اسطوره‌های مقاومت

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ فلسطین چقدر مظلومی، وقتی نگاهت می کنم بغض سنگینی در گلو آزارم می دهد.

 

فلسطین چقدر صبوری، چگونه کودکان را در آغوش می گیری و سر بریدن گل هایت را به نظاره می نشینی.

 

ای کودک فلسطنی بدان سنگ در دست تو اسباب بازی نیست، سلاحی است که قلب دشمنان را نشانه گرفته و آنان را به هراس انداخته است.

 

فلسطین! امروز با تو همصدا و همنوا می شویم و با هم رنج هایت را فریاد می زنیم.

 

امروز روز پاسخ به انتظارهاست.

 

آخرین جمعه ماه رمضان، روز پاسخ به انتظارهاست. روز قدس، روز تذکر قدرت اسلام به تمام مدعیان سلطه‏جوی جهان است.

 

فلسطین، دفتر ایام سال را به امید رسیدن به این جمعه شکوفا، ورق زده است.

 

فلسطین خوب می دانی که سرزمینت، مهم‏ترین مسئله و پرونده خمینی بود؛ که با دوراندیشی و تدبیر می گفت: «امروز ایران و فردا فلسطین» و به جهانیان اعلام کرد كه «فلسطین پاره تن اسلام است.»

 

آری امروز همه با هم همراه کودکان معصوم فلسطیني به صحنه می‏آییم تا بغض ترک‏خورده فلسطین را به التیامی حماسی گشاده باشیم.

 

آری! جمعه قدس، ریشه در جمعه ظهور دارد؛ ریشه در آن ناقوس عدالت که به دستان منجی صبح، به صدا درخواهد آمد.

 

برخیز فلسطین! برخیز فلسطین من، ای که یک میلیون پناهنده، دست تو را با اشک می‏بوسند.

 

فلسطین وجب به وجب خاکت بوی پر جبرئیل می‏دهد؛ اين سرزمين قدمگاه پیامبران بوده است روزی؛ دریغا که بزمگاه نمرود شود و رزمگاه فرعون! 

 

برخیز الخلیل! برخیز رام الله! ما نواده‏های معراجیم و سرزمین پدری‏مان را معامله نخواهیم کرد؛ تا ما هستیم، فلسطین هست؛ آنقدر از تو حمایت می کنیم تا روزی که بر نقشه دنیا ترسیم شوی و اسرائیل غاصب را از صحنه روزگار محو كنيم.

 

فلسطین روزی سنگ ها به سازمان ملل می رسد، روزی سرنوشت تو بر زبان‏ها جاری می‏شود، حماسه تو متن تمام کتاب‏ها می‏شود؛ پس ناامیدانه به آینده فکر نکن؛ آینده را دستان تو می‏سازد با همین سنگ‏هایی که به شیطان می‏زنی، ناامیدی را نیز از خود دور کن.

 

روزی سنگ‏ها به سازمان ملل می‏رسد، روزی همه سنگ‏های زمین، به سمت سازمان ملل پرتاب می‏شود و تن زخمی کبوترها و درد همه پرستوها التیام می‏یابد.

 

تنها سنگ‏های تو نیست که آن روز پرتاب می‏شود؛ همه سنگ‏ها به سمت سازمان ملل نشانه مي رود؛ سنگ‏هایی که قانون سازمان ملل را قبول ندارند و تبصره‏هایش را مردود می‏دانند، روزی سازمان ملل را زیر پا له می‏کنند.

 

اینجا آسمان همیشه ابری است، اینجا صدای ضجه کبوترها را کسی نمی‏شنود، اینجا همیشه آسمان ابری است و دلش گرفته، ولی دنیا همه چیز را وارونه جلوه می‏دهد؛ هواشناسی، هوای اینجا را برای عده‏ای گزارش می‏کند، ولی روزی می‏رسد که تاریخ، سرگذشت قتل‏عام گل‏ها و کبوترها را می‏نویسد.

 

اینجا اشک در چشم‏های بی‏رمقش موج می‏زند و لحظه‏هایش در کسالت و تردید پژمرده می‏شود.

 

پس امروز با گام‏های استوار، قدس، این قبله اول مسلمین را یاری می کنیم و با صدایی رساتر دردها و رنج هایش را فریاد می زنیم؛ چرا که ما مسلمانیم و متحد و بین ما فاصله‏ای نیست.