دستغیب؛‌ امام جمعه‌ای که در سنگر نماز پیام برچیدن بساط منافقین را داد

گروه دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو»- فاطمه خسروپور؛ اولین نماز جمعه بعد از انقلاب توسط آیت الله طالقانی در دانشگاه تهران در پنجم مردادماه  1358 اقامه شد. پس از آن ائمه جمعه ها از طرف حضرت امام خمینی (ره) انتخاب و در اکثر شهرهای ایران این فریضه الهی فراموش شده، در پیکره ایران اسلامی حیاتی دوباره گرفت.

 

نماز جمعه ها همواره سنگر مستحکم برای پشتیبانی از انقلاب و دلگرم کننده برای آحاد مردم انقلابی بوده و هست؛ چرا که اگر بحران هایی در کشور به وجود می آمد امام جمعه ها از طریق تریبون نماز جمعه با خطبه های مذهبی و سیاسی به مردم آرامش و دلگرمی می دادند.

 

امام جمعه ها با اندرزهای مذهبی ستون فقرات مذهبی هر شهر و دیاری را جلا داده و در کنار و پا به پای مردم در همه صحنه ها حضور فیزیکی و معنوی داشتند؛‌ آنها در خطبه های دوم به مسائل سیاسی و اجتماعی می پردازند و اوضاع سیاسی کشور و منطقه و جهان را برای مردم روشن می کنند.

 

چهار تن از همین ائمه جمعه ها در زمان حیات حضرت امام خمینی (ره) توسط منافقین به شهادت رسیدند که به شهدای محراب معروف شدند.

 

این شهدا عبارت بودند از: اولین شهید محراب حضرت آیت الله قاضی طباطبایی که در تاریخ 10 آبان‌ماه 1358 به شهادت رسید، دومین شهید محراب حضرت آیت الله مدنی که در تاریخ 20 شهریورماه 1360 به شهادت رسیده است، سومین شهید محراب حضرت آیت الله دستغیب كه در تاریخ 20 آذرماه 1360 به فيض شهادت نائل شد و چهارمین شهید محراب حضرت آیت الله صدوقی در تاریخ 11 تیرماه 1361 شهيد شد.

 

غیر از این شهدا انفجار دیگری در نماز جمعه دانشگاه تهران ایجاد شده بود که در آن مراسم مقام معظم رهبری در حال ایراد خطبه های نماز جمعه بودند و اگرچه در آن روز تعدادی از افراد نمازگزار به شهادت رسیدند، اما شجاعت مقام معظم رهبری در آن بود که خطبه ها را قطع نکرد و به ادامه خطبه پرداخت.

 

ائمه جماعات مراکز هر استان در واقع از اهمیت و اعتبار بالایی برخوردارند و دیدگاه رهبری انقلاب در انتخاب ائمه جمعه ها این است که از افرادی عالم و آگاه و باتقوی و تا آنجایی که احتمال می رود به دور از طنش ها و حاشیه های غیر ضروری باشند؛ در واقع امام جمعه ها رابط بین مردم و رهبری هستند.

 

 

آیت الله دستغیب از یک بار معنوی بسیار بالایی برخوردار بودند. لحن صحبت، آهنگ صدا، اندیشه و رفتارش به گونه ای بود که محبوب خاص و عام گردید؛ به طوری که در آن زمان کتاب هایش بشدت مورد توجه همه و مخصوصا طیف جوان قرار گرفت.

 

آیت اللّه دستغیب مبارزات سیاسی را از زمان روی کار آمدن رضاخان شروع کردند. او در مسئله کشف حجاب با سخنرانی ها و بیان احکام مربوط به حجاب، مبارزه را شروع کرد و در ماجرای مخالفت رضاخان با روحانیان در استان فارس در صف اول مبارزات بود.

 

در زمان اجرای برنامه های ضداسلامی نظام شاه، با تمام وجود به مبارزه با نقشه های استعماری و تهاجمات فرهنگی دشمن می پرداخت و هنگام حضور عوامل اسرائیل در ایران به افشاگری و روشنگری در مورد خطر صهیونیزم مشغول شد و آن گاه که امام خمینی (ره) در سال ۱۳۴۱ مبارزه با شاه را علنی ساخت، آیت الله دستغیب با تمام وجود از امام رحمه الله و اهدافش پشتیبانی کرد و بارها به سبب پشتیبانی جدی از نهضت امام خمینی رحمه الله به زندان رفت.

 

در ماجرای جشن هنر شیراز نيز ـ که از سوی دربار با بودجه ای بسیار هنگفت و به صورت بسیار وقیح اجرا می شدـ به مخالفت برخاست و درباره تغییر تاریخ هجری به شاهنشاهی، با صراحت کامل و در حضور بیش از 10 هزار نفر مردم اعلام کرد: «تاریخ شاهنشاهی تاریخ غیر اسلامی و حرام است» و مردم را تشویق به از بین بردن این تاریخ کرد و سرانجام آخرین بار به دلیل اعتراض به جنایات نظام در ماجرای ۱۷ شهریورماه به زندان افتاد و با اوج گیری مبارزات اسلامی ملت مسلمان ایران، از زندان آزاد شد.

 

پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی، آیت اللّه دستغیب به عنوان نماینده امام و امام جمعه شیراز در استان فارس مشغول خدمت شد و تا آخرین روزهای عمر مبارکشان در سنگر مقدس نماز جمعه به دفاع از انقلاب اسلامی و احکام و ارزش های اسلامی پرداخت.

 

در ماجرای تدوین قانون اساسی به عنوان اولین نماینده مردم استان فارس به نمایندگی مجلس خبرگان انتخاب شدند و در توطئه لیبرال ها و خط نفاق ـ که بنی صدر و گروهک های منافقین در اوایل انقلاب پیش آوردند ـ آیت اللّه دستغیب از طریق دفاع از ولایت فقیه با تمام وجود به مبارزه با آنها پرداخت.

 

با تحمیل جنگ از طرف استکبار به ملت مسلمان ایران، وي به کمک رزمندگان و تشویق جوانان، به مقابله با استکبار مشغول شد و جنگ تحمیلی را بزرگ ترین و مهمترین مسئله انقلاب اسلامی معرفی کرد و لحظه ای از کمک به جبهه های و مهاجران و مجاهدان جبهه دریغ نورزيد.

 

سخنان این شهید بزرگوار در خطبه های نمازجمعه 13 آذرماه 1360 به شرح زیر است:

 

باقیمانده گروهک‎های داخلی هم صدها مرتبه گفته شده به هوش بیایید. دیدید با این ملت‎ها نمی‎توانید بجنگید. اعلان جنگ دادید، ولی دیدید به‎جایی نرسید. باقیمانده‎ها توبه کنید پیش از آنکه دستگیر شوید و بدانید تا نفر آخرتان را این ملت خواهد گرفت و به‎جزا خواهد رسانید تا یک خانه تیمی هم از شما باقی نماند. این ملت بر خودش واجب دانسته، تکلیف الهی است که با شما مبارزه کند.

 

بر هر مسلمانی واجب است در هر دو جبهه بجنگد؛ جنگ با نفس و جنگ با دشمنان خارجی. اگر کسی در هر یک از این دو جبهه نجنگد، نجاتی برایش نیست، ایمانی پیدا نمی‎کند. اگر میل به کفر و سازش با کافر پیدا شد، کسی گفت من فقیه هستم و نظرم این است که با کفار بسازیم، این شخص از عدالت افتاده و از راه اهل‎بیت علیهم‎السلام کنار رفته است.

 

جهاد با کفار، جهاد دفاعی واجب است که در هیچ دوره‎ای قابل‎تخصیص نیست؛ به هر اندازه که می‎تواند باید مقابل کفر بایستد، میل به کفر نکند، تصدیق کفر نکند و با کفر سازش نکند. تمام 12 امام ما چنین بوده‎اند؛ پس این حبس‎ها و زجرها و شکنجه‎ها برای چه بود؟

 

ولایت ‏پذیری شهید دستغیب، نمونه کاملی از همراهی با ولایت بود و علاقه بسیاری به حضرت امام رحمه‏ الله داشت. جمله معروف «بی‏ عشق خمینی نتوان عاشقی مهدی (عج) شد» از سخنان ظریف اوست.

 

ایشان در کلمات عارفانه خود می ‏فرمود: «هر کس از خمینی رحمه‏ الله پیروی کند، از خدا پیروی کرده است» و هر گاه با امام امت دیدار می‏کرد، در بازگشت خوشحال و شاداب بود و خرسندی دیدار، از چهره ‏اش خوانده می ‏شد.

 

شهید دستغیب خود را مقید می‏ دانست که سخنرانی حضرت امام رحمه‏ الله را از تلویزیون یا رادیو بشنود و آن را محور سخنان خود در خطبه‏ های نماز جمعه قرار دهد.

 

ایشان به یکی از نمایندگان شیراز گفته بود: «پسرجان، باید باورت بشود که حضرت امام [خمینی]، نایب امام زمان (عج) است. احترام به امام، احترام به امام زمان (عج) قلمداد می‏شود؛ می‏خواهی عزت پیدا کنی، عزت در پیروی از امام است.»

 

 

آیت اللّه دستغیب پس از یک عمر خدمت به اسلام و مسلمین به آرزوی همیشگی خود، یعنی فیض شهادت، نائل آمد.

 

وی در ساعت 11:25 روز جمعه ۲۰ آذرماه ۱۳۶۰، در حالی که برای برگزاری نماز جمعه عازم مصلی بود در بین راه به دست منافقی کوردل به شهادت رسید.

 

پس از تشییع باشکوه پیکر مطهرش، در آرامگاه خاندان دستغیب در جنب مرقد مطهر سیدمیراحمد به خاک سپرده شد.

 

بدین ترتیب این عالم پرهیزگار همانند جد بزرگوارش حضرت اباعبداللّه الحسین علیه السلام، پس از آنکه بر اثر عداوت منافقان بدنش قطعه قطعه شده بود با چهره و بدنی تکه تکه شده به دیدار محبوب خود شتافت.

 

امام روح الله (ره) فرمودند: «ياد اين شهيد در دل عاشقان فضيلت و ملت وفادار ايران زنده است. مسجد و محراب و منبر شيراز نغمه ملکوتي اين شهيد راه اسلام را از ياد نمي برد. درس هاي انسان ساز ايشان که در قلب انسان هاي متعهد غوغا بر پا مي کرد، جاويدان است.»

 

دستغيب در دست غيب نشينان ملکوت سپرده شد و در آغوش رفيق اعلي آرميد؛ او نمرده که زندگاني جاويد در جرگه پرده نشينان قدس و عاشقان لقاء‌الله يافت.

 

کسانی که همت بر قتل اين رهبران فضيلت و رهروان به سوي محبوب گماشته اند، ‌با فضيلت و حق طلبي مخالفند؛‌ اينان گمان مي کنند با اين حرکات غيرانساني مذبوحانه،‌ در صف عاشقان شهادت و سوختگان در راه پيوستن به لقاء‌الله شکافي پيدا مي شود.

 

اينان طعم ايمان به غيب و عشق به محبوب را نچشيده و شب پره گاني هستند که از وصل آفتاب گريزانند و مردگاني هستند به صورت زندگان که با اعمال وحشيانه خود مي خواهند سد راه حقيقت کنند و اسلام عزيز را به خيال فاسد خود به تباهي کشند؛ خداوند قادر، اسلام بزرگ را فرو فرستاده و حفظ و نگهباني آن را تضمين فرموده است.

 

از خداوند تعالي رحمت براي شهيدان خصوصا اين شهيد معلم و مهذب نفوس خواستار و براي بازماندگانشان صبر و اجر مسئلت مي كنم.