«نارنجي‌پوش»؛ فيلمي با سوژه‌اي بكر و باورپذير

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، فيلم داريوش مهرجويي، كارگردان باسابقه و نام‌آور سينماي ايران با عنوان «نارنجي‌پوش» را مي‌توان يكي از دوست داشتني ترين فيلم‌هاي جشنواره امسال دانست كه با مضموني انساني و اجتماعي و البته پشتوانه‌اي كاملا فلسفي در بستر يك داستان سمبليك به بيان يكي از مهمترين و حساس‌ترين مضامين اجتماعي روز مي‌پردازد.

اين فيلم در پيوندي ميان هسته فلسفي و مضمون اجتماعي‌اش با وجه درماتيك اثر نوعي هم‌پوشاني متناسب و قابل توجه ايجاد مي‌كند و همين امر هم باعث مي‌شود فيلم در ميزانسني دروني با انعكاس بيروني خاصي تا به انتها ادامه يابد و مخاطب را همزمان در دوسوي وجه فكري اثر و مابه‌ازاي درماتيكش سرگرم كند.

فيلم داستان روي‌ آوردن يك هنرمند معروف و محبوب به پيشه رفتگري است و ره‌آورد چنين انتخابي سوژه‌اي مي‌شود براي واگويي يكي از مهمترين و حساس‌ترين و خطيرترين مباحث اجتماعي امروز جهان يعني بحث محيط زيست.

اما نكته‌اي در چنين فضاي مي‌بايستي بيش از اين مورد توجه كارگردان قرار مي‌گرفت، توجه به باورپذيرتر كردن درام و ايجاد هم‌پوشاني ميان آن و سوژه وايده‌ي اصلي فيلم است؛ سوژه‌اي كه مي‌توانست به مثابه يك موقعيت  داستاني خوب براي فضاسازي و ايجاد بار دراماتيك ارزشمند در اختيار فيلمساز قرار گيرد و او را در پرورش دادن يك موقعيت بكر سينمايي ياري نمايد و اين اتفاقي است كه در فيلم‌ «نارنجي‌پوش» بيش از اينها جاي كار داشت و بيش از اين مي‌توانست قابليت‌هاي مهرجويي را در داستان پردازي و سينماورزي نشان دهد.

شايد بتوان گفت در مقايسه با ساير آثار به نمايش درآمده در جشنواره امسال، فيلم مهرجويي اثري به مراتب ساختارمندتر و جذاب‌تر و قابل دفاع‌تر بنماياند، گرچه اين نكته نبايد دستاويزي شود براي فراموشي اين مسئله مهمتر كه «نارنجي‌پوش» در منظومه فكري و اتمسفر فيلمسازي شخص مهرجويي با آن كارنامه درخشان و بي‌نظير در سينماي ايران چه جايگاهي دارد و آيا براي او نقطه‌اي روشن و پيشرفتي قابل توجه محسوب مي‌شود يا خير.

متأسفانه به نظر مي‌رسد پاسخ اين سوال منفي است و از اين جهت «نارنجي‌پوش» تأثر علاقه‌مندان به اين كارگردان صاحب سبك ايران روبه‌رو مي شوند و اين اتفاق مهمي است. مهم و دردآور.