جنگ رمضان نشان داد که در بزنگاههای بحران، ابزارهای شنیداری از یک اثر هنری ساده به قدرتمندترین رسانه اجتماعی تبدیل میشوند؛ آثاری خودجوش و رسمی که جامعه را از انفعال خارج کرده و به متن میدان آوردند.
محسن چاوشی با دو قطعه «حسبی الله» و «مردم علاج در وطن است» نشان داد که ریشههای هنر انقلابی نه در فرمهای بخشنامهای، بلکه در «آزادگی» و «غیرت ملی» نهفته است؛ همان میراثی که شهید آوینی با خون خود امضا کرد. چاوشی امروز در میانه میدان، همانجایی ایستاده است که آوینی میخواست: «مستقل از جادوی رسانه و متعهد به حقیقتِ وطن».
پس از اینکه حسین علیزاده و محسن چاوشی تقدیم یکی از روزهای چهلمین جشنواره بینالمللی فجر را برای خود نپذیرفتند، اکنون سیمین غانم هم در راستای تقدیم روز آخر جشنواره موسیقی فجر به او به این موضوع واکنش نشان داده است.
نیازی به قدرشناسی از طرف مسئولان جشنواره موسیقی فجر را ندارم.