مظلومیت کلام رهبری در هنر هفتم وطنی

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، سید محمد مهدی موسوی؛ «مضمون سینما باید در جهت اصلاح کشور و جامعه باشد؛ اگر انتقاد هم انجام می‌گیرد، این انتقاد با این نگاه باشد و آن وقت من تصور می‌کنم اختلافات بر سر اینکه «آیا انتقاد بکنیم؟ اسم این انتقاد، سیاه نمایی است یا نق نقوگری است یا نیست؟» کم خواهد شد؛ به خاطر اینکه وقتی نیت، نیت اصلاح و پیشرفت بود، این نیت خودش را در اثر نشان خواهد داد.»

 

چندی پیش که یکی از مجلات معروف و معتبر سینمایی کشور را تورق می کردم به این فراز از بیانات مقام معظم رهبری در دیباچه نشریه یاد شده برخوردم که تقریبا در چنین ایامی - بیست و سوم خردادماه- البته در شش سال پیش، آن هم در دیدار جمعی از کارگردانان سینمای ایران مطرح شده بود.

 

انتشار بخشی از دیدگاه ها و منویات رهبر معظم انقلاب به عنوان سکان دار حکیم و خردمند انقلاب، آن هم در یک نشریه سینمایی، واقعا نشانه ای خوب و امید بخش است اما حیف که در اغلب نشریات و مجلات سینمایی و حتی سایت های اینترنتی در این گرایش ها، یا اساسا اشاره ای به دیدگاه ها و بیانات معظم له و مطالبات ایشان از دست اندرکاران هنر هفتم نمی شود و یا این که اگر اشاراتی هم صورت می گیرد، به صورت کاملا گذرا، سطحی و مناسبتی انجام می شود و شاید از همین رو نیز باشد که چندان بر روی مخاطب تاثیرگذار نبوده است.

 

این در حالی است که پرداختن به دیدگاه های رهبری در خصوص سینما و تلویزیون و به طور کلی  هنر و مهم تر از آن تلاش در مسیر عملیاتی سازی آن ها، می تواند بهترین رمقی باشد بر پیکر نیمه جان سینما تا آن را در مسیر حقیقی انقلابی، اسلامی و مردمی قرار دهد.

 

بازگردیم به آغاز سخن؛ اندک درنگی عالمانه در عمق کلام رهبری، می تواند سینماگران و مسئولان سینمایی کشور را از بسیاری تنش ها و درگیری ها و بعضا سوتفاهم ها برهاند.

 

آن جا که ایشان بر لزوم نگاه نقادانه هنرمندان با رویکرد اصلاح و پیشرفت کشور تاکید دارند و تلویحا این مسئله را راز و رمز پرهیز از آفاتی چون خنثی بودن، سیاه نمایی، نامردمی بودن و ... عنوان می دارند. خاصه آن که جدای از جایگاه زعامتِ فقهی و سیاسی و مدیریتی، رهبر معظم انقلاب، در سالیان گذشته به خوبی نشان داده اند که یکی از بهترین و فهیم ترین کارشناسان در مسائل هنری به ویژه سینما هستند.

 

غربت و مظلومیت کلام و دیدگاه رهبر فرزانه در کنار غربت دیدگاه های امام راحل در رسانه های تخصصی سینمایی در حالی است که در کمتر سایت و نشریاتی از این دست، گزارش ها و پرونده هایِ پر و پیمانی درباره فلان فیلمساز غربی و شرقی یا اندیشمند هنر شناسِ بعضا ملحد و بیگانه با ساحت دین دیده نمی شود!!

 

نوشتار فوق البته به معنای نفی اساسی درج و انعکاس چنین نوشتارها و تحلیل هایی نیست بلکه اشاره به این حقیقت است که متاسفانه علاوه بر بخش قابل توجهی از سینماگران کشور، اکثریت رسانه دارانِ این وادی نیز نسبت به هنر انقلابی و اسلامی و همچنین دیدگاه های فرهنگی و هنری دیده بان انقلاب بی توجه و یا در حالت خوشبینانه، کم توجه هستند.

 

سیر تحولات سال های اخیر نشان داده از برخی مسئولان به دلایل متعددی، نمی توان و نباید انتظار چندانی در رفع این مظلومیت ها داشت، اما این انتظار از سینماگران متعهد و حتی مستقل که دوست دارند فیلمشان در این مرز و بوم بین مردم جایگاهی داشته باشد، می رود که بیش از پیش، بیانات و رهنمودهای رهبری را مورد توجه و مداقه قرار دهند.

 

البته در خصوص سینماگران غیر متعهد و سکولار نیز این امید وجود دارد که در بحران مخاطب که در ایجاد آن نیز دخیل بوده اند، به خود آمده و از پوسته روشنفکرنمایی خارج شده و پیام و انتظار واقعی مخاطبان خویش در سراسر ایران اسلامی را ورایِ نشست های محفلی و بزمی خویش دریافت کنند.