کد خبر:۱۴۳۲۵۲۰
یادداشت|
میناب و حکایت جوریدن و بُهت؛ فریادی که با هیچ خاکی پنهان نمیشود + عکس و فیلم
بقایای پیکرهای مطهر و تفحصشده شهدای مظلوم مدرسه «شجره طیبه» میناب، در میان اشک و اندوه و بر دستان مردم وفادار جنوب تشییع و به خاک سپرده شد؛ آییینی که فراتر از یک خاکسپاری ساده، تجلی مفهوم «جوریدن» و فریاد مظلومیت و دادخواهی در برابر ظلمی آشکار است.
به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، امروز بار دیگر جنوب ایران، کانون جوشش غیرت و ایمان شد. هوای میناب عطر بهشت به خود گرفت و زمین، آغوش خود را گشود تا امانتهای مقدس الهی را در بر گیرد. تشییع و خاکسپاری بقایای پیکرهای پاک شهدای دانشآموز مدرسه شجره طیبه میناب، تنها یک مراسم رسمی یا یک جستوجوی ساده نیست؛ این رویداد، روایتی شورانگیز از وفاداری، صبر و فریادی است که از اعماق خاک برمیخیزد و آسمان را نشانه میرود.
معنای یک جستوجو؛ وقتی خاک را «میجوریم»
تفحص بقایای پیکرهای مطهر را نمیتوان در واژههای معمولی خلاصه کرد. این تلاش خستگیناپذیر را باید «جوریدن» نامید. در فرهنگ و گویش بختیاری، جوریدن به معنای آنچنان گشتن در دل خاک است که کوچکترین جزئیات نیز از چشم دور نماند. جالب اینجاست که این واژه در ریشهشناسی خود، با خط نورانی حاصل از حرکت شهابسنگها در دل تاریکی آسمان پیوند دارد و همریشه با «جوشیدن» و «فوران» است.
ما امروز در حال جوریدن این خاک هستیم؛ خاکی که تکهتکهاش با خون بیگناهان آبیاری شده است. این جستوجو، فوران نوری است که تاریکیها را میشکافد و حقیقت را آشکار میسازد تا در آسمان این جهان، پرچم دادخواهی بزرگی را برافرازد.
قابهای عکس در دستان لرزان مادران
صحنههای این تشییع، دل هر بینندهای را به لرزه درمیآورد. مادران داغدار، با چشمانی بارانی و دستانی لرزان، قاب عکس فرزندان شهید خود را به آغوش کشیدهاند. نگاه آنها به آسمان دوخته شده است؛ نگاهی سرشار از گلایه از این جور و ظلم بزرگی که بر فرزندانشان رفته و لبریز از امید به یک دادخواهی جهانی. این مادران، با استقامتی ستودنی، منتظر روزی هستند که فریاد مظلومیتشان در گوش جهان طنینانداز شود و وجدانهای بیدار بشریت، پاسخگوی این ستم آشکار باشند.
گلهای مینابی؛ امانتهایی که تربت میشوند
لحظه وداع جانسوز فرا میرسد. گلهای پرپرشده میناب، دستان به دستان مردم عاشق تشییع میشوند تا برای همیشه در دل خاک پاک ایران ماندگار و جاودانه شوند. لحظه دفن بقایای بهجا مانده از پیکرهای مقدس دانشآموزان مدرسه شجره طیبه، اوج این وداع باشکوه است. این پیکرهای مطهر، همان امانتهای الهی بودند که در خاک پنهان ماندند و امروز به تربتی پاک و زیارتگاهی برای عاشقان ولایت و آزادی تبدیل میشوند؛ تربتی که تا ابد یادآور مظلومیت و مایه برکت این سرزمین خواهد بود.
لینک کپی شد
گزارش خطا
اخبار مرتبط
