«كاپيتان آمريكا: اولين انتقام‌جو»؛ فيلمي صرفا تبليغاتي

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فيلم سينماي «كاپيتان امريكا:‌ اولين انتقام جو» ساخته جو جانستون محصول 2011 آمريكا را مي توان ادامه اي بر فيلم هاي عميقا تبليغاتي هاليوود دانست و ذكر اين نكته براي خوانندگان محترم اين نوشتار خالي از لطف نيست كه نگارنده تك تك اين كلمات را با حساسيت و قابل تاملي انتخاب مي كند و به كار بردن واژه نه تنها اتفاقي نيست، بلكه از سر توجه و تمركز است.

اين فيلم را به معناي دقيق كلمه يك فيلم تبليغاتي مي دانيم، آن هم در ساختار حرفه اي هاليوود؛ ساختاري كه دهه هاي متمادي از شكل و شمايل ممارست جو و پيگير و كاملا استانداردش مي گذرد و امروز در واقع ما با هاليوود نه صرفا بعنوان مجموعه اي از كمپاني هاي فيلم سازي، بلكه بعنوان يك امپراطوري رسانه اي خارق العاده رو به روايم و فيلم «كاپيتان امريكا» اثر جو جوانستون يكي از ره‌آوردها و توليد اين كارخانه انساني است.

فيلم به طور خلاصه و موجز حول يك محور معنايي، معنايي مفهومي و مضمون اصلي ساخته شده است و آن توجه،تشويق، تهيج و ترغيب جوانان براي حضور در ارتش آمريكا است و در واقع مي توان گفت «كاپيتان آمريكا» فيلمي است كه يكي از جدي ترين محصولات سينماي اخير هاليوود در تبليغ و ترويج انديشه رسمي سيستم تبليغاتي هاليوود به مثابه يك امپراتوري رسانه اي بشمار مي آيد.

در واقع مي توان فيلم «كاپيتان آمريكا» را يك نمونه حرفه اي از تبليغات پشت پرده دانست كه بي آنكه به مرز سطحي نگري و شعارزدگي و كليشه هاي رايج نزديك شود، به شكل منسجم جذاب و عظيم دست به يك سيستم تبليغاتي مهيج و جذاب مي زدند و مخاطب را به بديع ترين شكل ممكن باايده تبليغاتي خويش همراه مي سازد.

فيلم يادآور سكانس هاي عظيم اين دست‌‌ آثار در تاريخ سينما هم هست و پرداخت بصري حرفه اي و ميزانس هاي شكيل و با پشتوانه اش كه عقبه اي جدي و محكم از ساختار بصري و روايت جذاب سينمايي را به همراه دارد، مخاطب را آنگونه كه مي خواهد و آنطور كه بايد و شايد با خود همراه مي كند و در عين حال كه بصورت خاص و ويژه در خدمت مضمون تبليغاتي رسمي خود است، نيم نگاهي نيز به تداعي خاطرات خطير و معتبر و ماندگار تاريخ سينما دارد و اين نكته را چه در ساختار و چه در نحوه روايت و چه در جذابيت داستان پردازي اش دنبال مي كند.

فيلم در واقع گرچه به شكلي وفادارانه نسبت به مضمون اصلي اش كه مفهومي تبليغي براي ارتش آمريكا باشد، از خود پايبندي نشان مي دهد، اما رگه هاي از سينماورزي جانب دارانه نسبت به اصالت سينماي را نيز مي توان در آن يافت و خاطرات بكر و جذابي از فضاي سال هاي دهه 1990 را به يادآورد.

و اين در نهايت منجر مي شود به فيلمي خوش ساخت و حرفه اي  و با ساختاري منسجم و محكم كه بي ترديد اولين دغدغه و ابتداي ترين هدفمندي اش به علاوه نشان گذاري هاي متنوع و متعددش مخاطب را بي آنكه دچار شعارزدگي و سطحي نگري و كليشه بازي كند، با مفهوم و مضمون منتشر و مستطر در ساختار و متن و بطن فيلم همراه مي كند كه همان ترغيب و تشويق به ايثار و عضويت در ارتش است.

 

ادامه دارد...