شهر بزرگ یا شر بزرگ؟!

گروه اجتماعي؛ ناراحتي عصبي، نگراني همراه با خستگي و کاهش راندمان کار، دگرگوني‌هاي دايم يا موقت در رفتار زيستي از قبيل انقباض نايژک‌ها و تغيير ضربان قلب و ضايعه در دستگاه شنوايي از جمله عوارض ترافيک هستند.

سلامت شامل ابعاد گوناگوني است که متاسفانه شهرهاي کشور در بحث رفاه اجتماعي وضع مطلوبي ندارند. آلودگي هوا، ترافيک و ... در شهرهاي بزرگ کشور سلامت شهروندان را با مخاطره مواجه مي کند. اگر نتوانيم اين مسايل را حل کنيم، روز به روز وضعيت براي زندگي سالم در شهرها بدتر مي‌شود. معضلاتي که شهرهاي بزرگ را تهديد مي‌کند، در بروز و تشديد انواع بيماري‌ها موثر است و به نظر مي‌رسد که هم شهرداري‌ها و هم دولت بايد با شدت بيشتري به رفع اين مشکلات و معضلات بپردازند.

بر پايه تحقيقات انجام شده توسط شرکت کنترل کيفيت هوا و وزارت بهداشت ميزان آلاينده‌ها در شهر تهران 2/8 برابر استاندارد جهاني است و روزانه هزار و 200 تن آلاينده در هواي تهران پخش مي‌شود؛ اين در حالي است که اثرات سوء آلودگي هوا بر سلامت انسان به صورت اختلال در بينايي، تار ديدن، خستگي، سردرد و خواب‌آلودگي بروز مي‌کند و موجب ايجاد تغيير در عملکرد قلب و شش مي‌شود و حتي بر ميزان مرگ و مير کودکان تاثير مي‌گذارد. ابتلاي کودکان به سرطان خون نخستين پيامد زندگي در خيابان‌هاي پرترافيک تهران است. از طرفي، آلودگي هوا يکي از علل مرده‌زايي در تهران محسوب مي‌شود.

هواي آلوده، گذشته از اثرات مخرب جسمي و روحي بر بهداشت و سلامت جامعه، از تاثيرات منفي اقتصادي، اجتماعي و زيست‌محيطي گسترده‌اي نيز برخوردار است که در جاي خود شايسته است تا توسط کارشناسان، بيشتر به آن پرداخته شود.

سازمان بهداشت جهاني، در گزارشي که از تاثير آلودگي هوا بر سلامت رواني مردم اعلام کرد، از افسردگي با عنوان «اپيدمي خاموش» نام برده است که مي‌تواند موجب بروز نگراني و ناراحتي عصبي، نگراني همراه با خستگي و کاهش راندمان کار، دگرگوني‌هاي دايم يا موقت در رفتار زيستي از قبيل انقباض نايژک‌ها و تغيير ضربان قلب و ضايعه در دستگاه شنوايي و ديگر دستگاه‌هاي بدن شود.

در سند چشم‌انداز بيست ساله کشور، يکي از ويژگي‌هاي جامعه ايراني، برخورداري از سلامت، رفاه، امنيت غذايي، تامين اجتماعي، فرصت‌هاي برابر، توزيع مناسب درآمد، نهاد مستحکم خانواده به دور از فقر و فساد، تبعيض و بهره‌مند از محيط‌زيست مطلوب دانسته شده و اين در حالي است که شهرهاي بزرگ ايران با چالش‌هاي متعددي از جمله تراکم جمعيت، مسکن، استقرار صنايع بزرگ، استقرار واحدهاي عمده تهيه و توزيع کالا، آلودگي هوا و شرايط زيست‌محيطي نامناسب، کمبود امکانات و تاسيسات جمع‌آوري و تصفيه پسماندها، بي‌کاري، اعتياد و ترافيک مواجه‌اند که اين مساله ضرورت بازنگري در سياستگذاري مديريت کشورها و توجه جدي به سلامت شهري را گوشزد مي‌کند.

مهم‌ترين کار براي ارتقاي سلامت شهروندان، توسعه و گسترش شبکه بهداشت در جامعه است. در عين حال، تنها راه عادلانه کردن توزيع امکانات و تجهيزات درماني و بهداشتي در کشور، اجراي سيستم ارجاع و پزشک خانواده است که در قالب شبکه بهداشت تعريف شده است./انتهاي پيام/