شهادت در کربلا پیش از آنکه حسینی باشد، حسنی بود

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ سلام بر تو ای کریم آل طاها، سلام بر تو ای سبط رسول الله و سلام بر تو ای لو‌لوي دریای ولایت.

 

درباره ولادت امام حسن (ع) مشهور آن است که ایشان در شب سه شنبه نیمه ماه مبارک رمضان سال سوم هجرت واقع متولد شده اند و بعضی سال دوم گفته اند.

 

اسم شریف آن حضرت حسن و در توریه شبر است و شبر در لغت عبری حسن است و نام پسر بزرگ هارون شبر بود. کنیه آن حضرت ابو محمد است و از القاب آن بزرگوار سید و سبط و امین و حجت و بر و نقی و ذکی و مجتبی و زاهد است.

 

ابن بابویه به سندهای معتبر از امام سجاد روایت کرده است که چون امام حسن (ع) متولد شد، حضرت زهرا (س) به حضرت امیر (ع) گفت: او را نامی بگذار. حضرت گفت: سبقت نمی گیرم در نام او بر رسالت محمد (ص). پس او را جامه زردی پیچید و به خدمت حضرت رسول آوردند. آن حضرت فرمودند: مگر شما را نهی نکردم که در جامه زرد نپیچید؟ پس آن حضرت را در جامه سفیدی پیچید.

 

به روایت دیگر زبان خود را در دهان حضرت کرد و زبان آن حضرت را می مکید. پس از امیرالمومنین پرسیدند: او را نام گذاشته ای؟ حضرت فرمودند که بر تو سبقت نمی گیرم در نام. حضرت رسول فرمودند که من بر پروردگارم سبقت نمی گیرم. پس حق تعالی امر کرد جبرئیل را كه از برای محمد پسری متولد شده است، برو به سوی زمین سلام مرا به او برسان و تهیت و مبارکباد بگوی که علی نسبت تو به منزله هارون است به موسی؛ پس او را مسمی کن به اسم هارون. 

 

 

شیخ صدوق از حضرت صادق (ص) روایت کرده است كه فرمود: پدرم از پدر خود خبر داد که حضرت امام حسن (ع) در زمان خود از همه مردمان عبادت و زهدش  بیشتر بود و افضل مردم بود و هرگاه سفر حج می کرد پیاده می رفت و گاهی با پای برهنه راه را می پیمود. هرگاه یاد می کرد مرگ و قبر و بعث و نشور و گذشتن بر صراط را گریه می کرد، چون یاد می کرد عرض اعمال را بر حق تعالی مدهوش می گشت، چون به نماز می ایستاد بندهای بدنش می لرزید، چون یاد می کرد بهشت و دوزخ را اضطراب می نمود مانند اضطراب کسی که او را مار یا عقرب گزیده باشد و از خدا مسالت می کرد بهشت را و استغفار می کرد از آتش جهنم و هرگاه در قرآن تلاوت می کرد «یا ایها الذین امنو» می گفت: «لبیک اللهم لبیک» و در هیچ حالی کسی او را ملاقات نکرد مگر آنکه می دید که مشغول به ذکر خداوند است و با زبانش از تمام مردم راستگوتر و بیانش از همه فصیح تر بود.

 

در مناسب ابن شهر آشوب و روضه الواعظین روایت شده که امام حسن (ع)هرگاه وضو می ساخت بند های بدنش می لرزید و رخ مبارکش زرد می گشت؛ سبب این حال را از آن حضرت پرسیدند. فرمود: سزاوار است بر کسی که می خواهد نزد رب العرش به بندگی بایستد آنکه رنگش زرد گردد و رعشه در مفاصلش افتد.

 

چون به مسجد می رفتند وقتی به نزدیک می رسیدند سر را به سوی آسمان بلند می کرد و می گفت: «الهی ضیفک ببالک یا محسن قد اتیک المسنی فتجاوز عن قبیح ما عندی بجمیل ما عندک یا کریم» ای خدا من این میهمان تو که به در گاه تو ایستاده، ای خداوند نیکوکار، به نزد تو آمده بنده تبهکار پس درگذر از کارهای زشت و ناستوده من به نیکی های خودت، ای کریم.»

 

ابن شهر آشوب از امام صادق (ع) روایت کرده است که امام حسن مجتبی (ع) 25 مرتبه پیاده به حج رفت و دو مرتبه و به روایتی سه مرتبه مالش را با خدا قسمت کرد که نصف را برای خود و نصف را به فقرا داد.

 

شیخ صدوق و مفید و دیگران روایت کرده اند که بعد از شهادت امیرالمومنین امام حسن به منبر آمد و خطبه بلیغی مشتمل بر معارف ربانی و حقایق سبحانی ایراد نمود.

 

 

مائیم حزب الله که غالبیم مائیم عترت رسول که از همه کس به آن حضرت نزدیکتریم، مائیم اهل بیت رسالت که از گناهان و بدیها مطهریم. مائیم از دو چیز بزرگ که حضرت رسالت به جای خود در میان امت گذاشت و فرمود: انی تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی  مائیم که رسول خدا ما را جفت کتاب خدا گردانید و علم تنزیل و تاویل قرآن را به ما داد و در قرآن به یقین سخن می گوییم و به ظن و گمان تاویل آیات آن نمی کنیم  پس اطاعت کنید که اطاعت از ما اطاعت از جانب خدا بر شما واجب شده است و اطاعت ما را به اطاعت خود و رسول خود مقرون گردانیده است و فرموده است  یا ایها الذین آمنوا اطیعو الله و رسول و اولی الامر منکم..

 

شیخ طبرسی در احتجاج روایت کرده که چون امام حسن (ع) با معاویه صلح کرد مردم به خدمت حضرت آمدند برخی ملامت کردند وی را به  بیعت با معاویه، حضرت فرمودند  وای بر شما  نمی دانید من چکار کردم برای شما به خدا سوگند که آنچه کرده ام بهتر است برای شیعان من از آنچه آفتاب بر آن طلوع می کند آیا نمی دانید که من واجب الاطاعه شمایم و یکی از بهترین جوانان اهل بهشتم.

 

به نص حضرت رسالت گفتند بلی  پس فرمودند آیا نمی دانید که آنچه خضر کرده بود موجب غضب حضرت موسی شد چون وجه حکمت در او مخفی بود  و آنچه حضرت خضر کرده بود نزد حقتعالی عین حکمت و صواب بود آیا نمی دانید که هیچیک از ما نیست مگر آنکه در گردن او بیعتی از خلیفه جوری که در زمان اوست واقع شود، مگر قائم ما (ع) که حضرت عیسی (ع) در  عقب او نماز خواهد کرد. 

 

امام حسن (ع) خود را در یک جهاد خاموش و آرام فدا کرد و چون وقت شکستن سکوت رسید شهادت کربلا واقع شد شهادتی که پیش از آنکه حسینی باشد حسنی بود.