رمضان؛ بوی خوش خدا

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، سیدرضا هاشمی زاده؛ رمضان، «شهرالله» ضیافت و موانست با خالق یکتاست، او که سفره ای به فراخنای جهان گسترده تا بندگانش طعام نور و لقمه ایمان برچینند، با روزه داری، خانه جان خود را منزل دوستی و مهر معبودی کنند که حضورش  نزدیک تر از رگ گردن هاست.

رمضان ماه الفت، محبت و صمیمیت بندگان خدا نیز هست، سحرگاهانش و شامگاهانی که دست های سخاوت آسمان گشاده می شود و نقش های تشنه جویندگان چشمه رستگاری با یاران «فاستجب لکم» سیراب می گردد.

فرشتگان خدا، کوله بار تحیت به دوش، خانه به خانه در کوچه ها می گردند و عطر شب بوهای ملکوتی را رایگان میان لحظه های اشتیاق آدمیان توزیع می کنند.

رمضان، محبس هوا و هوسهاست و آزادی اراده و ایمان، شیطان نفس و خواهش ها دربند، ربنای مومنان می شود و دیو و سوسه ها و فرمانروایی شکم در زنجیر.

ذکر و اخلاص آنان هر سحر شمیم دل انگیز ساربانی در زمین می پیچد که جهاز قافله دیدار و انس با حضرت عشق آراسته اند و از سراشیب زمین و زمان به سوی قله های اوج و تعالی رهسپارند و هر شامگاه سبد سبد نیلوفر و نرگس بهشتی در سجاده قنوت خوانان می کارند.

رمضان گاه خالی داشتن اندرون از طعام و شهوت خوراک و حواس پرتی انسان هاست تا در آن زلال نور معرفت بتابد و «خلیفه الله» را از قفس اسارت تن و امیال وارهاند.

تشنگی و گرسنگی جسم سیاربی و اطعام روح است، روح گرفتار در پنج های خواستن ها، ماندن ها و خفت ها، وقت می باید تا به پشت بام فراز ارزش ها و معنی ها صعود کند و بر دهواره «الیه راجعون» بتازد و مرداب های «راه» را در نوردد و شانه به شانه فرشتگان از پیچ و خم های دنیا درگذرد.

رمضان ماه طاعت و عبادت، قرآن و دعا، پاکی و بخشش است که پروردگار مهربانی ها، سیاهی ها و کدرورت هایمان را می زداید و رخت روشنایی و تازگی را بر قامتمان می پوشاند.

«شهر الله» ماه تلالوی آفتاب کرامت و عطوفت خداوندیست، رمضان ماه بال زدن در سینه آسمان، پرواز به کرانه های همت و مسافرت به سرحد «شعور» است و سوار شدن به قطاریست که مقصدش سرزمین راستی و درستی است.

رمضان ماه شب های قدر جرعه نوشی از برکاه های قدسی و شب زنده داری های مستانه است، دل بیداران می ناب و خوشگوار توسل و توکل به «رب ودود» را از خمخانه دوست رایگان می ستانند و در هر زمزمه خویش سر می کشند تا در آرامش معنوی  جنون عاشقی خویش را به تبسم رضایت او درمان دارند.

رمضان بهار دلهاست، پاییز خردی ها و حقارت های نفس است، زمستان اندوه ها و غصه های حقیر ماست، جویبار نجواهای سپید «العفو» جاریست و خدا در پلک پلک آفات ما نبض می زند.

ماه خدا را دریابیم و فرصت های درگذر چون ابر را و ساکن شهر خدا شویم تا ناگاه زخود در نماییم.