صبر و دلدادگی در راه خدا؛ رمز ماندگاری حماسه حضرت زینب(س)

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ رهبر معظم انقلاب در 19/11/89 درباره رمز ماندگاري حماسه حضرت زينب فرمودند: آن كارى هم كه حضرت زينب كبرى (س) كرد، يك كارِ از همين جنس بود؛ يعنى كارى محضاً براى خداى متعال، در دل خطرها و محنت ها و زحمت ها؛ يك ابراز وجود معنوى و الهى دين در چهره‌ مصمم زينب كبرى (سلام اللَّه عليها).

 

خوب است بدانيم و بفهميم حروف تاريخ گذشته‌ بسيار ارجمندى را كه تا امروز منشأ بركات فكرى و معرفتى شده است و ان‌شاءاللَّه تا آخر دنيا هم خواهد بود.

 

حضرت زينب (سلام اللَّه عليها)، هم در حركت به سمت كربلا، همراه امام حسين؛ هم در حادثه‌ روز عاشورا، آن سختى‌ها و آن محنت ها؛ هم در حادثه‌ بعد از شهادت حسين‌بن‌على (عليه‌السلام)، بى‌سرپناهى اين مجموعه‌ به جا مانده‌ كودك و زن، به عنوان يك ولى الهى آنچنان درخشيد كه نظير او را نمي شود پيدا كرد؛ در طول تاريخ نمي شود نظيرى براى اين پيدا كرد.

 

بعد هم در حوادث پى‌درپى، در دوران اسارت زينب، در كوفه، در شام، تا اين روزها كه روز پايان آن حوادث است و شروع يك سرآغاز ديگرى است براى حركت اسلامى و پيشرفت تفكر اسلامى و پيش بردن جامعه‌ اسلامى. براى خاطر همين مجاهدت بزرگ، زينب كبرى (سلام اللَّه عليها) در نزد خداوند متعال مقامى يافته است كه براى ما قابل توصيف نيست.

 

شما ملاحظه كنيد؛ در قرآن كريم، به عنوان يك نمونه‌ كامل ايمان، خداى متعال دو زن را مثال ميزند؛ به عنوان نمونه‌ كفر هم دو زن را مثال مي زند. «ضرب اللَّه مثلا للّذين كفروا امرأت نوح و امرأت لوط كانتا تحت عبدين من عبادنا»؛ كه اين دو مثال، مربوط است به زنانى كه نمونه‌ كفرند. يعنى به عنوان نمونه، از مردان مثال نمى‌آورد، از زنان مثال مى‌آورد؛ هم در باب كفر، هم در باب ايمان.

 

«و ضرب اللَّه مثلا للّذين امنوا امرأت فرعون»؛ يكى زن فرعون را به عنوان نمونه‌ كامل ايمان مثال مى‌آورد، يكى هم حضرت مريم كبرى؛ «و مريم ابنت عمران». يك مقايسه‌ كوتاه بين زينب كبرى و بين همسر فرعون، عظمت مقام زينب كبرى را نشان مي دهد. در قرآن كريم، زن فرعون نمونه‌ ايمان شناخته شده است، براى مرد و زن در طول زمان تا آخر دنيا.

 

آن وقت مقايسه كنيد زن فرعون را كه به موسى ايمان آورده بود و دلبسته‌ آن هدايتى شده بود كه موسى عرضه مي كرد. وقتى در زير فشار شكنجه‌ فرعونى قرار گرفت كه با همان شكنجه هم - طبق نقل تواريخ و روايات - از دنيا رفت، شكنجه‌ جسمانى، او را به فغان آورد: «اذ قالت رب ابن لى عندك بيتا فى الجّنة و نجّنى من فرعون و عمله»؛ از خداى متعال درخواست كرد كه پروردگارا! براى من در بهشت خانه‌اى بنا كن. در واقع، طلب مرگ مي كرد؛ مي‌خواست كه از دنيا برود. «و نجّنى من فرعون و عمله»؛ من را از دست فرعون و عمل گمره‌كننده‌ فرعون نجات بده.

 

در حالى كه آسيه - همسر فرعون - مشكلش، شكنجه‌اش، درد و رنجش، درد و رنج جسمانى بود؛ مثل حضرت زينب، چند برادر، دو فرزند، تعداد زيادى از نزديكان و برادرزادگان را از دست نداده بود و در مقابل چشم خودش به قربانگاه نرفته بودند. اين رنج هاى روحى كه براى زينب كبرى پيش آمد، اين ها براى آسيه - همسر فرعون - پيش نيامده بود.

 

در روز عاشورا زينب كبرى اين همه عزيزان را در مقابل چشم خود ديد كه به قربانگاه رفته‌اند و شهيد شده‌اند: حسين‌بن‌على (عليه‌السّلام) - سيدالشهداء - را ديد، عباس را ديد، على‌اكبر را ديد، قاسم را ديد، فرزندان خودش را ديد، ديگرِ برادران را ديد. بعد از شهادت، آن همه محنت ها را ديد: تهاجم دشمن را، هتك احترام را، مسئوليت حفظ كودكان را، زنان را. عظمت اين مصيبت ها را مگر مي شود مقايسه كرد با مصائب جسمانى؟

 

اما در مقابل همه‌ اين مصائب، زينب به پروردگار عالم عرض نكرد: «ربّ نجّنى»؛ نگفت پروردگارا! من را نجات بده. در روز عاشورا عرض كرد: پروردگارا! از ما قبول كن. بدن پاره پاره‌ برادرش در مقابل دست، در مقابل چشم؛ دل به سمت پروردگار عالم عرض مي كند: پروردگارا! اين قربانى را از ما قبول كن.

 

وقتى از او سؤال مي‌شود كه چگونه ديدى؟ مي فرمايد: «ما رأيت الّا جميلا». اين همه مصيبت در چشم زينب كبرى زيباست؛ چون از سوى خداست، چون براى اوست، چون در راه اوست، در راه اعلاى كلمه‌ اوست.

 

ببينيد اين مقام، مقام چنين صبرى، چنين دلدادگى نسبت به حق و حقيقت، چقدر متفاوت است با آن مقامى كه قرآن كريم از جناب آسيه نقل مي كند. اين، عظمت مقام زينب را نشان مي دهد. كار براى خدا اين‌جور است؛ بنابراين نام زينب و كار زينب امروز الگوست و در دنيا ماندگار است.