فرات در حسرت لبان حسین (ع) و یارانش سوخت

گروه دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو» - سیده حنانه حسینی؛ عبید‌الله‏‌بن‌زیاد در هفتم محرم سال 61 هجری قمری ضمن نامه‏ای به عمر‌بن‌سعد از وی خواست تا با سپاهیان خود بین امام حسین (ع) و یارانش و آب فرات فاصله ایجاد کرده و اجازه نوشیدن آب را به آنها ندهد.

عمر‌بن‌سعد پس از دریافت این نامه، بدون تاخیر، عمرو‌بن‌حجاج را با 500 سوار در کنار شریعه فرات مستقر کرد و مانع دسترسی امام حسین(ع) و یارانش به آب شدند.

در این روز مردی به نام عبدالله‏ بن حصین ازدی که از قبیله بجیله بود، فریاد برآورد: ای حسین! این آب را دیگر بسان رنگ آسمانی نخواهی دید! به خدا سوگند که قطره‏ای از آن را نخواهی آشامید، تا از عطش جان دهی!

حضرت سید‌الشهدا او را نفرین سختی کرده و فرمودند: خدایا! او را از تشنگی بکش و هرگز او را مشمول رحمت خود قرار نده.

پایان زندگی ننگین عبدالله‏ بن حصین

حمید بن مسلم می‏گوید: به خدا سوگند که پس از این گفت و گو به دیدار او رفتم، در حالی که بیمار بود، قسم به آن خدایی که جز او پروردگاری نیست، دیدم که عبدالله‏ بن حصین آنقدر آب می‏آشامید تا شکمش بالا می‏آمد و آن را بالا می‏آورد و باز فریاد می‏زد: العطش! باز آب می‏خورد، ولی سیراب نمی‏شد. چنین بود تا به هلاکت رسید.

منابع:

بحارالانوار، ج44، ص386
 انساب الاشراف، ج3، ص180
 ارشاد شیخ مفید، ج2، ص86