در حسرت تقدس از دست رفته سینمای دفاع مقدس

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ سینمای دفاع مقدس برترین و مهمترین دستاورد سینمای ایران پس از انقلاب اسلامی بود و این یک حقیقت شیرین و تلخ است که حسی توامان از امید و غم را در دل و دیده علاقه مندان حرفه ای سینمای ایران پدید می آورد.

شیرین و پر امید از آن جهت که «بود» و تلخ و دلگیر کننده از آن جهت که «هست» و وضعیتی که بدان نائل آمده است.

چه بخواهیم و باور کنیم و چه نخواهیم و نپذیریم، حقیقت آن است که در این سال ها دیگر چیزی به نام سینمای دفاع مقدس بعنوان یک جریان فعال و پویای سینمایی وجود خارجی نداشته است، هر چند طی این سال ها نیز هنوز کسانی هستند که در ازای مجاهدت شخصی و دلیر مردی یکه تازانه خود چیزی می آفرینند که یادآور آن سال ها و آن شور و هیجانی کم نظیر و تکرار ناشدنی باشد.

سینمای دفاع مقدس طی سال هایی چند، تبدیل به جریان مسلط و یا حداقل یکی از جریان های جاری و قابل توجه در گفتمان حاکم بر سینمای ایران شده بود.

سال هایی که تعدادی از برجسته ترین و بهترین و ماندگارترین آثار تولیدی سینمای ایران را به خود دید و امثال «مهاجر» و «دیدبان»، «لیلی با من است» و «سفر به چزابه» و ... را شاهد بود.

فیلم هایی که هم از ارزش های متنی و حقیقت های انسان ساز و والای منتشر و مستر در هشت سال دفاع مقدس و فرهنگ ناب و والای ان برخوردار بودند و می شد نشانه های برجسته ای را در این زمینه در آنها یافت و هم از ویژگی های قابل دفاع و جذاب و استاندارد ساختاری و بصری بهره مند بودند و بینش سینمایی و تربیت بصری مخاطب را ارتقا می دادند.

اما اینک و طی سال های اخیر دیگر کمتر نشانه ای از آن دوران و آن نماد و نمودهای سینمایي در فیلم های ایرانی شاهدیم.

گرچه فیلم خوب و درخشان و نجیبی همچون «فرزند خاک» هم طی چند سال گذشته ساخته شده و یادآور آن مجاهدت های هنرمندانه و تعهدآمیز بوده است، اما هرگز تبدیل به یک جریان سینمایی با تولیدات قابل قبول و کافی و وافی نشده و در میان سیل بنیان کن و برباد دهنده فیلم های مبتذل و مستهجن این سال ها، گم شده است.

فیلم هایی که مدت هاست تبدیل به جریان مسلط و بلامنازع حاکم بر سینمای ایران شده و همه چیز را برباد داده؛ از سطح سلیقه مخاطب عام گرفته تا ارزش هنر سینما و نیز سایر مناسبات موجود در این حوزه.

اما در سال های دور، سینمای دفاع مقدس یک جریان فعال و جدی و کارا و پرمخاطب و مهمتر از همه سالم و حقیقت طلب به حساب می آمد که در سینمای ایران، به رغم خواست مدعیان روشنفکرمآب، وزنه ای مهم و معتبر محسوب می شد و حضوری موثر داشت.

سینمایی که توانست کارگردان هایی را به جامعه عرضه کند و بعنوان نمونه هایی از هنرمندان مولف و صاحب سبک معرفی نماید.

کسانی همچون ابراهیم حاتمی کیا،رسول ملاقلی پور و ... که در کارنامه هنریشان آثار شاخص و درخشانی را در حوزه سینمای دفاع مقدس به یادگار گذاشتند.