كرسي‌هاي آزادانديشي؛ آزموني عملي براي ولايت‌مداري

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»،‌ حسين زينليان بروجني؛‌ از سالها پيش مقام معظم رهبري به تشكل هاي دانشجويي توصيه كردند كه كرسي هاي آزادانديشي در دانشگاها برپا شود و در يك بستر كاملا آزاد راجع به مسائل مختلف بحث، گفت‌وگو و مناظره انجام شود و اهميت اين موضوع آنجا روشن مي شود كه شبهات بسيار زيادي از طريق برخي رسانه هاي داخلي و خارجي و حتي از سوي برخي استادان و دانشجويان در فضاهاي دانشجويي مطرح مي شود و عمده اين شبهات بي پاسخ مي مانند و نتيجه آن مخدوش شدن ذهن و تفكرات دانشجويان است.

 

از سوي ديگر اگر پاسخي هم به اين شبهات داده شود، به شكل سنتي و ناكارآمد قبلي كه يك سخنران بيايد و فقط طيف خاصي از دانشجويان كه البته عمدتا همفكران او هم هستند پاي صحبت وي بنشينند و مخاطبين اصلي كه طيف خاكستري هستند به دليل عدم علاقه به اين سبك نشست ها و جلسات دانشجويي از دريافت پاسخ مورد نظر بي نصيب بمانند، استحاله فكري كه ذكر شد رخ مي دهد.

 

البته با اين كار جلوي سواستفاده معاندان و مغرضاني هم كه مي گويند در دانشگاه ها و يا جامعه ايران آزادي نيست، گرفته مي شود؛ چرا كه هميشه در رسانه هاي خود تبليغ مي كنند كه اجازه بيان نظرات مخالف و سلايق گوناگون در دانشگاهاي ايران وجود ندارد. با اين وجود اگر كرسي هاي آزاد انديشي كه البته باید در چارچوب ضوابط و اصول قانوني و در يك فضاي كاملا علمي و منطقي و به دور از غوغا سالاري و حاشيه سازي برگزار شود، مي تواند محملي باشد براي تضارب آراء و شنيدن نظرات مختلف.

 

كما اينكه اوايل انقلاب هم مناظره هاي چالشي و سنگيني بين بزرگاني مانند شهيدبهشتي با عناصر كومونيست انجام مي شد؛ لذا با توجه به كامل بودن و دقيق بودن مكتب اسلام و نيز مسير حق جمهوري اسلامي ايران قطعا نبايد واهمه اي از ابراز علايق مخالفين داشت. چه بسا اگر پاسخ داده نشود حمل بر اين شود كه چون اين گفتمان داراي اشكال است و برگزاري مناظره و گفت و گو یا پرداختن به چنين موضوعاتي موجب نشان دادن نقايص وضعف ها مي شود، پس با اين طرح مخالفت مي شود.

 

بنابراين به هر شكلي كه هست و با حمايت كامل مسئولان و همت بالاي تشكل هاي دانشجويي بايد اين طرح از زمين برداشته شود و بطور قوي وگسترده روي آن كار شود و حال همه بحث هاي فوق يك طرف بحث ادعاي ولايتمداري تشكل هاي دانشجويي هم يك طرف! خيلي ناراحت كننده است كه همه دم از ولايتمداري و پايبندي بر فرامين و دستورات رهبري مي زنند، ولي زمان عمل كه مي رسد خبري از ولايتمداري نيست! به عنوان مثال همين بحث كرسي هاي آزاد انديشي.

 

تا به امروز چندين سال از در خواست جدي رهبري از دانشجويان براي اجراي اين طرح مي گذرد و ندرتا كرسي هايی برگزار شده است. وقتي مقام معظم رهبري نسبت به موضوعي اين قدر حساسيت نشان مي دهد و تا اين حد تاكيد مي كند و سفارش مي كند دانشجويان و تشكل هاي دانشجويي بايد درك كنند كه اين موضوع و اين سفارش حضرت آقا ناشي از آينده نگري و دور انديشي عميق نسبت به انقلاب واسلام است و نه يك مسئله سطحي ومقطعي . متاسفانه بسياري از ما دانشجويان موقع شعار و حرف كه باشد در صحنه ايم، ولي موقع عمل و اجراي دستورات كه مي رسد فقط يك تماشاگر هستيم.

 

به جرات مي توان گفت كه بحث كرسي هاي آزادانديشي يك آزمون عملي براي ولايت مداري است و اينجا مشخص مي شود كه چه كساني واقعا مطيع رهبري اند و چه كساني مدعي هستند! مانند انسان هاي بسيار زياد ديگري كه در طول تاريخ در قبال ائمه فقط ادعاداشتند! قطعا اجراي كرسي هاي آزادانديشي موانع و محدوديت هاي بسيار زيادي دارد و در اين راه سختي ها و هزينه هاي متعددي هم نصيب دست اندر كاران مي شود، ولي آيا اين بهانه ها پذيرفتني است؟

 

هرگز پذيرفتني نيست! مگر قرار است كه كار دانشجويي آن هم در اين سطح حساس و در اين موارد خاص كه يك وظيفه و تكليف است (امر امام است) با بهانه هاي هم چون نبود سخنران، عدم همكاري مسئولين و يا كمبود نيرو و ... روي زمين بماند!؟ چگونه رزمندگان اسلام در جنگ تحميلي آن حماسه ها را بدون كوچكترين امكانات وحمايت ها و حتي با كمبود مواد غذايي و آب آشاميدني و گرما و سرما انجام مي دادند، ولي امروز مابراي حفاظت از زحمات و خون آنها بهانه تراشي كنيم كه امكانات نيست؟

 

به سادگي و با يك برنامه ريزي دقيق و نيز جلسه با مسئولين دانشگاه ها پس از ارائه برنامه های طراحی شده و دعوت آنها به همکاری و البته انتخاب موضوعات لازم مورد نياز مي توان استارت اين كار را زد، البته بعضي تشكل ها هم تاكنون کرسی برگزار كرده اند، ولي به همان يك يا دو برنامه اكتفا كردند که باید بدانند این موضوع فراتر از یک رفع تكليف است!

 

همچنين مي توان از موضوعات كمتر حساسيت برانگيز كه از ابتدا هم كرسي ها را با چالش و حاشيه سازي برخي عناصر مواجه نمی کند، شروع كرد؛ مي توان از مسائل فرهنگي مانند حجاب و عفاف، رابطه دختر و پسر و برخي مسائل سياسي مانند آزادي در ايران و غرب و غیره شروع كرد و بعد از آنكه فرهنگ آن به خوبي جا افتاد و يك رفتار و برخورد منطقي در طيف هاي مختلف دانشجويان نسبت به اين مسئله ايجاد شد، آن وقت به مسائل كليدي و اساسي كه ذكرشد، هم ورود شود.