کد خبر:۱۴۵۷۷۴۴
پخش دوباره «نوروز رنگی» از آیفیلم؛ پرسش درباره فراموشی سرمایههای موفق با الگوی ایرانی تلویزیون
پخش دوباره سریال «نوروز رنگی» از شبکه آیفیلم، بار دیگر توجهها را به یکی از تجربههای موفق تلویزیون در تولید آثار طنز با تکیه بر خانواده ایرانی، فرهنگ بومی و سبک زندگی ایرانی ـ اسلامی جلب کرده است؛ مجموعهای که با روایت زندگی یک خانواده مشهدی در دهه ۶۰ توانست میان مخاطبان ارتباط برقرار کند.
به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، «نوروز رنگی» یکی از مجموعههای طنز تلویزیونی است که تلاش کرد مسیر متفاوتی نسبت به بسیاری از آثار کمدی سالهای اخیر طی کند. این سریال به جای تکیه صرف بر موقعیتهای کلیشهای، داستان خود را در فضای یک خانواده مشهدی در دهه ۶۰ روایت کرد؛ فضایی که ترکیبی از روابط خانوادگی، سبک زندگی، محله، فرهنگ بومی و خاطرات جمعی یک نسل را به تصویر میکشید.
این مجموعه به نویسندگی و کارگردانی علیرضا مسعودی ساخته شد و نخستین بار نوروز ۱۴۰۰ از شبکه پنج سیما روی آنتن رفت.
ویژگی اصلی «نوروز رنگی» استفاده از عناصر آشنا برای مخاطب ایرانی بود؛ از زبان و لهجه گرفته تا مناسبات خانوادگی و فضای اجتماعی یک دوره تاریخی مشخص. همین ویژگی باعث شد سریال بتواند علاوه بر وجه سرگرمی، حس نوستالژی و ارتباط عاطفی با مخاطب ایجاد کند.
وقتی یک قصه بومی تبدیل به سرمایه فرهنگی میشود
یکی از چالشهای همیشگی تولید سریال در تلویزیون، پیدا کردن ترکیبی از سرگرمی و هویت فرهنگی است. بسیاری از مخاطبان زمانی با یک اثر ارتباط بیشتری برقرار میکنند که بخشی از زندگی، خاطرات یا تجربههای اجتماعی خود را در آن ببینند.
«نوروز رنگی» از این منظر، نمونهای از ظرفیت قصههای بومی است؛ داستانی که لازم نیست برای جذاب بودن، از فضای واقعی جامعه فاصله بگیرد یا صرفاً بر موقعیتهای اغراقشده طنز تکیه کند.
مشهد دهه ۶۰ در این سریال تنها یک پسزمینه نبود؛ بلکه بخشی از هویت داستان محسوب میشد. خانه، خانواده، محله و روابط میان شخصیتها، عناصر اصلی شکلدهنده جهان سریال بودند.
چرا فصلهای جدید ساخته نمیشود؟
بازپخش دوباره یک سریال موفق معمولاً یک پرسش اساسی را به همراه دارد: چرا به جای تکرار پخش آثار قدیمیتر، از ظرفیت آنها برای تولید فصلهای تازه استفاده نمیشود؟
در بسیاری از بازارهای تلویزیونی، موفقیت یک مجموعه میتواند زمینهساز تولید فصلهای بعدی، توسعه شخصیتها و گسترش جهان داستانی شود. اما در تلویزیون ایران، گاهی حتی آثاری که توانستهاند ارتباط مناسبی با مخاطب برقرار کنند، پس از یک فصل متوقف میشوند و تنها در چرخه بازپخش باقی میمانند.
«نوروز رنگی» نیز از جمله آثاری است که ظرفیت ادامه پیدا کردن دارد؛ چرا که جهان داستانی آن محدود به یک اتفاق یا یک مقطع کوتاه نیست و شخصیتها و فضای آن امکان روایتهای تازه را فراهم میکنند.
مشکل؛ فاصله میان تولید و سرمایهگذاری روی تجربههای موفق
یکی از نقدهای مطرح درباره روند تولید سریال در تلویزیون این است که گاهی تجربههای موفق به جای تبدیل شدن به یک مسیر تولیدی مستمر، به آثار تکقسمتی یا تکفصلی تبدیل میشوند.
در حالی که ساخت فصلهای جدید یک سریال موفق میتواند چند مزیت داشته باشد:
حفظ ارتباط با مخاطب.
کاهش ریسک تولید نسبت به ساخت یک اثر کاملاً جدید.
امکان رشد شخصیتها و داستان.
ایجاد یک برند تلویزیونی ماندگار.
«نوروز رنگی» از جمله آثاری است که میتوانست چنین مسیری را تجربه کند؛ مجموعهای که عناصر لازم برای تبدیل شدن به یک برند خانوادگی را در اختیار داشت.
مخاطب ایرانی چه چیزی را دنبال میکند؟
یکی از نکات مهم درباره موفقیت آثار طنز، شناخت سلیقه مخاطب است. تجربه «نوروز رنگی» نشان داد که بخشی از مخاطبان همچنان به قصههایی علاقه دارند که در آنها نشانی از زندگی واقعی، خانواده، محله و فرهنگ ایرانی وجود دارد.
این موضوع به معنای محدود شدن تولیدات تلویزیونی به یک قالب خاص نیست، اما نشان میدهد ظرفیتهای بومی همچنان میتوانند منبع مهمی برای تولید آثار پرمخاطب باشند.
در شرایطی که شبکه نمایش خانگی و رسانههای مختلف در حال جذب مخاطب هستند، تلویزیون نیز نیاز دارد از تجربههای موفق خود برای ایجاد ارتباط پایدارتر با بینندگان استفاده کند.
بازگشت «نوروز رنگی»؛ فرصتی برای یک سؤال قدیمی
پخش دوباره «نوروز رنگی» از شبکه آیفیلم، فرصتی است تا بار دیگر درباره مسیر تولید سریالهای تلویزیونی گفتوگو شود. این مجموعه نشان داد که یک قصه ساده خانوادگی، اگر با شناخت درست از فرهنگ و جامعه همراه شود، میتواند جای خود را میان مخاطبان پیدا کند.
اکنون پرسش اصلی این است که چرا چنین تجربههایی کمتر به فصلهای بعدی میرسند و چرا تلویزیون از ظرفیت مجموعههایی که امتحان خود را نزد مخاطب پس دادهاند، برای ساخت ادامه مسیر استفاده نمیکند؟
«نوروز رنگی» فقط یک سریال طنز نیست؛ نمونهای از ظرفیتی است که در تولیدات تلویزیونی وجود دارد: روایت قصههای ایرانی با تکیه بر خانواده، فرهنگ محلی و خاطرات جمعی. بازگشت این سریال به آنتن، بار دیگر این بحث را مطرح میکند که تلویزیون برای ساخت آثار ماندگار، شاید بیش از تولیدهای پراکنده، به برنامهریزی برای توسعه جهان داستانی، ساخت فصلهای جدید و سرمایهگذاری روی تجربههای موفق نیاز دارد.
لینک کپی شد
گزارش خطا
اخبار مرتبط
