ندای دعای کمیل در مسجد دانشگاه شیراز طنین انداخت

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از شیراز، امشب همزمان با شب دحوالارض، زمزمه و ندای دعای روح بخش کمیل با مداحی حاج کاظم محمدی مداح اهل بیت عصمت و طهارت در شیراز، در مسجد دانشگاه شیراز طنین انداخت.

 

این مراسم به همت هیات محبین اهل بیت (ع) دانشگاه های شیراز و علوم پزشکی شیراز برگزار و همزمان از سایت هیات نیز پخش شد.

 

از امیرالمومنین علیه‌السلام روایت شده است که فرمودند: «نخستین رحمتی که از آسمان به زمین نازل شد، در بیست وپنج ذی القعده بود. کسی که در این روز روزه بگیرد و شبش را به عبادت بایستد، عبادت صد سال را که روزش را روزه و شبش را عبادت کرده است خواهد داشت.»

 

به نظر برخی از مفسران، آیه 30 سوره نازعات «وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَلِكَ دَحَاهَا»، به همین واقعه اشاره دارد، گذشته از واقعه دحوالارض، رویدادهای دیگری نیز در این روز رخ داده‌اند که اهمیت آن را دو چندان کرده است؛

 

از جمله:

 

- میلاد حضرت ابراهیم علی نبینا وآله وعلیه‌السلام

 

- میلاد حضرت عیسی مسیح علیه‌السلام

 

دحو الأرض (25 ذیقعده) در فرهنگ دینی

 

قال بعض شراح الحديث: فيه إشكال، و هو أن المراد من اليوم دوران الشمس في فلكها دورة واحدة، و قد دلت الآيات على أن خلق السماوات و الأرض و ما بينهما في ستة أيام، فكيف تتحقق الأشهر في تلك المدة؟ ثم قال: و أجيب بأن في بعض الآيات دلالة على أن الدحو متأخر.(مجمع البحرين، ج‏1، ص: 135)

 

«دحوالارض» به معنى گستردن زمين است. دَحو از جهت لغوى به معنى گستردن است و بعضى آن را به معنى پرتاب كردن و تكان دادن چيزى را از محل اصليش نيز معنا كرده‏اند و چون اين دو معنا لازم و ملزوم يكديگرند به يك مطلب برمى ‏گردد، بنابراين مراد از دحوالارض اين است كه در آغاز تمام سطح زمين را آب ‏هاى حاصل از باران ‏هاى سيلابى نخستين فرا گرفته بود.

 

اين آب ها تدريجاً در گودال‏ هاى زمين جاى گرفتند و خشكى‏ ها از زير آب سربرآوردند و روز به روز گسترده ‏تر شدند تا به وضع فعلى درآمد، (تفسير نمونه، ج 26، ص 100) كه به نظر برخى از مفسرين آيه 30 سوره نازعات وَ اَلْأَرْضَ بَعْدَ ذلِكَ دَحاها زمين را بعد از آن گسترش داد اشاره ‏اى به همين گسترده شدن زمين دارد.

 

به هر حال تعيين يك روز خاص مى ‏تواند به عنوان زاد روز يا آغاز دوره‏ اى باشد كه زمين از وضع پيشين خود متحول گشته (پس از گذشت دوران‏ هايى كه مى ‏گويند زمين كره مشتعلى بوده، رفته رفته سرد شده و بين از يكسرى تغييرات) سطح آن را مواد خاكى و عناصر اوليه پوشانده و آماده براى ظهور گياهان و حيوانات گشته است.

 

در برخى از احاديث نيز آمده است كه زمين در آغاز از زير كعبه فعلى گسترش يافته است.

 

در کتاب سعد النفوس للنفوس المنضود ص28 در ذیل « هو الذی مد الارض و جعل فیها رواسی و .....» آورده است که مدّ بمعنای همان دحوالارض می باشد که خداوند زمین را چون فرشی مبسوط کرد برای بندگان ....