همزمان با ورود جنگ ایران به هفته ششم، پیام آشفته ترامپ «وحشت» و «درماندگی» او را فاش کرد

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، ام اس نو در یک گزارش تحلیلی نوشت که در حالی که بسیاری از آمریکایی‌ها صبح یکشنبه از خواب بیدار می‌شدند، با خبری دلگرم‌کننده و شایسته‌ی جشن مواجه شدند: یک خلبان آمریکایی که بر فراز ایران هدف قرار گرفته و سقوط کرده بود، در قالب یک عملیات نظامی موفق نجات یافته بود. عقل سلیم اقتضا می‌کرد که دونالد ترامپ، در صبح عید پاک، بخواهد توجه افکار عمومی را بر این تحول مهم متمرکز کند.

با این حال، رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه ظاهراً مشتاق بود مسیر گفتگو را تغییر دهد.

در پی نجات جسورانه‌ی شبانه‌ی خلبان آمریکایی که روز جمعه در ایران سرنگون شده بود، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ صبح یکشنبه به ایران هشدار داد: «این تنگه لعنتی رو باز کنید، ای دیوانه‌ها، وگرنه در جهنم زندگی خواهید کرد — فقط نگاه کنید!»

سپس رئیس‌جمهور مهلت تازه‌ای تا ساعت ۸ شب به وقت شرق آمریکا در روز سه‌شنبه برای رسیدن ایران به توافق با ایالات متحده تعیین کرد و بار دیگر این ضرب‌الاجل را تمدید کرد.

اگر هدف رئیس‌جمهور جلب توجه و برانگیختن بحث بود، این پیام موفقیتی چشمگیر محسوب می‌شد.

در طول تنها چهار جمله، ترامپ موفق شد بار دیگر به بحث درباره‌ی اینکه آیا او از ثبات روانی لازم برای اداره‌ی قوه مجریه‌ی یک ابرقدرت جهانی برخوردار است یا نه، جان تازه‌ای ببخشد. او در را به روی برنامه‌هایی که ظاهراً مصداق جنایات جنگی هستند گشود. اسلام‌هراسی کودکانه را ترویج کرد. پرسش‌ها را درباره‌ی اینکه چرا در کاخ سفید کسی وجود ندارد که از رسیدن چنین مزخرفاتی به جهان جلوگیری کند، دوباره مطرح ساخت. او همچنان میان ابراز بی‌تفاوتی نسبت به تنگه هرمز و مطالبه‌ی گشایش آن با درجات مختلفی از هیستری در نوسان بود.

در ۲ سپتامبر ۱۹۰۱، تدی روزولت به حاضران در نمایشگاه ایالتی مینه‌سوتا گفت: «آرام سخن بگو و چماق بزرگی همراه داشته باش.» نزدیک به ۱۲۵ سال بعد، نوع کاملاً متفاوتی از رئیس‌جمهور به توییت‌کردن با صدای بلند و حمل یک تلفن همراهِ بیش‌ازحد استفاده‌شده باور دارد.

پیام عید پاک ترامپ به ایران با الفاظ رکیک: تنگه را باز کنید یا «در جهنم زندگی خواهید کرد»

آکایلا گاردنر، امیلی هونگ، اروم سلام

ارتش آمریکا در مأموریتی جسورانه‌ی شبانه خلبان مفقودشده را در ایران نجات داد.

جولیا جستر، دیوید رود، کارلا هرریا

روزنامه‌نگار و تاریخ‌نگار گرت گراف پیام آنلاین ترامپ را «آشفته‌ترین اظهار نظر عمومی یک رئیس‌جمهور در تاریخ ایالات متحده» توصیف کرد، و هرچند رقابت در این زمینه بی‌تردید شدید است، این ارزیابی کاملاً منصفانه به نظر می‌رسید. این همان نوع پیام جنون‌آمیزی بود که در اغلب دموکراسی‌های پیشرفته، فوراً گمانه‌زنی‌هایی را درباره‌ی اینکه آیا او می‌تواند به‌طور معقول در مقام خود باقی بماند یا نه، برمی‌انگیخت.

اما وقتی یک گام به عقب برمی‌داریم و این دیوانگی را در بستر خود ارزیابی می‌کنیم، آنچه می‌بینیم رئیس‌جمهوری درمانده و دست‌وپا زن است که ظاهراً هیچ تصوری از اینکه با یک جنگ غیرضروری که نمی‌داند چگونه به پایان برساند چه کند، ندارد.

به بیان دیگر، پیام آنلاین ترامپ بازتابی از وحشت بود.

در واقع، یکی از طنزهای بزرگ در موضع‌گیری علنی ترامپ این است که هر بار تلاش می‌کند قدرت و تسلط خود را به نمایش بگذارد، نتیجه کاملاً معکوس می‌شود. به جای نشان دادن رهبری، شبیه کودکی نوپا جلوه می‌کند که پس از نرسیدن به خواسته‌اش، قشقرق به پا کرده است.

به‌نظر می‌رسد رئیس‌جمهور قصد داشت پیامی از قدرت ارائه دهد. همان‌طور که اغلب رخ می‌دهد، او در این کار ناکام ماند.