محاکمه سران فتنه؛ مطالبه‌ای که همچنان پابرجاست

گروه سياسي «خبرگزاری دانشجو»، کریم زینی وند؛ از اتفاقات بسیار شگفت انگیز سال 88 تا امروز قریب به دو سال می گذرد و در آستانه سالروز یوم الله 9 دی هستیم، اما تلخی و مرارت آن روزها که به ایام فتنه معروف شد، هیچ گاه از حافظه تاریخ ملت بزرگ ایران حذف و پاک نخواهد شد.

 

گرچه در آغازین روز سال 89 مقام معظم رهبری به خاطر سرافرازی ملت بزرگ ایران در مبارزه با نفاق و جریان فتنه، سال 88 را سال عظمت و پیروزی ملت ایران خواندند، اما عمق جراحات روحی و صدمات وارده به ملت ایران در آن سال به خاطر ابعاد گسترده آن حتی با جنگ تحمیلی هشت ساله نیز قابل مقایسه نبوده و نیست؛ سالی که می توانست به خاطر حضور قاطبه ملت ایران در انتخابات ریاست جمهوری به جشنی بی بدیل در تاریخ انقلاب تبدیل شود، به خاطر خیانت اصحاب بی بصیرت انقلاب به یکی از بغرنج ترین ایام عمر انقلاب تبدیل شد، سالی که در آن انقلاب اسلامی ایران بار دیگر با فتنه ای آن هم از نوع داخلی و بدست یاران دوشین و مدافعان دروغین امروز روبرو شده و همانند جنگ احزاب دشمنان خود را در یک جبهه متحد در مقابل خود دید و پوسته ظاهری معاندینی که توانسته بودند بیش از 30 سال خود را در صف یاران امام و انقلاب جا بزنند، کنده شد؛ همان جریانی که از اول انقلاب از شریعتمداری و منتظری شروع شد و تا جایی پیش رفت که حضرت امام (ره) از خداوند متعال خواست تا مرگش را برساند تا طعم تلخ خیانت دوستان را بیش از این نچشد، امامی که تنها دو ماه بعد از دعا از دنیا رفت و آخرین کلام گهربارش این بود که میزان در هر کس حال فعلی اوست.

 

اما چرا هیچ وقت نمی توان آنچه در سال 88 بر ملت ایران گذشت را به دست فراموشی سپرد و چرا این زخم عمیق هرگز التیام نخواهد یافت و چرا باید یوم الله 9 دی برای همیشه زنده نگه داشت؟

 

با نگاهی هر چند کوتاه به اتفاقات آن روزها که نقطه انفجار آن بعد از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری بود و تا بهمن ماه هم کم و بیش ادامه پیدا کرد، دو پرچم به خوبی قابل رویت بود که در زیر هر پرچم عده ای مدافع سینه سپر مانده بودند؛ در زیر یک پرچم که به حق پرچم سبز اموی نامیده شد، تمامی جبهه مقابل با نظام جمهوری اسلامی اعم از منافقین، لیبرال ها، نهضت آزادی، سلطنت طلب ها، دارندگان سوابق سوء اخلاقی و امنیتی، سیاسیون ورشکسته، فراریون خارج کشور، رقاصه ها و حامیان شیطان پرستی، عرفان های کاذب و نوظهور، خانواده معدومین و اعدامی ها با پشتیبانی دول استکباری غرب بویژه آمریکا، انگلیس و اسرائیل و بهره مندی کامل از فضای رسانه ای آنان از جمله رادیوها، ماهواره و سایت ها  قرار داشتند و در زیر پرچم دیگری که بحق باید آن را پرچم علوی نامید حامیان اسلام ناب محمدی (ص)، مدافعان انقلاب و حامیان رهبری متشکل از بخش اعظمی از ایثارگران، خانواده های شهدا، جانبازان، بسیجیان و در یک کلام پا برهنگانی که درد دین و مذهب را داشتند، جمع شده بودند.

 

فضای فتنه به حدی اوج گرفته و فضا را غبارآلود می نمود که گاهی شناخت دوست از دشمن به سختی و به دشواری میسر می شد و اگر نبود خیمه برافراشته نورانی ولایت که بعضی به خاطر کوری چشم باطن نتوانستند آن را پیدا کنند و راهی گمراهی و ضلالت شدند، بسیاری از دوستان نیز به سرنوشت آنان مبتلا می شدند.

 

گرد آمدگان در زیر پرچم فتنه هر آنچه که خواستند و توانستند بر پیکر نظام ضربه وارد کردند، از اهانت به تمثال حضرت امام (ره) تا سوزاندن خیمه های حسینی در روز عاشورا، کشته سازی دروغین و حمایت از رژیم غاصب صهیونیستی تا به شهادت رساندن فرزندان بسیجی این امت، بمب گذاری در حرم حضرت امام (ره) و سپس حمله به پایگاه های مقاومت بسیج و آتش زدن مساجد و سپس برپایی تجمعات رقص و پایکوبی و اختلاط آن چنانی دختران و پسران جوان و دهها خیانت و جرم مبرهن و آشکار همه و همه گوشه ای از خباثت این گروه یاغی و طاغی است که حتی اموال عمومی نیز از شبیخون آنان در امان نبود.

 

آیا اقدامات فوق را می توان فراموش کرد یا می توان آنها را از حافظه تاریخ پاک کرد؟ به هیچ عنوان ملت سرافراز ایران آن روزها را از یاد نخواهد برد، درست است که از حماسه 9 دی تا به حال قریب به دو سال می گذرد و ملت ایران اسلامی می رود تا در اسفند ماه امسال بعد از آن فتنه عظیم بار دیگر برای شرکت در انتخاباتی حساس و سرنوشت ساز، نمایندگان مجلس نهم را انتخاب كند، اما این ملت فهیم و بصیر می داند اصحاب فتنه که آن روز در زیر پرچم اموی آن همه خیانت را روا داشتند، امروز نباید به هیچ وجه به خود اجازه بدهند که حتی اسمی از آن جریان را به زبان بیاورند تا چه رسد به اینکه برای ورود به عرصه رقابت ها برای نظام شرط و شروط قائل شوند.