ما همه اهل سردشتیم ...

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»، نفیسه فاضلی؛ در بعد از ظهر هفتم و هشتم تیر ماه سال 1366ه.ش در حالی که حدود هفت سال از آغاز جنگ تحمیلی می گذشت، بار دیگر صدام حسین عمل شنیعی را انجام داد که دستش را بیش از پیش به خون مردم بی گناه آغشته کرد.

 

هواپیماهای بمب افکن شیمیایی، چهار نقطه از شهر سردشت از توابع استان آذربایجان غربی را مورد حمله وحشیانه خود قرار دادند و بدین ترتیب 110 نفر از مردم بی دفاع شهر را کشته و 8000 نفر را نیز در معرض گازهای سمی قرار دادند.

 

فاجعه تا حدی عمیق بود که ایران، سردشت را پس از هیروشیما نخستین شهر قربانی جنگ افزارهای جمعی دانست. در سال 1925 در کنفرانس «خلع سلاح» که درشهر ژنو برگزار شد، چهل کشور به اتفاق، پروتکل منع سلاح های شیمیایی و بیولوژیک را تصویب کردند.

 

این پروتکل که به علت استفاده آلمان از سلاح های شیمیایی در جنگ جهانی اول به تصویب رسیده بود هیچ گونه اشاره ای به جزئیات مطلب یعنی تولید، ذخیره سازی و آزمایش سلاح های بیولوژیک و شیمیایی نکرده بود.

 

به این ترتیب یک خلأ بزرگ قانونی وجود داشت و بهانه آشکاری را برای نقض این مصوبه فراهم کرده بود؛ به طوری که برخی کشورها در فعالیت های نظامی خود این سلاح ها را به کار می گرفتند.

 

به همین دلیل کنوانسیون 1972 ژنو، این قانون را به گونه ای اصلاح کرد که از توسعه و ذخیره سازی سلاح های بیولوژیک و سمی جلوگیری کند.

 

از سال 1948 سلاح های شیمیایی و بیولوژیک در کنار سلاح هسته ای جزو سلاح های کشتار جمعی قرار گرفته بودند. سلاح های کشتار جمعی به دسته ای از تسلیحات نظامی اطلاق می شود که یکی از این ویژگی ها را داشته باشند: انفجاری باشند، با مواد رادیواکتیو عمل کنند، سلاح های شیمیایی و بیولوژیک که احتمال مرگ را بدنبال داشته باشند، سلاح هایی که در آینده تولید می شوند و از حیث تخریب آثار مشابهی داشته باشند.

 

اما کشتار دسته جمعی؛ یعنی تبعیض نژادی، تروریسم بین الملل و موارد مشابهی که در طرح کمیسیون حقوق بین الملل به این صورت به ویژگی های آن اشاره شده است: نابودی تمام یا قسمتی از یک گروه قومی، نژادی و مذهبی همراه با صدمات جسمی و روحی شدیدکه با هدف نابودی کامل یا محدود صورت می گیرد، تحمیل روش های جلوگیری از تولیدمثل و یا انتقال کودکان و در اختیار گرفتن آنها با توسل به زور.

 

با وجود قوانین مربوط که البته بیشتر اوقات فقط روی کاغذ محترم شمرده می شوند، رژیم بعث عراق نه تنها با قساوت تمام مردم مظلوم سردشت را مورد حمله شیمیایی قرار داد، بلکه در طول جنگ و برای جبران ناکامی هایش در برابر رزمندگان اسلام، بارها از این سلاح ها استفاده کرد.

 

بعدها که منبع این تسلیحات در جنگ تحمیلی مورد بررسی قرار گرفت انگلستان و آلمان غربی با رسوایی تمام به عنوان منابع اصلی تأمین سلاح های شیمیایی عراق شناخته شدند؛ گرچه اسنادی هم بدست آمد که از همکاری شوروی، آمریکا، یوگسلاوی، بلژیک، ایتالیا، اسپانیا، هلند، چین، شیلی و آفریقای جنوبی در ارسال تسلیحات شیمیایی و یا فناوری آنها به عراق خبر می داد.

 

اکنون که بیست و چهار سال از فاجعه غیرانسانی سردشت می گذرد، مردم مظلوم و مقاوم سردشت که هنوز هم با عوارض ناشی ازگازهای خردل و اعصاب دست و پنجه نرم می کنند از در اختیار داشتن امکانات پزشکی و درمانی مجهز برای رسیدگی به این گونه مصدومان، محرومند.

 

امروز که بیش از همیشه موضوع طرفداری از حقوق بشردردنیا مطرح است و همه نیز داعیه حمایت از حقوق بشر دارند، دولت باید برای شناساندن عمق این فاجعه به دنیا که آن روزها به علت سانسور و سکوت خبری رسانه های جهانی، مورد بی مهری قرار گرفت، عزم خود را جذب کرده، و پیگیر حقوق مردم بی دفاع کشورمان در دوران جنگ نابرابر در عرصه بین الملل باشد.

 

به نظر می رسد نامیدن یک روز به «روز مبارزه با سلاح های شیمیایی و میکروبی» یک گام کوچک بوده و چیزی از مسئولیت جامعه در قبال سردشت نمی کاهد.

 

کمترین وظیفه همه ما زنده نگه داشتن یاد شهدا و آسیب دیدگان مردم سردشت و البته معرفی عوامل رویداد فاجعه به افکار عمومی و نیز مطالبه از سایر نهادهای اجرایی و قانونی برای خدمت روزافزون به مردم دلاور و مقاوم این دیار است.

 

اگر درد مردم را درد خود بدانیم شاید ارزش حقیقی خون شهدا، آلام جانبازان سرافراز و بلندی مقامشان را درک کنیم. /انتهای پیام/