مسئولان سيما به چه فكر مي كنند؟(2)

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ مقوله خنده و شوخي كه درست يا غلط در رسانه ملي به اصطلاح طنز ناميده مي شود، در اين سال ها دچار دگرديسي هاي عجيب و غريبي شده است.

تغييراتي كه گاه با هر زاويه نگاه، در قالب ها و چارچوب هاي رسانه ملي قادر به توضيح و توجيه آن نخواهيم بود؛ رسانه اي كه هدف آن از نگاه مقام معظم رهبري رسوخ و نفوذ انديشه‌ هاي‌ اسلام‌ ناب‌ و همه‌ ملحقاتش‌ از اخلاق‌ و عمل  در زندگي‌ مخاطبانش‌ است.

پرداختن به مقوله هايي كه با قالب هاي شوخي و خنده (حتي با مفيدترين و پخته ترين محتوا ) مهمان  سفره هاي خانواده هاي ايراني مي شود و گاه ساعت ها عمر بينندگان خود را مصرف مي كنند، از چنان حساسيتي برخوردار است كه ضرورت نظارت جدي و پي گيرانه را در اين امر الزامي مي كند، بخصوص وقتي پاي رسانه اي در ميان است كه پرمخاطب ترين رسانه جمهوري اسلامي ايران است و مخاطبان آن تمامي رده هاي نسلي يك جامعه را در بر مي گيرد؛ جامعه اي كه رشد و تعالي آن از ديدگاه رهبري معظم از چنان اهميتي برخوردار است كه ايشان خطاب به رسانه ي ملي با صراحت كامل بيان مي فرمايند:‌ «برنامه‏هاى بى‏فايده و بى‏محتوا را مطلقاً پخش نكنيد.»

حال يك سوال بسيار پر اهميت و در عين حال ساده مطرح مي شود و اينكه آيا رسانه ملي با همه مختصات و جايگاهش مجاز به پخش هر نوع شوخي و لودگي با هدف شادي و سرگرم سازي مخاطبان خود هست؟ و در راستاي اين سوال بايد پرسيد كه كدام يك مقدم است، پركردن ساعات مخاطبين بدون در نظر گرفتن تاثير برنامه ها يا اهداف كلان رسانه ملي بعنوان رسانه انقلاب اسلامي در جهت رشد و تعالي همه آحاد جامعه؟

اين سوالات با اينكه در وهله اول پاسخ بسيار ساده اي دارند، اما در بررسي رفتاري رسانه ملي ما را دچار ترديد و تناقض مي كند؛ نمونه اي از پاسخ به اين سوالات مطالبي است كه هفته گذشته  قائم مقام رسانه ملي حجت الاسلام موسوي مقدم در مورد دفاع از نوع خاص شوخي هاي «سريال ساختمان پزشكان»، (سريالي كه تقريبا به مدت 2 ماه از شبكه 3 ساعت 21 پخش شد) و اعتراضات در مورد برنامه «وقتمون كمه» (شبكه 5 با اجراي محمود شهرياري و سيد كاظم احمدزاده) در جواب يكي از خبرنگاران در حاشيه بازديد از پشت صحنه مجموعه رمضاني «سقوط يك فرشته» بيان فرمودند.

«وي با اين توجيهات كه به دليل سلايق مختلف، تنوع فرهنگي و قومي كه در جامعه ما حاكم است و همه آنها بايد در رسانه ملي مورد توجه قرار گيرد، دليل پخش برنامه اي همانند «وقتمون كمه» (كه د ر روز نيمه شعبان اعتراضات گسترده اي را به همراه داشت) را توجه به ذائقه ها عنوان كردند.»

«موسوي مقدم در ادامه در خصوص اين برنامه گفت: نبايد برنامه‌ شادي كه با رويكرد خاص روي آنتن رفته اينگونه مورد حمله قرار بگيرد؛ چرا كه بخشي از جامعه نيازمند اين برنامه ها هستند و ما بايد براي همه ذائقه‌ها برنامه‌سازي كنيم و در اين زمينه رويكرد دكتر دارابي رويكردي قابل قبولي است و رسانه ملي به دنبال فضاي شادي و نشاط است تا در برنامه‌ها گسترش يابد.»

«وي بيان داشت: يكي از ساختارهاي مهم تلويزيون توليد آثار نمايشي طنز است و طبيعي است كه اين برنامه هاي طنز با نقد و انتقادهايي هم همراه است، ولي مهم اين است كه ما بايد از آنها استفاده كنيم.»

«قائم مقام رسانه ملي، يكي از كاركردهاي رسانه را تغيير ذائقه مخاطبين خود دانست و ادامه داد: رسانه مي تواند با داشتن برنامه هايي پر محتوا، سطح ذائقه و ميل و نوع جهان بيني مخاطبين خود را به طرز شگفت آوري تغيير دهد و اين مسئله اي است كه در همه رسانه هاي دنيا به آن توجه خاص مي شود.»

مسلما اين نكته اي نيست كه قائم مقام رسانه ي ملي به آن بي توجه باشند!! «وقتمون كمه»، برنامه اي كه مورد اشاره جناب موسوي مقدم قرار گرفته، نمونه بارز يكي از بي محتوا ترين برنامه هايي است كه اين روزها از رسانه ملي پخش مي شود؛ برنامه اي كه پر از شوخي هاي سخيف و گفتارهاي زننده مجريان آن است.

«قائم مقام رسانه ملي در ادامه شوخي هاي ساختمان پزشكان را اينگونه توضيح مي دهند: اما در جامعه ما شوخي كردن مشكل است و اگر شوخي هم نشود، طنز تحقق پيدا نمي‌كند؛ چرا كه مفهوم طنز در شوخي نهفته است و انسان بايد شوخي با مفاهيم خوب را درك كند.»

و اعتقاد خود به اين مسئله را با اين جمله كامل مي كنند: «از حيث محتوايي هم شايد برخي آن را نپسندند، اما يك شوخي است!!»

بيانات وي اين فكر را به ذهن متبادر مي كند كه جناب موسوي مقدم يا به دليل مشغله فراوان فرصت نكرده اند حتي يك قسمت سريال را ببينند يا اشتباهي صورت گرفته و ايشان متوجه سوال خبرنگار در مورد «مجموعه ساختمان پزشكان» نشده اند!

به جرات مي توان ادعا كرد كه پيدا كردن يك نمونه از شوخي به مفهومي كه جناب آقاي موسوي مقدم بيان فرمودند در مجموعه اي مانند «ساختمان پزشكان» غير ممكن است.

پيش بيني تاثيرات بدعت هاي نويي مانند «مجموعه ساختمان پزشكان» در نوع طنز پردازي،‌ شوخي هاي كلامي مبتذل و شوخي هاي جنسي در رسانه ملي، با داشتن تجربه اي دقيقا مشابه در سال هاي اخير سينماي ايران، بسيار آسان است.

اي كاش مديران رسانه ملي، حداقل در مقام دفاع و توجيه از برنامه هايي كه پخش آنها مغاير با اهداف رسانه ملي از ديدگاه امام (ره) و مقام معظم رهبري و پايين آوردن ذائقه ملت ايران است، بر نمي آمدند.