فرصت‌طلبی معتادان و سهل‌انگاری مسئولان

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»، سال ها و سال ها گذشت و ما آنچه را که به یاد داریم این است که از همان دوران کودکی تا خردسالی، نوجوانی و جوانی و شاید پیریمان، با دوستی رفاقت ها کرده ایم که همیشه از آن برای خودمان نماد یاری دهنده بی بضاعتان می ساختیم.

 

چه روزهایی که به مسافرت می‌رفتیم و تو بودی و شاید بواسطه وجود تو، سفر برایمان شیرین می‌شد. یادت هست روزهای سخت امتحان را!؟، باز هم تو بودی و مرا قوت قلب می‌دادی؛ روزهای بیماریم را چه؟ هر چه فکر می‌کنم در تمام مراحل مهم زندگی ام و شاید هر روز در آن نقش داشته‌ای.

 

یادت هست همیشه می گفتی که صدقه هفتاد نوع بلا را دفع می‌کند و آن زمان چقدر این جمله برایمان معنادار بود؛ تو هنوز هم می گویی، اما چه کنیم که ما در عصر ماشین و الکترونیک، خود را گم کرده ایم یا شاید هم عدد هفتاد، دیگر برایمان عدد بزرگی نیست.

 

 دلم برایت می‌سوزد که هم مظلوم هستی و هم یادت مرا فراموش شده. شاید پرداخت اینترنتی به حساب های فلان و فلان و یا صندوق های مربوط به موسسات خیریه که تعدادشان این روزها کم هم نیست، فرزندانی از تو باشند که کم کم باید جای خود را به آنها بدهی تا نام و نشان تو را زنده نگه دارند.

 

خدا خیرشان دهد که اگر آنها هم نبودند، تو بدون وارث در این دنیای آلوده می‌ماندی و یا دیگر تنها یادت در ذهن ها می‌ماند.

 

ای دوست من تو دیگر پیر شدی، ولی هنوز یادم هست جوانیت را که با چه اقتدار و صلابتی، امین پول های خیرخواهانه مردم ما بودی.

 

ولی امروز را نمی‌دانم؛ نمی دانم که به حساب پیری تو بگذارم یا به حساب پیشرفت‌های زیاد علمی و یا فکر خراب بشر و یا بد ذات شدن عده قلیلی از مردم که تیشه ای به چه بزرگی برای از بین بردن آبروی چندین و چند ساله ات برداشته اند!

 

معتادانی را می‌گویم که تو برایشان صندوق پس انداز شخصی شده‌ای که هر زمان و هر جا که احساس نیاز کردند، بتوانند از اعتبار تو بدزدند.

 

و چه زود پیر شدی و چه می‌توان کرد که یارای مقاومت در برابرشان را نداری؛ گویا دیگر مسئولان محترم کمیته امداد هم از تو قطع امید کرده اند که اگر این چنین نبود در این مدت نه چندان کم، فکری برای حال و روز ناخوشت می‌کردند و تو این گونه خاضعانه در برابر خواسته های معتادین و متکدیان، سهل الوصول نبودی.

 

دلم برای خودمان می سوزد، چون ما دوست خوبی برایت نبودیم ...