مردمانی از جنس قبیله عباس‌های تشنه لب

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو» از اصفهان - ابراهیمی؛  مردمانی بودند از جنس قبیله عباس‌های تشنه لب، علم وفا و ولا را از جام محرم گرفته و حالا در محرمی دیگر می‌خواستند درس پس بدهند، هر چند که تا قبل از آن نیز نشان داده بودند شاگردان خوبی برای مکتب حسین علیه السلام بوده‌اند؛ چون در مقابل ظلم به پا خاستند و دیگر کاسه صبرشان لبریز شده بود از این همه بی دینی های آشکار.

از عباس وفایش را و ولایتمداری اش را داشتند، از آن رو که خود را سپرده بودند دست مردی از فرزندان زهرای مرضیه سلام الله علیها، مردی از نسل آفتاب.

و خوب وفایشان را نسبت به او نشان می دادند، انگار که از قبل او را می شناختند، تصویرش را در ذهن داشتند و روشنای تاریکی هايشان بود و می دانستند که دست در دست او به سوی نور می روند.

این همه سختی ... این همه رنج ... جوانان رعنایشان پرپر شده بودند، چون علی اکبر حسین علیه السلام ... خون هايشان ریخته شده بود در مسیر عشق و بندگی ... و حالا داشتند ثمره اش را می دیدند، گویی که از همه ظلم و ستم ها رهایی می یابند.

راهی پر از نور و امید را آغاز کرده بودند، که آغازی پرشور بر پایانی ننگین بود، شبی پر ستم که دیگر به روز نمی رسید. امامشان می آمد، همه خرسند و شاکر خدا، همه آمده بودند ... همه بودند ... پیر و جوان، زن و مرد، کودک و خردسال. سرما ر ا نمی شناختند، چون بهاری آفریده بودند که هزاران زمستان جلودارش نبود. سر پیمان وفا آمده بودند.

لحظه موعود رسید، امامشان، مولا و مقتدایشان آمد. همه گوش به حرفش بودند و نوایش روح و جانشان را نوازش می داد. همه در تاریکی عصر به امام روح الله پیوسته بودند و آن تاریکی دیگر تاریکی نبود، روز می آمد و خورشید و روشنایی با خود می آورد.

روزی نو، برای مردمی از نو جان گرفته می آغازید. تشنگی ها پایان یافته و همه از شراب وصل سیراب می شدند. فجرشان طلوع کرده بود و آینده ای بس روشن را نوید می داد.

با این همه جانفشانی، این مردمان باید مي رسیدند به این نقطه از قله شرافت و کرامت که حال می بینیم؛ شکوفایی های علمی، اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و علمداري بیداری اسلامی در سرتاسر این گیتی پهناور.

این مردم هنوز هم هزینه می دهند، جانشان را، مالشان را و جوانانشان را و از این هزینه دادن اندکی عقب نشینی نمی کنند؛ چون پیمانی بسته اند که باید بر سرش بایستند تا آخرین قطره خون، علمی بر دوش علمدارشان است که باید برسد به دست صاحبش، امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف.