اينجا زندگي از بوي ماهي جان مي گيرد

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ بوي زخم ماهي كه مي پيچد توي دماغمان، گوشمان كه پرمي شود از صداي فريادهاي پسرك ماهي فروش به خودمان مي آييم كه اينجا خرمشهر است درست كنار شط . همان جا كه خرمشهري ها شيلات مي نامندش. 

 

هوا كه صاف باشد ماهيگيران خرمشهري سرشب مي زنند به شط. فردا صبح افق شط كه كم كم روشن مي شود برمي گردند با دستاني پر از ماهي شوريده، ماهي  شير، گباب، سوبيتي و.... مي آيند تا حاصل تلاششان را در بازارهاي ماهي به فروش برسانند.

 

 

اينجا ماهي تم اصلي زندگي است. زنان خرمشهري هر روز صبح زنبيل به دست خودشان به بازارهاي فروش ماهي مي رسانند تا ماهي تازه بگيرند. بچه ها با طعم ماهي بزرگ مي شوند و قد مي كشند فقير و ثروتمند هم ندارد. ثروتمندترها زبيدي، شوريده و شير مي خورند و فقيرترها به خوردن بياح قناعت مي كنند.
 

زهر آفتاب كه بيافتد به جان ماهي هاي تازه آنها را فاسد مي كند. آن وقت تو مي ماني و ماهي هاي تازه كه تاب تحمل آفتاب گرم خرمشهر را ندارند. فروشنده هاي جوان پوشيده در پيش بندهاي خانگي رنگارنگ ماهي هاي تازه را خرد مي كنند تا براي مشتري قابل استفاده باشد لباس شان بوي ماهي زنده مي دهد و دست هايشان پر است از تيغ ماهي هاي كوچك و بزرگ.

 

 

همان ساعات ابتدايي صبح ماهي هاي تازه شان را مي فروشند تا گرفتار آفتاب گرم نشوند بعضي از فروشنده ها از قالب هاي يخ براي تازه نگه داشتن ماهي ها استفاده مي كنند اما خودشان خوب مي دانند كه از ظهر به بعد ديگر ماهي، فروش چنداني ندارند. چون خرمشهري هاي طالب ماهي تازه هميشه صبح هاي زود براي خريد ماهي به بازار مي آيند.
 

زنان فروشنده آرام تر و با سليقه ترند. ماهي تازه مي فروشند با همان دستان مردانه اي كه از زندگي مي گويند. زيبايي نحيف زنانه شان هر روز زير آفتاب گرم خرمشهر رنگ مي بازد تا چرخ زندگي با آبرو بچرخد. پوشيده در عباي سياه رنگ عربي برايمان از زندگي اي مي گويند كه از بوي ماهي تازه جان مي گيرد و بالا مي رود.
 

بازارهاي كنار شط  اما جاي چنداني براي زنان ماهي فروش ندارند، بيشتر فروشنده ها مردند. از كار و بارشان راضي اند، يكي مي گويد بايد راضي بود ماهي رزق و روزي ماست. هديه خداست براي گذران زندگي مان.  آنقدر با سرعت چاقوهاي تيز دسته بلندشان را توي شكم ماهي فرو مي كنند كه دلت به لرزه مي افتد از اينكه مبادا به دستشان آسيب بزنند. 

 

 

جوان ترها دستكش هاي پلاستيكي پوشيده اند تا دست هايشا ن از آلودگي هاي پنهان در فلس هاي ماهي ها در امان باشد اما پيرترها خودشان را پابند هيچ چيز نمي كنند، حتي دستكشي كه دستانشان را از آلودگي حفظ كند.

 

شط پر خروش خرمشهر  روزي مردم خوب جنوب كشورمان را تامين مي كند، آنها هر روز صبح كه برمي خيزند چشمشان به درياست و گوششان به صداي نرمه بادي كه مي پيچد توي نخلستان هاي خرما تا خدا براي امروزشان چه خواسته باشد.