عمر مجلس هشتم با تمام فراز و نشیب‌هایش رو به پایان است

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»- امیرمحمد پور گیلانی؛ کم کم صدای نواختن زنگ پایان مجلس هشتم به گوش می رسد و عمر مجلس هشتم با تمام فراز و نشیب هایش رو به پایان است و کارنامه این مجلس، همانند دیگر مجالس جمهوری اسلامی ایران برای قضاوت در برابر نسل های آینده قرار خواهد گرفت.

 

بدون شک مجلس هشتم روزهای تلخ و شیرینی را سپری کرد که می توان یکشنبه سیاه «طرح وقف دانشگاه آزاد»، بازشدن پای فرزندان برخی از نمایندگان به جریان اختلاس بزرگ بانکی، دو دو کردن هنگام سخنرانی رئیس جمهور، درگذشت حجت الاسلام فاکر، رئیس کمیسیون اصل 90 و... را در ردیف تلخ ها و قطع رابطه با انگلیس، تصویب قانون هدفمندی یارانه ها با تمام حرف و حدیث هایش، استکبار ستیزی نمایندگان و.... را در ردیف روزهای شیرین مجلس هشتم یاد کرد.

 

در بررسی کارنامه هر دوره از مجلس، نباید به تعداد مصوبات یا تعداد جلسات برگزار شده اکتفا کرد؛ چرا که در این خصوص همه مجالس از جهاتی به یکدیگر شبیه اند. آنچه در بررسی کارنامه یک دوره مجلس باید ملاک و معیار قضاوت قرار گیرد، نحوه تصمیم گیری مجلس در بزنگاه هایی است كه سرنوشت ساز بوده و مورد توجه کانون های قدرت و ثروت در بیرون از مجلس قرار داشته اند، بدون تردید در چنین بزنگاه هایی نیز آنچه تاثیر مستقیم داشته، عملکرد هیئت رئيسه و بویژه رئیس مجلس بوده است.

 

بر اساس ماده 21 آیین نامه داخلی مجلس شورای اسلامی، وظایف و اختیارات رئیس مجلس عبارتند از:

 

1- اداره جلسات مجلس به شرح مواد آیین نامه داخلی مجلس

2- اداره کلیه امور اداری، مالی، استخدامی و سازمانی مجلس

3- امضای کلیه احکام استخدامی بر اساس آیین نامه استخدامی کارکنان مجلس و سایر قوانین و مقررات

4- امضای کلیه نامه های مربوط به امور قانونگذاری و پارلمانی مجلس

5- حضور در نهادهای قانونی که رییس مجلس عضو آنها است

6- ارائه گزارش کامل از تصمیمات و اقدامات هیئت رئیسه در رابطه با مسائل مختلف مربوط به مجلس و واحدهای تابعه آن در سه ماه یکبار به نمایندگان.

 

البته در ماده مذکور قانونگذار صراحتا به اختیارات رئیس مجلس اشاره کرده است اما در لابلای این بندها موارد مهمی وجود دارد که باید آنها را برجسته کرد مانند تاثیری که رئیس مجلس در تعیین رئیس مرکز پژوهش های مجلس یا رئیس دیوان محاسبات و اعضای کمیسیون 90 ایفا می کند می توان اشاره نمود.

 

با همه تفاسیر مذکور مشخص شد که انتخاب هیئت رئیسه و بویژه ریاست مجلس یکی از بخش های مهم هر مجلس خواهد بود و اکنون که در آستانه تشکیل مجلس نهم هستیم می بایست در این خصوص دقت نظر کافی داشته باشیم تا بتوانیم تصمیم و انتخاب درستی را انجام بدهیم.

 

هیئت رئیسه و رئیس مجلس هشتم نشان دادند که در آزمون بزنگاه های مجلس نتوانستند نمره قابل قبولی دریافت کنند که از آن جمله می توان به طرح وقف دانشگاه آزاد، دعواهای مکرر نمایندگان با دولت، طرح سوال از رئیس جمهور و... اشاره کرد.

 

همه دلسوزان این انقلاب می خواهند که مجلس نهم از تمام ظرفیت های خود در راستای منافع ملت و همسو با سیاست های رهبر معظم انقلاب و در جهت رفع دغدغه های جدی ایشان و هم افزایی قوا برای رفع مشکلات مردم و برداشتن گام های بزرگ با حفظ حرمت ها و استقلال هر قوه باشد.

 

از میان گزینه های موجود برای ریاست مجلس نهم، بهترین گزینه دکتر غلامعلی حداد عادل می باشد، چهره فعال اما آرام و متعادل سیاسی او از دوره حاکمیت اصلاح طلبان تا به امروز، حکایت از ثبات منطقی و به دور از قدرت طلبی ایشان دارد.

 

ایشان از زمان مجلس ششم سعی کردند پرچم اصولگرایی را در مجلس برافراشته نگه دارند و در آن زمان ریاست اقلیت اصولگرایان را در مجلس ششم بر عهده داشت و در دوره افول اصلاح طلبان و استقرار جریان اصولگرایی هرگز حاضر به باج دادن به اصلاح طلبان برای رسیدن به قدرت نشد این در حالی است که در میان چهره های شناخته شده سیاسی با آن سوابق روشن سراغ داریم افرادی را که در دوره حاکمیت اصولگرایان وقتی در برابر آزمون رسیدن به قدرت قرار گرفتند حاضر شدند برای بدست آوردن تعدادی رای، گذشته سیاسی خود را قربانی زد و بندهای پنهان سیاسی با اصلاح طلبان کنند.

 

دکتر حداد عادل در دوره ریاستش بر مجلس هفتم هرگز از رهبری پیشی نگرفت و سعی کرد که در تصمیم هایش افراط و تفریط نکند او هرگز مصالح ملی را فدای لج بازی های سیاسی نکرد و با حفظ استقلال مجلس و تلاش در جهت تحقق «مجلس در راس امور است» تمام تلاش خود را نمود تا تنش های موجود فی مابین مجلس و دولت را به سطح جامعه نکشاند و خاطر مردم را آزرده نسازد.

 

به جرأت می توان گفت که حداد عادل در مقابله با فتنه 88 خوش درخشید و در مقابله با اصلاح طلبانی که برای انتقام از ولایت فقیه در صف دشمنان قرار گرفته و فریادهای أین عمار رهبری آنها را از خواب غفلت بیدار نکرد از هیچ تلاشی مضایقه نکرد.

 

در رفتار و گفتار حداد عادل هرگز تکبر دیده نشد این ویژگی زمانی بیشتر خودش را نشان داد که ایشان به کرسی ریاست مجلس هشتم نرسید و به خوبی نشان داد که اگر از ریاست پایین کشیده شود، ظرفیت پایین نشینی را دارد و الحق کسی که ظرفیت پایین نشینی را دارد، برای بالا نشینی مستحق تر است.

 

در زمان ریاست حداد عادل بر مجلس هفتم هرگز به دلیل انتقاد از او سایت های خبری فیلتر نشدند، طلبه ای به خاطر سوال از او مورد ضرب و شتم قرار نگرفت، روزنامه نگاری بدون دلیل به انفرادی منتقل نشد، فرزند شهیدی از کار بی کار نشد و البته حداد عادل هرگز در قامت ریاست مجلس هفتم، علیه بسیج دانشجویی نطق نکرد و از اعضای آن شکایت نکرد و مدیر مسئول یک سایت ارزشی و ولایی تاثیر گذار به بازداشتگاه و در کنار اراذل و اوباش منتقل نشد.

 

بدون هیچ تعارفی حدادعادل را باید سیاست مداری صادق و اخلاق گرا دانست، نه سیاست مداری که در عرصه سیاست، صداقت را قربانی لابی های سیاست کند؛ چرا که به خوبی می داند که نیاز امروز جامعه به صداقت و آرامش و اخلاق بیش از سیاسی کاری است.

 

یقینا ترکیب جدیدی از هیئت رئیسه مرکب از چهره های مقبول و توانمند جریان اصولگرایی به ریاست حدادعادل، ظرفیت مجلس نهم را برای خدمت رسانی بیشتر مردم و مقابله با انحرافات و فتنه های پیش رو، دوچندان خواهد بود.

 

این پیشنهاد هرگز به معنای آن نیست که مدیریت دکتر حداد عادل در مجلس هفتم از هیچ عیب و نقصی برخوردار نیست و یا در آینده چنانچه ایشان رئیس مجلس نهم شد از ایشان و عملکردشان انتقاد نخواهیم کرد، بلکه راهکاری در جهت پاسخگویی به رای معناداری است که مردم انقلابی به حداد عادل و سایر چهره های متدین و پرتلاش اصولگرا داده اند.

 

بی شک چهارسال آینده از حیث تاثیرگذاری بر روند پیشرفت کشور در دهه پیشرفت و عدالت و شرایط بیداری اسلامی و لزوم جهش های علمی و صنعتی کشور نیاز به مجلسی دارد که دغدغه ها، اولویت ها و استراتژی های خود را با مطالبات و راهبردهای ولی امرمسلمین تنظیم نماید.