منتظر واقعی برای وعده دیدار

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»- فرنگیس حمزه ای؛ آيا به راستی منتظر واقعی در عصر ظهور غافل از نور ایمان و پرهیزگاری، خود را در آلودگی ها، معصیت ها و شهوت های دنیایی می اندازد تا چند صباحی را در دروغ و دغل بازی های دنیا خوش بگذراند؟

به راستی آیا برای نابسامانی های اخلاق خود راه رهایی یافته ایم و در این دنیای پهناور آیا انتظار را به خوبی فهمیده ایم؟ با این جمله که «دلت پاک باشد» از خود غافل شده ایم آیا به راستی پرسیده ایم از خود که چند هزار سال است که فرزند امام حسن عسکری(ع) را از خود رنجانده ایم؟ چقدر از خودمان پرسیده ایم که اگر همان گونه که در به دست آوردن لذایذ زندگی مادی این دنیا صبر و تحمل داریم و پول های هنگفت برای آنها خرج می کنیم، برای ظهور آقا صبور واقعی هستيم؟

آیا همان اندازه که برای انواع و اقسام پارچه های شیک و رنگ به رنگ در دوختن لباس تنمان پول های هنگفت خرج می کنیم، برای انواع خط لب ها و رنگ چشم ها و اسپری و خوشبو کننده های خارجی اسکناس های نو و تا شده خرج می کنیم، برای خوشبو کردن و طراوت روح و دلمان از زنگار و آلودگی های گناه و معصیت ها از آن عبد صالح خدا که  هزاران سال است از دیدگان و چهره های غبار گرفته پنهان است ، از او خواهش کرده ایم که برایمان دعا کند و خود را برای دیدارش آماده کرده ایم؟

آیا همانگونه که به دوستان و خواهر و برادرهایمان برای خرید نوع اصلی و مارک دار انواع  کرم های روشن کننده و ضد چروک سفارش ها می کنیم، آیا روش های روشن شدن قلب ما با توسل به آقا امام زمان (عج) را به آنها نیز سفارش کرده ایم؟

آیا واقعا به سفارش ائمه در پرهیز از اسراف، استقامت در برابر هوس های دنیایی، پرهیز از انحرافات اخلاقی و اجتماعی و دروغ و افترا و سفارش به بردباری خود و خانواده هایمان گوش کرده ایم؟ در کجای این زمانه ایستاده ایم؟ برای کدام هدف؟

آیا در این دوره که دشمنان با هر ابزاری برای انحرافات اخلاقی جوانان مسلمان ما روی آورده اند، قدمی برای اصلاح و بازسازی خود کرده ایم، آیا برای رهایی از این انحرفات و کج روی ها حاضریم واجبات خود از جمله نماز اول وقت، روزه، خمس، زکات، پرهیز از ناپاکی ها و چشم چرانی ها دو رعایت حجاب و پوششی را به خوبي انجام دهيم یا می گوییم دلمان پاک باشد! مهم نیست؟

 

آیا به راستی با این جمله بی اساس «دلتان پاك باشد»، ‌سال های سال از گذر عمرمان غافل شده ایم و هر ثانیه ثانیه از این عمر با این رفتارهاي خود، ‌زخمی جدید بر قلب آقا امام زمان (عج) وارد می کنیم.

چرا واقعا؟! برخی حاضرند میلیاردها میلیارد پول انسان هایی را از بانک ها با غارت ببرند که سهم آیندگان این کشور است، سهم فرزندان یتیمی که می خواهند فردا آینده ای داشته باشند؟ چرا امروز لقمه های حرام خیلی راحت از حلقوم ها پایین می رود مگر نه این است که هوس های دنیایی آنها را می گیرد و خدا را فراموش می کنند؟

امام محمد باقر(ع) می فرمايند: اصبروا علی ادا الفرائض و صابروا عدوکم و رابطوا امامکم(المنتظر) {بر انجام واجبان الهی صبر کنید و در برابر دشمنانتان پایداری و منتظر امامتان (که به انتظارش هستید) باشید. غیبت نعمانی، ص 199}

ما را چه شده است که حاضر نیستیم امربه معروف و نهی از منکر کنیم مگر این از واجبات و تاکیدات ائمه اطهار علیهم السلام نیست؟! آیا از دل کودکان یتیم، از دل مادران رنج کشیده و ستم دیده خبر داریم؟ چند بار به یتیم خانه ها رفته ایم و از نزدیک به درد دل هایشان گوش داده ایم و برایشان نان تازه خریده ایم، برایشان فقط چند گرم گوشت و مرغی هر چند گران! خريده ایم و یا آبمیوه های خنک تا گرما اذیتشان نکند مگر امام علی (ع) در آن دوران جور و بیداد از کودکان یتیم غافل شدند که ما غافل شده ایم؟

متاسفانه در دنیای امروز پاکدامنی، درستکاری، گذشت، احسان و نیکوکاری در بیشتر مواقع جای خود را به هوس رانی، دروغ، زیاده خواهی، خیانت و موقعیت جویی داده است و همین رفتارها هم باعث دوری شیعیان از امام خود قائم آل محمد (ص) شده است تا جایی که امام عصر (عج) می فرمایند: هیچ چیز ما را از شیعیان جدا نکرده است مگر آنچه از کارهای ایشان که به ما مي رسد، اعمالی که خوشایند ما نیست و از شیعیان انتظار نداریم.

آیا منتظر واقعی خود را عاجز از دعای امام زمان (عج) می‌داند، نه منتظر واقعی از دین خدا غافل نیست، منتظر واقعی از تقوا و پرهیزگاری، از انجام واجبات خود غافل نیست، بیشتر از حقش نمی خورد، منتظر واقعی از کلام امام و رهبرش غافل نیست، منتظر واقعی به وقت فتنه، پشت سرامام خویش می ایستد و به او پشت نمی کند.

منتظر واقعی حلال خدا را حرام نمی کند، منتظر واقعی حق مردم را نمی خورد، منتظر واقعی اسراف و ناحقی نمی کند، منتظر  واقعی برای ظهور قائم آل محمد (ص) جهاد می کند، فدا می شود، امربه معروف می کند، دعا می کند، به یتیمان غذا می دهد، دست مستمندان را می گیرد و شبهه ها را از دل های جوانان می زداید.

پس به حق منتظر واقعی، دعا کردن برای امامش علیه السلام را در حقیقت، شکر صاحب نعمت خود می‌داند؛ هر چند او خود را مدیون امام زمان (عج) می‌داند و عاجز از ادای شکر ایشان است ولی می‌تواند در ارتباط بین خود و خدایش خالصانه برای او دعا کند.