جای خالی اولین زائر اربعین امسال در خیابان کشوردوست

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ حمید نیلی در درددلی با رهبر شهید انقلاب نوشته است: آقای کشوردوست، سلام…
امشب دلم آن‌قدر برایتان تنگ شده بود که بی‌اختیار خودم را به خیابان کشوردوست رساندم؛ خیابانی که تمام کوچه‌پس‌کوچه‌هایش بوی خاطرات شما را می‌دهد.
قدم زدم… آرام و بی‌صدا. هر قدم، مرا به لحظه‌ای می‌برد که با حضورتان جان گرفته بود و هنوز می‌شود گرمای حضورتان را میان سکوت خیابان حس کرد.
امسال شما اولین زائر اربعین بودید؛ زائری که پیش از همه، راه سفر را آغاز کرد… اما سفر شما از جنس دیگری بود؛ سفری که پایانش نه بازگشت، که وصال بود. از همان روز، دلتنگی رنگ دیگری گرفت. هر بار که نام اربعین می‌آید، ناخودآگاه یاد شما می‌افتم؛ یاد کسی که زودتر از همه دعوت شد و به کاروان آسمانیان پیوست.
امشب، میان آن خیابان، بیشتر از همیشه جای خالی‌تان را حس کردم. بعضی آدم‌ها وقتی می‌روند، فقط خودشان نیستند که غایب می‌شوند؛ بخشی از دل آدم را هم با خودشان می‌برند و از آن روز به بعد، هر خاطره‌ای رنگ دلتنگی می‌گیرد.
عکس‌های روی بلوک سیمانی را که نگاه می‌کنم، زمان برایم از حرکت می‌ایستد. انگار هنوز همان لبخند مهربان از میان قاب، دلم را صدا می‌زند. هزار حرف نگفته در گلویم می‌ماند و تنها کاری که از من برمی‌آید، خیره ماندن به چهره‌ای است که باور نمی‌کنم دیگر در کنارمان نیست.
آقای شهید عزیزم… دلتنگی برای شما پایان ندارد. بعضی شب‌ها آن‌قدر نبودنتان سنگین می‌شود که آرزو می‌کنم کاش فقط برای چند لحظه، دوباره از همان کوچه به حسینیه می آمدم تا دوباره صدایتان را بشنوم و وای که چقدر جای خالی‌تان در این دنیا درد دارد. می‌دانم شما به آرامش حقیقی رسیده‌اید، اما این دل، هنوز هر شب نشانی شما را از خیابان کشوردوست می‌گیرد و با امید دیدار دوباره، به آسمان خیره می‌شود…