياد بزند آتش به اموالمان زده ايم، بياييد اين ور بازار و باز هم بچه هايي كه جلوي هر مغازه اي پا به زمين مي كوبند و گريه مي كنند. چه مي توان كرد با حس نازك كودكي. دلشان لباس نو مي خواهد.
 

اما در اين خيابان هاي پر از  چشمك فروشگاه هاي رنگارنگ چشمان مادري به سنگفرش هاي خيابان ميخكوب مي شود وقتي صداي گريه هاي نازك كودكش ميان صداي شادي عيدانه مردم گم مي شود. كودك لباس نو مي خواهد و زن ناني براي سفره خالي شب عيد.
 

نزديكي هاي فروردين كه مي شود بچه ها ديگر روي پا بند نمي شوند. ليست بلند بالاي لباس و كفششان كه حاضر مي شود مادر پير و پيرتر مي شود و او چه مومنانه فريادهاي درد آور فقر را توي جيب هاي خالي تنها كيف دستي اش پنهان مي كند. صورت مهتاب گونه اش  هر روز از سيلي نرم ميهمان ناخوانده فقر سرخ تر مي شود. 
 

شب هاي پر سوز اسفند از صداي گريه زني تنها پر مي شود وقتي حتي دستفروشي كنار خيابان و يارانه هاي اعطايي دولت هم نمي تواند درد ناسور فقرش را درمان كند.

 

شايد فقر ميهمان ناخوانده همسايه ديوار به ديوارت شده باشد همان كه صداي گرفته سرفه هاي كودكش را خوب مي شناسي بلند شو شايد تو همان فرشته نجات باشي. 
 

روزهاي خوب اسفند ماهي مان هنوز هم از صداي گريه هاي بي صداي كودكان فقر نمناك مي شود هنوز هم در همسايگي مان كساني هستند كه سفره شب عيدشان پر از گرسنگي  است. اين روزها كه با دست هايي پر به استقبال روزهاي پر هياهوي بهار مي رويم گاهي اگر فرصتي دست داد ميان لحظه هاي شادمان لحظه اي را به كساني بدهيم كه ميان هياهوي عيدانه كوچه و بازار جايي ندارند. 

 

به چه دل خوش كرده اي؟ به بهاري كه هزاران سال است مي آيد و مي رود؟ به لباس هاي زيبايي كه كودكت پوشيده ؟بلند شو! بهار بدون لبخندهاي بي رياي كودكان فقر عيد نمي شود. ميان لحظه هاي شاد زندگيت يادي از كودكان فقر كن شايد دستان تو سايبان خوبي براي كودك همسايه باشد.