اكران فيلم خارجي؛ از رويا تا واقعيت

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در خبرها آمده بود كه مسئولان امر تصميم جدي گرفته اند تا فيلم هاي مهم سال گذشته سينماي جهان را خريداري كنند و در سينماهاي كشور نمايش دهند، اين البته اولين باري نيست كه بحث اكران فيلم هاي خارجي در سينماهاي كشور مطرح مي‌شود؛ سال‌هاي سال است كه اين بحث وجود دارد و هميشه در گيرودار موافقان و مخالفانش باقي مانده و به نتيجه مشخصي نرسيده است.

 

در سال‌هاي گذشته نيز شاهد بوده ايم كه گاهي برخي فيلم هاي خارجي بصورت محدود در سينماهاي تهران اكران شدند و مخاطبان خاص خودشان را نيز داشتند كه نمونه اخيرش فيلم «يتيم خانه» بود كه به نمايش درآمد و مخاطبان حرفه‌اي خود را يافت.

اما حقيقت آن است كه به هيچ وجه نمي‌توان بر روي يك چنين وضعيت نمايش فيلمي عنوان اكران فيلم خارجي را اتلاق كرد؛ چرا كه واقعيت و حقيقت اكران سينماي جهان با توجه به گستره كمي و كيفي فيلم هاي روز در كشورهاي دنيا اساسا نيازمند زمينه هاي سخت افزاري و نرم‌افزاري خاصي است كه سينماي ما چندان از آنها برخوردار نيست، اما با اين حال و با در نظر گرفتن همين وضعيت نيز اين سوال مطرح است كه تكليف علاقه مندان به آثار مطرح و روز سينماي جهان كه دوست دارند فيلم‌هايشان را بر روي پرده سينما ببينند، در كشور ما چيست و آنها تا كي بايد در حسرت چنين تجربه‌اي بسوزند و بسازند.

واقعيت آن است كه حتي با همين بزاعت سخت‌افزاي به جهت كميت و كيفيت سالن‌هاي سينما در كشور نيز ‌بايد اين حق را براي علاقه مندان به سينما جهان قائل شد كه تا آنجا كه ممكن است به خواسته خود برسند و هيچ چيز نمي‌تواند دليلي منطقي و حقيقي براي اين همه محدوديت و ممانعت از عرضه آثار برتر و ارزشمند سينماي جهان در سينماي كشور شود.

علاوه بر اينكه نمايش فيلم‌هاي روز سينماي جهان و اكران فيلم‌هاي برجسته و خوب مي‌تواند به ارتقاي بينش سينمايي و افزايش دانش بصري عموم مخاطبان نيز بيانجامد و ضمنا موجبات يك رقابت سالم سينماي ميان توليدات داخلي با آثار جهان سينما فراهم‌ آورد.

از اين گذشته مگر بضاعت كيفي و محتوايي فيلم هاي سينماي ايران اساسا تا چه حدقابل دفاع است كه عده اي با مطرح شدن بحث اكران فيلم هاي خارجي دچار هيجان و مخالفت‌هاي فكري و عملي مي‌شوند، مگر سر در سينماهاي كشور و اغلب فيلم‌هاي به نمايش در آمده بر روي پرده سالن‌هاي سينما تا چه حد قابل دفاع و مايه سرافرازي و افتخار است كه عده‌اي بر اين عقيده اند كه بايد تمام ميدان به چنين‌‌ آثاري تعلق داشته باشد و هيچ حريف و رقيبي در عرصه حضور نيابد.

توليدات سينماي ايران چه از جهت كمي و چه از جهت كيفي مشخص است؛ از بحث كميت كه بگذاريم به لحاظ كيفي هنوز كه هنوز است عرصه، ميدان تاخت و تاز فيلمفارسي هاي مد روز و آثار لوده و سخيفي است كه از فرط ابتذال باعث خجالت و بي آبروي‌اند؛ فيلم هاي كه از شدت تكرار و ملال حوصله مخاطب عام را هم سر آورده اند، چه برسد مخاطب حرفه و خاص كه سال‌هاست با اين سينما قهر كرده و پايش را به سالن‌هاي تاريك نگذاشته است.

در چنين وضعيتي و با در نظر گرفتن چنين مقتضيات و چنان شرايطي، خيلي خوب مي توان حدس زد كه مخالفان اكران فيلم هاي خارجي برجسته و ارزشمند در سالن‌هاي سينما چه كساني هستند و چه دلايلي براي خود دارند.