اينجا شور حسيني غوغا مي‌كند

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، رحيم فرزند رمضانعلي صباغيان در دهم خرداد 1342 در سمنان متولد شد، پس از پايان تحصيلات متوسطه در هنرستان شهيد عباسپور سمنان در كنكور شركت كرد و در دانشكده فني يزد پذيرفته شد.

رحيم از كودكي با منبر و مسجد انس گرفت و وقتي بزرگتر شد در نمازهاي جماعت و دعاي كميل شركت مي كرد.

وي به همراه دوستانش با پخش اعلاميه و شركت در تظاهرات به فعاليت انقلابي مي پرداخت و وقتي از آب و گل درآمد همراه پدرش به مغازه آرايشگري رفت و شد شاگرد آرايشگاه. بعدها در اين كار مهارت پيدا كرد؛ براي خودش كار مي كرد و درآمد داشت، تعطيلات تابستان هم به كار برق كشي مشغول بود و گاه براي برق كشي به روستاها هم مي رفت.

رحيم مهرماه سال 60 از طريق لشكر 17 علي بن ابيطالب به عنوان بسيجي به جبهه رفت، سال 62 هم دو ماه در جبهه بود و تا سال 65 بارها به منطقه اعزام شد. آذر 64 از طريق تيپ 21 امام رضا (ع) اعزام و چند بار مجروح شد؛ يك بار از ناحيه شكم و پهلو جراحت عميقي برداشت و يك ماه بستري بود. بعد از بهبودي در 21 فروردين سال 65 در حالي كه دانشجوي ترم آخر رشته برق در دانشكده يزد بود، از طريق تيپ الغدير به جبهه رفت.

سرانجام در ششم ارديبهشت همان سال در اهواز، جزيره مجنون، در عمليات پدافندي به شهادت رسيد و پيكر پاكش بعد از سالها در تفحص كشف شد و در جوارا مامزاده يحيي بن موسي (ع) در كنار ياران شهيدش آرام گرفت.

«توي سنگر نشسته بوديم و به فرمانده گفتم: ماسكم خراب شده چكار كنم؟ جواب داد: برو ماسكت را عوض كن؛ چند متري از سنگر دور نشده بودم كه خمپاره اي آمد و سنگرمان را به تلي از خاك تبديل كرد. برگشتم تا ببينم دوستانم چه شدند كه ديدم دست يكي كنار پاي اون يكي افتاده، سرشون از تن جداست بدنشون تكه پاره شده»

اينها صداي گرفته و از دل برآمده رحيم بود كه كم كم اشك پهناي صورتش را گرفت و به هق هق افتاد. مدتي به سكوت گذشت، به گلهاي قالي چشم دوخته بود؛ براي اينكه حرفي زده باشم و او را از اين حال در بياورم گفتم: داداش چرا خودتو سرزنش مي كني؟ گفت: ماسك بهانه اي شد كه از جمعشون برم بيرون و اونها به شهادت برسند و من بمونم.

يكي از دوستانش درباره وي مي گويد: سر كلاس براي دانشجويان سخنراني مي كرد؛ با شور و حرارتي كه خون ها را در رگ هر باغيرتي به جوش مي آورد، متن بيان و سخنوري خوبي داشت؛ يك روز بعد از پايان كلاس به دانشجويان گفت: عزيزان مي خواهم چند كلمه اي براتون بگم. دانشجوها آماده شنيدن صحبت هاي رحيم شدند؛ وي گفت: اگه الان امام حسين (ع) بود و با «هل من ناصر ينصرني» شما را فرا مي خواند به دعوتش لبيك مي گفتيد؟ همه يك صدا گفتند: چراكه نه. به حرفهايش ادامه داد: امروز امام خميني حسين زمان ماست و شما كه ادعاي مسلماني داريد به پا خيزيد تا به وعده خود وفا كنيد. دانشجوها مشت ها را گره كردند و گفتند: «نداي هل من ناصر حسيني لبيك يا خميني».

بعدها متوجه شديم پس از سخنراني رحيم خيلي از دانشجوها آماده اعزام به جبهه شدند.

رحيم عشق عجيبي به امام داشت در يزد كه بوديم در يك اتاق 20 متري چندين عكس از امام خميني (ره) را در گوشه و كنار اتاق نصب كرده بود، مي گفت: هر كس توي زندگي يك الگويي داره، امام بهترين و كاملترين الگوي منه. مي گفتم: رحيم من هم امام رو خيلي دوست دارم اما شور و حرارت كلام تو يك جور ديگه است! مي گفت: من هر چيزي را كه براي رسيدن به كمال جستجو مي كنم در امام هست. بعد گفت: او نايب امام زمانه، مگه ما چي مي خوايم؟

رحيم ذوق ادبي خوبي داشت؛ توي يكي از دست نوشته هايش آورده است: در چادر ما دعاي توسل بود، متاسفانه سعادت پيدا نكردم شركت كنم. آن طور كه بچه ها گفتند جو عجيبي در سنگر حكم فرما بود. در جبهه دعاي كميل، ندبه و اگر سالروز شهادت ائمه اطهار (ع) باشد عزاداري و سينه زني برپا مي كنيم. اين برنامه هاي سينه زني و عزاداري با سمنان و جاهاي ديگر خيلي فرق مي كند؛ اينجا شور حسيني غوغا مي كند. در مسجد پادگان بچه ها آنقدر به سر و سينه خود مي زنند كه از حال مي روند و بيهوش مي شوند، نداي «يا حسين» بچه ها ساختمان مسجد را مي لرزاند. بچه ها حالت عرفاني دارند. در اينجا ياد خدا و ياد امام حسين (ع) هر لحظه وجود دارد. رزمنده ها در بيشتر شبها به ياد خاندان عترت و پيامبر (ص) و ائمه معصوم (ع) آنقدر اشك مي ريزند و دل هايشان مي شكند كه حتما دعايشان مستجاب مي شود. هيچ معبودي ندارم جز خدا هيچ عشقي ندارم جز عشق به خدا...