چرا تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی؟

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»- غلامرضا ملک علیپور؛ مقام معظم رهبری سال 91 را در ادامه نامگذاری سال ها، سال تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی نامیدند. ایشان در پیام نوروزی خود فلسفه نامگذاری را مشورت با کارشناسان و اصحاب فن دانسته و آن را ادامه سال «جهاد اقتصادی» معرفی نمودند.

 

سوالی که در اینجا مطرح است چرا «تولید ملی، حمایت ازک ار و سرمایه ایرانی؟» نکته اول این که فرایند تولید مبتنی بر حلقه «تولید، توزیع و مصرف می باشد» و حذف هر یک از این مولفه ها این فرایند را به هم می ریزد.

 

در سال گذشته و سال های قبل، انقلاب اسلامی چند مرحله را در عرصه سیاستی اقتصادی طی نموده است. دهه نخست انقلاب که دهه تثبیت نظام و نهاد سازی بود تحمیل جنگ، کشور را به سمت اقتصاد جنگی یا سیاست اقتصادی کوپنی سوق داد که مهمترین دغدغه دولتمردان، تهیه کالاهای اساسی و ضروری مردم و توزیع آن در سطح جامعه و در بین مصرف کنندگان بود.از آنجاییکه اقتصاد ایران در آن مقطع اقتصاد وابسته به خارج بود خیلی از کالاهای اولیه نظام نظیر گندم و صابون و... نیز وارداتی بود.

 

دهه دوم نظام دهه عبور از بحران وابستگی و حرکت در مدار توسعه بود که دولت وقت(دولت سازندگی) سیاست وابستگی مقارن با توسعه را اتخاذ نمود که برابر این سیاست صنایع مونتاژ بویژه در صنایع مادر تقویت و وابستگی همچنان باقی می ماند.

 

در این دهه جوانان دانشمند و تولیدکنندگان ایرانی با اتکال به عزم ملی و ایمان انقلابی خود در سایه صنایع مونتاژو با حمایت های نظام جمهوری اسلامی جرقه های حرکت در مدار خودکفایی را رقم زدند و اتفاقا در برخی کالاهای اساسی جشن خودکفایی نیز برپاشد، اما فضای فرهنگی حاکم و فرهنگ باقیمانده از قبل همچنان ایران را به استفاده از کالاهای خارجی و اعتماد بیشتر به غیر، سوق و صنایع مونتاژ و صنایع ملی داخلی در عین تولید با معضل فروش مواجه بودند که توسعه فروشگاه های زنجیره ای و تعاونی های مصرف کالا در ادارات و نهادها و فروش کالاهای قسطی به کارمندان و کارگران تا اندازه ای این مشکل را بطور موقت رفع نمود. آسیبی که این سیاست اقتصادی نصیب جامعه می نمود حرکت جامعه به سمت مصرف زدگی است.

 

در دهه سوم انقلاب، خودباوری دهه گذشته دانشمندان در برخی صنایع محدود با تدبیر مقام معظم رهبری مبنی بر تولید علم و جنبش نرم افزاری سیر صعودی خود را با شتابی مثال زدنی پیش گرفت به نحوی که در چند سال اخیر سرعت تولید علم در ایران 14 برابر بیشتر از سرعت متوسط دنیاست و ما تقریبا در بیش از 80درصد تولید کالاهای اساسی و عمومی خودکفا شده ایم و این خودکفایی نه فقط در کمیت بلکه در کیفیت نیز است.

 

بسیاری از تولیدات داخل در رقابت با کیفیت کالاهای کشورهای صنعتی دنیاست به نحوی که برخی کشورهای صنعتی نظیر آلمان و فرانسه اجازه نصب برچسب کشور خود را به تولیدکنندگان داخل جهت عرضه کالا به بازار می دهند ضمن این که دریافت نشان استاندارد بین المللی ایزو 2001 و 2009 و ... خود معرف کیفیت کالاهای ایرانی است اما از آنجایی که افکار عمومی جامعه متاثر از مواضع فرهنگی و سیاسی جامعه می باشد گرایش برخی دولتمردان عرصه اقتصادی و تجار ایرانی برای وارادات بی رویه کالا از خارج و دست های پشت پرده فساد اقتصادی و تجاری متاسفانه بازار ایران را پر از کالاهای چینی، ترکیه، مالزی، پاکستان، فیلیپین و... نموده و افکار عمومی جامعه را به سمت خرید و مصرف این کالاها سوق داده است.

 

این شرایط آن قدر بر تولید کنندگان داخلی سخت آمد که برخی تولید کنندگان حتی به این رضایت دادند که دسترنج خود، فکر مهندس و تلاش کارگر ایرانی را با بر چسب خارجی به بازار عرضه نمایند؛ نکته ای که حضرت آقا از سر درد و تاسف در سخنرانی خود در حرم رضوی (1/1/91) یادآور شدند.

 

نتیجه این که حال که تولید کشورما چرخه فعال و پویا و قابل اعتمادی است بایستي با حمایت از کار و سرمایه ایرانی این فرایند را تکمیل و به ایرانی آباد بیندیشیم.

 

نکته دوم این که برابر برآورد کارشناسان خروج هر /000/000/40 ریال معادل 3174 دلار ارز (به قیمت هر دلار 1260 تومان) مساوی است با بیکار شدن یک ایرانی و شاغل شدن یک خارجی! یعنی شما اگر یک تلویزیون و یک یخچال خارجی به قیمت فوق بخرید یک کارگر ایرانی را بیکار و یک کارگر خارجی را مشغول بکار کرده اید.

 

دغدغه های بیکاری جوانان ایرانی و بحران شغلی که به تبع آن بحران های دیگری را به دنبال می آورد تقریبا دغدغه همه خانواده های ایرانی است و حل این معضل نیازمند عزم ملی، ایثار، از خود گذشتگی و فداکاری مي باشد.

 

منظور از فداکاری و ایثار در حل بحران شغلی بدین معنا نیست که من شغل خودم را به دیگری هدیه کنم بلکه با حمایت از کار و سرمایه ایرانی و خرید کالاهای ضعیف تر ایرانی از بخشی از خواسته ها و امیال خود به نفع یک جوان بیکار ایرانی بگذریم و تا یک پروژه زمانی (مثلا عزم ملی برای خرید کالاهای ایرانی موجود و مشابه خارجی تا 5 سال آینده) مهندس و طراح، سرمایه گذار و تولید کننده، کارگر و توزیع کننده را حمایت و تقویت نماییم که بی شک با تلاش مهندسین و دانشمندان ایرانی این اندک بی کیفیتی برخی تولیدات داخل رفع خواهد شد و معضل شغل و بیکاری نیز بی شک رفع می شود.

 

بعد از 5 سال و با رسیدن صنعت ایران به آن حد مورد نظر و تغییر ذائقه و سلیقه ایرانی و جلب اعتماد مردم، آنگاه کالای داخل و خارج با یکدیگر از نظر قیمت و کیفیت رقابت نموده و مردم نیز در استفاده و انتخاب آزاد باشند.

 

لازم به یادآوری است 9 ماه اول سال گذشته 72 میلیون دلار ارز از کشور برای خرید کالاهای غیر ضروری یا کالاهای مشابه نظیر خرید میوه جات، کالاهای لوکس، لوازم خانگی و... خارج شده است. اگر هر 3174 دلار مساوی است با ایجاد یک شغل برای خارجی ها و حذف یک شغل برای شهروند ایرانی پس در 9 ماهه سال گذشته تقریبا 22684 ایرانی به نفع خارجی ها بیکار شدند!!! و این برای جامعه ایرانی یک فاجعه است.

 

بیاییم همچون سال های جنگ و سال های سخت بعد از جنگ عزم خود را جزم كرده و برای ایرانی آباد بیندیشیم و در دهه پیشرفت و عدالت آسایش خود را با عدالت ایجاد شغل برای جوانان بیکار و عدالت سودرسانی برای سرمایه گذار ایرانی فراهم نماییم.

 

نکته سوم این که در کنار نقش آفرینی ملت که همواره در طول انقلاب جلودار و پیش رو بودند دولتمردان بایستی در ارتقاي کالا، واقعی نمودن قیمت کالای ایرانی در مقایسه با میزان کار و سرمایه آن و حمایت از مصرف کننده عزم خود را جزم و نظارت کیفی خود را به حداکثر برسانند تا مبادا همچون صنعت خودرو با گذشت این همه سال و حمایت ملی از آن و خرید خودروهای بی کیفیت تولید داخل، همچنان این صنعت در فضای دهه 70 و 80 کره جنوبی، ترکیه و چین سیر می کند و در عین حال با تعرفه سنگین و قانون سختگیرانه مردم را از خریدخودروی با کیفیت خارج محروم می نماییم. همچنین لازم است دستگاه های اداری کشور نیز مایحتاج خود را از تولیدات داخل فراهم نمایند.