اصلاح‌طلبان و تاکتیک انتخاباتی جدید

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ در حالی که حدود سه ماه تا برگزاری انتخابات مجلس نهم باقی مانده است، گروه های مختلف سیاسی در حال انجام آخرین رایزنی ها در مورد معرفی نامزدهای خود در این انتخابات هستند. با این وجود با توجه به اظهارنظرهای اصلاح طلبان در این خصوص به نظر می رسد این جبهه هنوز قصد ندارد تصویر روشنی از کم و کیف حضور خود در انتخابات اسفند ماه ارائه كند.

 

اما آنچه از شواهد فعلی بر می آید، این است که دوم خردادی ها در حال حاضر در این رابطه دچار دوگانگی هستند و واضح است که جبهه اصلاحات علاقه مند است که حداکثر کرسی های ممکن را در مجلس نهم در اختیار داشته باشد تا به حیات سیاسی خود در عالی ترین نهاد قانونگذاری کشور - ولو در اقلیت - ادامه دهد، اما مشارکت فعال و حضور پررنگ در انتخابات، تبعات منفی بزرگی را برای این جریان به همراه خواهد داشت.

 

یکی از این تبعات منفی، رسوایی ادعای تقلب در انتخابات ریاست جمهوری است. شکی نیست که شرکت در انتخابات توسط اصلاح طلبان، مهر باطل بر همه ادعاها و اتهام های سالهای اخیر نسبت به نظارت استصوابی، تقلب در انتخابات و ... خواهد بود. اگر انتخابات با حضور تمام قد دوم خردادی ها همراه باشد، اولین معنایش این است که این جبهه، انتخابات را به رسمیت شناخته و به ساز و کار آن اعتماد دارد؛ موضوعی که مسلما موجب سرخوردگی نیروهای اجتماعی فتنه خواهد شد و این سوال را برای آنان به وجود خواهد آورد که اگر ادعای تقلب در انتخابات را دارید چرا وارد آن شده اید شده اید و اگر نه، چرا این دروغ بزرگ را از ابتدا مطرح کردید و چرا ما را هزینه قدرت طلبی خود کردید و بازی دادید؟

 

از سوی دیگر شکی نیست که به هر حال، اصلاح طلبان علاقه مند به بالا رفتن مشارکت مردمی در انتخابات نیستند، به این دلیل که این جریان بخش اعظم رمق سیاسی خود را در فتنه 88 هزینه کرده است؛ بنابراین در حال حاضر می خواهد به هر وسیله ای به نظام بقبولاند که این فتنه موثر بوده و از پشتوانه مردمی برخوردار است؛ لذا آنها سعی می کنند تا حد امکان فضای انتخابات را به سمت سردی و مشارکت کم رنگ سوق دهند.

 

ارائه لیست و فعالیت های تبلیغاتی موثر از سوی اصلاح طلبان، هر چند ممکن است سبد رایشان را سنگین تر کند، ولی در مقابل، موجب به هدر رفتن همه زحمت این جریان در دوران فتنه می شود؛ امری که بدنه اجتماعی این جریان هرگز از آن خشنود نخواهد شد و حتی ممکن است به خاطر این رفتار دوگانه، اقبالی به لیست اصلاحات نشان ندهد و آنان را در معرض ضرر دوسویه قرار دهد.

 

لازم به ذكر است، اتفاقی شبیه به این در انتخابات مجلس هشتم افتاد و حتی یدک کشیدن نام «یاران خاتمی» هم نتوانست برای دوم خردادی ها رای آور باشد.

 

با عنایت به آنچه گفته شد، بعید به نظر می رسد که این جریان سیاسی، با تابلوی رسمی و سر و صداهای همیشگی پا به عرصه انتخابات بگذارد. راهکاری که اصلاح طلبان به آن می اندیشند - و پیش از این نشانه هایی از عملی شدن آن دیده شده است - سرمایه گذاری روی کاندیداهای بی نام و نشان در حوزه های انتخابیه نقاط مختلف کشور است؛ افرادی که از یک طرف حساسیت روی آنها کمتر است و از حاشیه امن مناسبتری در مواجهه با بررسی صلاحیت توسط شورای نگهبان برخوردارند و از طرف دیگر، ضمن اینکه ژست عدم مشارکت اصلاح طلبان را از بین نمی برند، پس از پیروزی احتمالی و ورود به مجلس می توانند با خط گرفتن از جریان اصلاح طلبی، تا حدودی مشی آنان را دنبال كنند.

 

در جمع بندی مطالب فوق، ذکر این نکته ضروری است که تجربه نشان داده است كه اصلاح طلبان، با وجود مظلوم نمایی هایی مبنی بر نظارت سلیقه ای شورای نگهبان و طرح شائبه تقلب، هرگز قید شرکت در انتخابات را نمی زنند و حداکثر توان خود را در تصاحب مناصب سیاسی به کار می گیرند؛ اتفاقی که به نظر می رسد در انتخابات پیش رو هم با تاکتیک های خاص خودش تکرار خواهد شد.