شهرستان فاروج مقصد دانشجویان جهادگر دانشگاه تهران/ جهاد ادامه دارد+ تصاویر

به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو، دانشجویان جهادگر دانشگاه تهران در بیست و ششمین طرح خدمت رسانی به مناطق محروم، راهی شهرستان فاروج از توابع استان خراسان شمالی شدند. خدمت رسانی در این اردو جهادی گسترده است و در غالب‌های مختلف صورت می‌گیرد. این طرح از کانون خدمت رسانی دانشگاه تهران از ۱۵ شهریورماه آغاز و تا ۲۷ شهریورماه ادامه خواهد داشت.

در راستای خدمت رسانی به مردم این منطقه، دانشجویان جهادگر در غالب کارگروه‌های تخصصی مختلف گروه بندی شده‌اند. کارگروه‌های تخصصی در این طرح خدمت رسانی عبارت‌اند از؛ پزشکی_دندان پزشکی، مشاوره، عمران، رنگ آمیزی و خطاطی، آموزش، فرهنگی، کسب و کار، محیط زیست_کشاورزی، نمایش عروسکی کودکان، مهارت آموزی و پژوهش. همچنین این کارگروه‌ها در ۱۱ روستای محروم این منطقه به فعالیت می‌پردازند.

حسن ناصری مسئول کانون خدمت رسانی بسیج دانشجویی دانشگاه تهران در رابطه با این طرح خدمت رسانی اذعان کرد: عمده پروژه‌ها ناظر به آسیب آب آلوده در منطقه بوده و پروژه کارگروه عمران از بازسازی خانه کلرزنی تا کانال کشی آب و پروژه‌های کارگروه پزشکی از مسائل پزشکی زنان و دندان پزشکی که غالبا به علت آلودگی آب اتفاق افتاده است صورت می‌گیرد.

وی در رابطه با این طرح خدمت رسانی افزود: دانشجویان شاید با یک محیط جدیدی یا یک معنای جدیدی از محرومیت در کشورمان آشنا می‌شوند. شاید تصور ما از محرومیت دیگر صرفا مسائل اقتصادی نیست اینکه شاید مدرسه‌ای کتاب نداشته باشد یا اینکه خانواده‌هایی هستند، اما چالش‌های فرهنگی دارند مشاهده شود.

حسن زاده، مسئول کارگروه پژوهش این طرح خدمت رسانی در رابطه با سطح محرومیت این منطقه اذعان کرد: طی چندین سال طبق برخی آمار‌ها منطقه دهستان سنگر فاروج در رتبه نخست محروم‌ترین نقاط کشور قرار دارد. این وضعیت علی رغم وجود بسیاری از مولفه‌های مطلوب محیطی از جمله شرایط مساعد آب و هوایی، زمین حاصل خیز و موقعیت کریدوری مناسب پدید آمده است. طی چندین سال جمعیت اغلب روستا‌ها با شیب زیادی رو به کاهش است و با توجه به جمعیت فصلی در برخی از روستا‌ها مرد ۵۰ ساله جوان‌ترین مرد متاهل این منطقه به حساب می‌آید.

وی افزود: مشکل «کمبود آب» تقریبا کل منطقه را دربر گرفته است. همچنین آلودگی آبی موجب شیوع بیماری‌هایی مانند سنگ کلیه در برخی روستا‌ها شده و این وضعیت در حالی است که در کل منطقه چیزی به نام بیمارستان وجود ندارد و ساعت کاری و امکانات خانه بهداشت روستا‌ها نیز محدودیت زیادی دارد.